Bir zamanlar insanlığı çeşitlilik ve katılımın yeni bir demokratik hayaline götürecek kehanet çubuğu olarak kabul edilen çokkültürlülük, bugün bir izcinin elindeki çatallı bir sopayı toplumsal bir devrime yol açabilecek sihirli bir değnekten çok andırıyor.

Irksal eşitlik ve demokrasi arasındaki ilişkiyi yeniden canlandırmaya yönelik canlı fikirlerin akınına uğrasa da, çok kültürlülük büyük ölçüde evcilleştirilmiş bir gündem olmaya devam ediyor ve şu anki durgun ilerici reformizm ve neoliberal eğitim politikası oluşturma dalgasında ulusal üne kavuşuyor. 

Çokkültürlülük görünüşte daha geniş sınıfsal ve toplumsal mücadelelerle ilişkisini kaybetti ve solun bir aracı olarak ciddi değerlendirmeden mahrum bırakıldı. Ve çokkültürlülüğe karşı mevcut kararsızlığın hâkim sınıfın çıkarlarına hizmet ettiğini anlamak analiz yolunda fazla bir şey gerektirmiyor. Bu nedenle şu soru sorulmalıdır: Ana akım çok kültürlülük geç kapitalizmin kültürel mantığını ne ölçüde yansıtır?

Ana akım çokkültürlülük, burjuva liberal görüşünün sürekli değişen akımlarının habercisi ve devrimci sınıf mücadelesinin azalan dalgasının bir göstergesi haline geldi. Büyük ölçüde korporatizm, aşamalı reformizm ve burjuva hümanizminin ilkesiz bir füzyonu olan anaakım çokkültürlülük, çatışan kimlik nosyonları tarafından dikte edilen karşıt yaşamlar peşinde koşan rakip grupların daimi bir kazanı haline geldi.

Küresel kapitalizmin (ve onun sosyal eşdeğeri olan emperyalizmin) juggernaut’u ve Sovyetler Birliği’nin ve Doğu Bloku sosyalist rejimlerinin çöküşü, eğitim solunu bir dize getirdi. Öyle görünüyor ki, sermayeye karşı büyük bir dünya-tarihsel meydan okuma yaratma potansiyeline sahip, şu anda hiçbir yerel veya küresel proleter örgütlenme eğilimi mevcut değil. Sonuç olarak, şu soru sıklıkla öne sürülüyor: Kapitalizme uygun bir alternatif var mı ve eğitim solunu canlandırması gereken başlıca eleştiri noktaları nelerdir?

Çokkültürlü eğitimin temel ilkeleri
Çok kültürlü eğitim Nedir
Çok kültürlü eğitimin amaçları
Çok kültürlü eğitim ve yansımaları
Türkiye de çok kültürlülük Tartışmaları
Çok kültürlülük
Çok kültürlü Eğitime Giriş PDF
Çok kültürlü eğitimin babası kimdir

Belki de kapitalizmin burada kalacağına ve diğer mücadelelerin daha acil olduğuna inanan eğitim solu, çoğunlukla ırk ve etnisite ile ilgili meseleleri ele alan yerel ve bölgesel reform çabalarına odaklanıyor.

Örneğin, olumlu eylemi koruma mücadelesi şu anda birçok ilerici eğitimciyi ve kültür işçisini meşgul ediyor. Ayrıca, ilkokul ve ortaokul ortamlarında çok kültürlü müfredatın geliştirilmesi de dahil olmak üzere, ırkçılık karşıtı ve çok kültürlü girişimler etrafında harekete geçme konusunda ortak girişimlerde bulunulmuştur.

Bu tür çabalar, acil bile olsa son derece önemli olmaya devam ederken, işçi sınıfını küresel bazda etkileyen daha büyük mücadelelerden geri çekilerek kavramsal olarak engellenmiş ve siyasi olarak uzlaşmaya varılmıştır.

Pepi Leistyna çokkültürlülüğün durumunu araştırdı ve benzer bir sonuca vardı. Hem çokkültürlülüğü daha iyi anlamaya hem de onun en ilerici potansiyelini ortaya çıkarmaya çalışan Leistyna, ABD Doğu Kıyısı’ndaki büyük bir şehir merkezindeki bir okul bölgesinde çok kültürlü reform için sistem çapında çabaları belgelemek için üç yıllık bir çalışma başlattı.

