Brezilya’da Müfredat Çalışmaları: Genel Bir Bakış

Brezilya müfredat çalışmaları kabaca üç aşamaya ayrılabilir: Pre-Marksist, Marksist; ve Post-Marksist. Marksizm öncesi aşama tartışılmamakta, ancak aşağıdaki bölümlerde atıfta bulunulmaktadır; pozitivist, davranışçı, teknokratik, idari ve/veya bilimsel olarak çeşitli şekillerde tasvir edilen Tylercı bir araçsallığın egemenliğindeydi.

Marksist evre, güç, ideoloji, hegemonya ve yeniden üretim gibi kavramları kullanan okul-toplum ilişkisine odaklandı. Öznellik, günlük yaşam, melezlik ve çok kültürlülük üzerine vurgularla karakterize edilen Marksizm, postmodern, postyapısal ve postkolonyal söylemlerin yerini aldığı 1990’ların ortalarına kadar Brezilya alanına egemen oldu.

Aşağıdaki bölümlerde, Marksist ve Post-Marksist dönemlerde Brezilya’daki müfredat söylemlerinin doğasını ayrıntılı olarak tartışmaya başlayacağım. Burada kesinlikle bunların keskin ayrımlar olmadığını belirtmeliyim; gerçekten de, çeşitli söylemlerin (pozitivist, Marksist ve post-Marksist) bir arada varoluşu vardır.

Ancak bu tür dönemlendirme genel eğilimleri yansıtır. Ayrıca, Brezilya müfredat teorisine yabancı biri olarak ve Elba Siqueira de Sá Barretto’nun “[Brezilya’daki] müfredatın tarihsel perspektifi üzerine araştırma eksikliğini” saptayan sözünün rehberliğinde böyle bir organizasyon, alanın entelektüel tarihini düzenlememe yardımcı oldu.

Marksizm (1980’ler – 1990’ların ortası)

1960’lar ve 1970’ler boyunca Brezilya, azgelişmişlik, emperyalizm ve yaygın olarak hissedilen yapısal reform ihtiyacı ile karakterize edilen büyük bir siyasi kargaşa içindeydi. Sosyalist bir devrimin ülkede daha adil ve eşit bir toplum yaratacağına dair de yoğun bir umut vardı.

Bu dönem aynı zamanda eğitim ve toplumsal gelişme arasındaki ilişkilere ilişkin tartışmalarla da karakterize edilmiştir. Özellikle, eğitim ve sosyal kalkınma arasındaki bağlantılar, aralarında Florestan Fernandes, Otávio Ianni, Fernando Henrique Cardoso ve Luiz Pereira’nın da bulunduğu, özellikle kentleşme ve sanayileşmeye odaklanan sosyologların zaten dikkatini çekmişti. Sosyolojik bakış açılarının ithali, “psikopedagojik çalışmalar” tarafından işaretlenmiş olan eğitim alanında yeni bir odağı temsil ediyordu.

1970’lerin sonlarında ve 1980’lerin başında, müfredat çalışmalarında bilimsel üretim yaygın değildi. José Luis Domingues’in Habermas’ın fikirlerine dayanan bir makalesi, teknik-doğrusal, döngüsel-rızaya dayalı ve dinamik-diyalojik ana müfredat kategorilerini dile getiren ilk çalışmalardan biriydi.

O zamanlar Brezilya’da yalnızca Michael Apple ve Henry Giroux’nun metinleri yayınlanmıştı. Abraham Magendzo’nun Curriculum e Cultura na América Latina [Latin Amerika’da Müfredat ve Kültür] de Brezilya’da açılan ilk dersler için önemli bir referanstı. Antonio Flávio Barbosa Moreira’nın Currículos e programas no Brasil [Brezilya’da Müfredat ve Programlar] adlı kitabı, gerçekten de kanonik bir metin haline geldi.

1990’ların ilk yarısında, aralarında Antônio Flávio ve Lucíola Licínio’nun da bulunduğu Birleşik Krallık’ta doktora derecelerini almış Brezilyalı bilim adamları tarafından tanıtılan ve o zamanlar Brezilyalılar tarafından pek az bilinen bir konu olan Yeni Eğitim Sosyolojisi üzerine makaleler dolaşmaya başladı.

Brezilya eğitim sistemi slayt
Brezilya eğitim sistemi makale
Brezilya Üniversiteleri
São Paulo Üniversitesi
Brezilya hükümet sistemi
Brezilya bayramları
Brezilya Hakkında BİLİNMESİ Gerekenler
Brezilya üniversite ücretleri

Bu tür eleştirel bilim, okul bilgisinin seçimi ve dağıtımına odaklandı; “seçim, dağıtım ve organizasyon süreçleri ile okul içeriklerinin öğretimi ile kapsayıcı sosyal bağlam içindeki iktidar stratejileri arasındaki ilişkileri anlama girişimi”. Moreira ve Silva, Currículo, cultura e sociedade’lerinde müfredatı okul içeriği olarak tanımladılar; ayrıca ideoloji, güç ve kültürü müfredat teorisinin ana temaları olarak belirlediler.