Başlangıçta, sınıf mücadelesinden geri çekilmesi de dahil olmak üzere çokkültürlü eğitimin birçok eksikliğini fark etti. Erken dönemlerde, “kapitalizm ve sosyal sınıf, çokkültürlülük hakkında bilinçlendirme ile uğraşırken çoğu zaman önemli konular olarak görülmez.

Sonuç olarak, ekonomik sömürü ve buna eşlik eden toplumsal karşıtlıklar ve sınıf ilişkileri tarafından şekillendirilen kültürel değerler, inançlar, diller ve dünya görüşleri, okulların kapitalist mantık için sosyalleştirme ajansları olarak hareket etme biçimleri ve bir hiyerarşik olarak bölünmüş iş gücüdür.

Leistyna, ırkçılığın diğer toplumsal baskı ve sömürü ilişkileriyle nasıl iç içe geçtiğiyle ilgilenir ve yapılandırılmış yokluklarını gidermek için kapsayıcılık ve çeşitlilik üzerindeki tartışmayı ortadan kaldırmaya çalışır.

Milenyum sonrası tarihsel konjonktürümüzle iç içe geçmiş çoklu kültürleri kutlayan, hoşgörüyü ya da daha iyisini öğreten çokkültürlüler, çokkültürlü yurttaşlığın tartışmalı ve savaşılmış kavramlarının oynandığı hegemonik merkezi varoluştan çok sık biçimlendirmişlerdir.

Örneğin Leistyna, ana akım çokkültürlülükçilerin çabalarının, statükoyu yeniden üreten sistematik eşitsizliklerle ilgili herhangi bir eleştirel tartışmadan soyutlanmış, bireyci bir İnsan İlişkileri yaklaşımına hapsolduğunu belirtiyor.

Başka bir deyişle, marjinalleştirilmiş grupları sivil toplumda eşit katılımcılar olarak toplumun merkezine getirme girişimlerinde, ana akım çokkültürlülükçiler arasında, tam da merkezi neyin oluşturduğunu çevreleyen yapılandırılmış bir kararsızlık kalır (eleştirmenler için merkez, isim verme gücü, iktidarı kullanma gücü, işçilerden emek gücü çıkarma, anlatım ve hüküm verme gücü, normal olanın sınırlarını tanımlama gücü).

Aslında, bazı eleştirel çokkültürcülerin beyaz üstünlükçü kapitalist ataerkilliğin toplumsal alanına bağladıkları merkez çoğu kez ele alınmadan kalır. Bunun normal, sağduyulu ve kaçınılmaz olarak vatandaşlığa alınması olduğuna inanmak için iyi nedenler var.

Leistyna, “çeşitliliği onaylama konusundaki ısrarın, iktidar ve ayrıcalığın işleyişini büyük ölçüde görmezden gelen boş bir çoğulculuk biçimine indirgenmiş pedagojik bir süreç yarattığını” öne sürerek bu noktayı genişletiyor.

Anaakım çokkültürlülük tarihçelerinde, çeşitlilik için mücadeleyi kapitalist sömürü pratiklerine ve beyaz üstünlükçü ideolojinin inşasının belirli örneklerine veya ırkçılığın, cinsiyetçiliğin, homofobinin ve emperyalizmin bu tür uygulamaların kaçınılmaz ve değişmez bir şekilde iç içe geçtiği tezahürleri vardır.

Burada, Euro-Amerikalılar, arzuladıkları radikal ötekiliğin, bir ceza adaleti sistemi, bir eğitim sistemi ve bazı grupları insan reddinden biraz daha fazlasını hedefleyen bir siyasi sistem aracılığıyla sistematik baskı üzerine inşa edildiğini kabul etmekte başarısız olmakla kalmıyor, aynı zamanda onlar da aynı zamanda, kendi kimliklerinin Öteki tarafından nasıl aracılık edildiğini kabul etmeyi yapısal bir reddiye de yenik düşerler.

Bu süreç, çifte amneziyle ilişkilendirilen özel bir inkâr biçimini oluşturur. Avrupa-Amerikalılar, sosyal öznelliklerini oluşturan şeyin, tarihsel hafızanın aktif bir reddi olduğunu çok sık unuturlar. Böylesi bir hafızayı harekete geçirmedeki yetersizlikleri, geçmiş tarihle yüzleşmedeki isteksizliklerinden çok, günümüzün tarihiyle yüzleşememeleriyle ilgilidir.

The post Eğitimin Sosyal Bağlamı – Eğitimde Çok Kültürlülüğü Tanımlama ve Tasarlama – Tez Nasıl Yazılır? – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).