Yeni Eğitim Sosyolojisi ve müfredat hakkındaki eleştirel teoriler, tartışmayı psiko-pedagojik temalardan güç, ideoloji ve kültür meselelerine kaydırdı. Moreira ve Silva ve diğerleri, öncelikle Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık’ta çalışan bilim adamları tarafından yürütülen çalışmaların yayıcıları olarak önemli roller oynamışlardır. Bourdieu’nün kuramlaştırdığı “sınıf alışkanlığı” kavramı; Rist, Howard Becker, Rosenthal ve Jacobson’ın çalışmaları; Basil Bernstein’ın katkıları ve “görünmez pedagoji” çerçevesi bu dönemde pek çok kişiye kavramsal bir çerçeve sağlamıştır.

Akademisyenler, müfredat entegrasyon yöntemlerine göre öğrencilerin yaşına uyarlanmış, içeriğin gelişimsel düzeniyle ilgili bir dizi psikolojik veya epistemolojik ilkeler olarak müfredatın araçsalcı kavramsallaştırmalarını sorguladılar. Böyle bir analizde, müfredatın baskın biçimlerini oluşturan bilginin örgütlenmesini sorunsallaştıran araştırmalar yapılmıştır. Ancak Marksizmin egemenliği yerini postmodernizme bıraktı.

Post-Marksist Aşama (1990’ların ortasından günümüze)

1990’ların ortalarına gelindiğinde Marksizm, gündelik hayatı değersizleştirdiği için ciddi eleştirilere maruz kaldı. Sözde post-söylemlerde olduğu gibi kök salan bu tür eleştiriler, mevcut müfredat modellerinde, teorilerinde ve paradigmalarında bir akış, değişim veya geçiş geçişine yol açan “yersizyurtsuzlaşmaya” yol açan temel ve epistemolojik olarak dikkate değer bir adıma izin verdi. bu da makro analizlerin ve Marksist bilime özgü bölgeselleştirme eğilimlerinin tükenmesine neden oldu.

Brezilya müfredat çalışmaları artık günlük okul hayatı, müfredat politikalarının melezleştirilmesi, kültürel çalışmalar ve farklılıklara yapılan vurgu ile meşguldür, ikincisi postmodernizmin kimlik politikalarıyla damgalanmıştır. İlk önce okullardaki günlük yaşam çalışmalarına dönüyorum.

Gündelik Hayat Olarak Müfredat

Eğitici günlük yaşamlarla ve farklı uygulamalar, bilgiler ve anlamlarla ilgilenen araştırma, öğrendiğimiz ve öğrettiğimiz çoklu ve karmaşık süreçlerde olduğu fikrinden kaynaklanmaktadır.

“Gündelik yaşam içinde/üzerinde/ile birlikte araştırma” müfredatı, genellikle uygulayıcılar arasındaki ilişkiler ağına ve devlet okullarının “rutinleri”ne odaklanan sosyal bir uygulama olarak kavrar. Brezilya’daki başlıca günlük yaşam araştırmacıları arasında Nilda Alves, Regina Leite Garcia ve Inês Barbosa Oliveira yer alır; çalışmaları bilginin lineer organizasyonlarını sorgular ve bilgiyi gündelik yaşamdaki öznellik ağlarının yerleşik sonucu olarak görür ve resmi otoritenin bu konudaki görüşünü sorunsallaştırır. reçeteler, uygulandığı gibi doğrudan müfredata çevrilir.

Bu araştırmada, resmi bir belge olarak müfredat, eylem ve güç ağları içinde eklemlenen, okulun günlük yaşamında örülen, iplikleri Deleuze’ci “düğümleri” ve “uçuş çizgileri” ile yalnızca günlük yaşamda değil, aynı zamanda okulun günlük yaşamında örülen müfredat haline gelir. yaşam değil, aynı zamanda onların ötesinde, katılımcıların yaşadığı çeşitli ortamlara ulaşıyor.

Müfredatı anlamak için önemli olan sadece resmi belgeler değil, aynı zamanda okullarda ve ilgili bağlamlarda uygulananlardır. Gündelik hayat araştırmacıları iki özel soru soruyorlar: “Müzakere”, “çeviri”, “taklit” ve “kullanım” süreçlerinde okul rutinlerinde hangi anlatılar ve görüntüler üretiliyor ve paylaşılıyor? Bu süreçler, resmi reçetelerin homojenleştirme mekanizmalarıyla ilgili olarak “direniş” ve “buluş” uygulamalarını nasıl güçlendiriyor? Tüm bunlara cevap aramaya bir sonraki yazımızda devam edeceğiz. 

The post Brezilya Müfredatı – Brezilya Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).