İkinci Dünya Savaşı sonrası döneme ayrılırken, dört sayfa paradoksal olarak Fransız sömürge politikasına ve bir sayfa da kurgusal karakter Robinson Crusoe’nun tartışmasına ayrılmıştır.

Okuyucu, İngiliz kolonilerinde İngilizce öğrenen öğrencilerin sayısına ilişkin herhangi bir dil politikası tartışması veya tanımlayıcı istatistikler için boşuna arama yapar. Yalnızca 1920’de Almanya’dan miras kalan bir İngiliz kolonisi olan Tanganyika’ya bir gönderme ile birlikte sunulan istatistikler Fransız kolonileri içindir.

Söz konusu dönem için İngiliz politikasıyla gerçekten ilgili olan şey, çalışmanın ilerleyen kısımlarında tartışılacağı gibi, olgusal yanlışlıklar içeriyor gibi görünmektedir.

Phillipson, sorunun ayrıntılı bir ampirik incelemesinden ziyade, dilsel bir emperyalist politikanın gerekliliklerini, varlıklarının tekrar tekrar iddia edilmesi yoluyla kanıtlamaya çalışır. İngiltere’nin Hindistan’daki dilsel emperyalist politikasının kanıtı olarak “İngilizce tek eğitim aracı oldu” ifadesini aktarıyor ve ardından “Eğitimin işi İngilizceye hakim insanlar yetiştirmekti” yorumunu yapıyor.

Sadece eğitimin büyük çoğunluğunun tasarım gereği “yerel eğitim”den oluştuğu ve buna ek olarak, İngiliz sömürge yönetimlerinin İngilizce eğitiminin sonuçlarından korkmaya başladığı (Bölüm 3 ve 4’te tartışılmıştır) göz önüne alındığında, biz ne yapalım? Phillipson’ın (1992) “yerel bir dil aracılığıyla verilen eğitim, İngilizce eğitimden önce her zaman bir geçiş aşaması olarak görülüyordu” şeklindeki ifadesinden ne anlıyorsunuz?

Gösterileceği gibi, durum sadece “değişmez” değil, aynı zamanda sadece çok küçük bir vaka azınlığında böyledir. Buna ek olarak, Phillipson’ın okuyucuyu İngilizlerin eğlendiğini varsaymaya yönlendirdiği İngilizce’nin yayılmasına yönelik bir tür şevk gibi görünen o, “İngiliz imparatorluğun ana diliydi” diye ilan eder.

Dil planlaması nedir
Dil planlaması aşamaları
Dil devriminin getirdiği sonuçlar
Dil devriminin amaçları
Dil politikası Nedir
Türkiye de dil PLANLAMASI
Dilin canlandırılması
Plaza dili

Sadece genel olarak dil politikasının parametrelerini değil, İngilizlerin amacının sistematik olarak İngiliz dilinin yayılmasını teşvik etmek olduğunu iddia eden bir hipotezin test edilmesini söz konusu olduğumuz için, böyle bir politikanın her şeyden önce kendini ifade etmesi gerektiği açıktır. sömürge bağlamında çok daha fazla sayıda İngilizce kullanıcısının İngilizce öğrendiği eğitim ortamıdır.

“Dil emperyalizmi”, ana dilin imparatorluk diliyle (İngilizce) değiştirilmediğini ve desteklenmediğini ima eder. Bu nedenle, İngilizcenin tek başına öğretimi, gerçekleştiği yerde bile, İngiliz imparatorluğunun politikasını dilsel emperyalizmle özdeşleştirmek için yeterli temel değildir.

Eğer İngilizce, İngiliz yönetimi ve İngiliz ve Amerikan ticari egemenliği eşliğinde dünyanın bir bölümünü dolaşmakla kalmıyorsa, o zaman dilin ülkenin seçkinleri arasında belirli bir şekilde yayılmasına yönelik bir eğilimden daha fazlasını bulmalıyız. Ne Büyük Britanya ne de Amerika Birleşik Devletleri’nin emperyal kontrol uyguladığı dünyanın bazı bölgelerinde belirgindir.

İngiliz imparatorluğundaki resmi dilsel emperyalist politikaya benzeyen bir şeyin bir örneği, İngiliz Papua Yeni Gine’de bulunabilir. Bir İngiliz kolonisi olarak çok kısa bir süre (1890’dan, koloninin Avustralya’nın mülkü haline geldiği yüzyılın başına kadar), sömürge hükümeti, İngilizce’yi bağımlılıkta ortak bir dil olarak kurma niyetini açıkladı.

Hükümetin görüşüne göre, çok sayıda yerli dil, İngilizce’nin ortak bir dil olarak uygulanmasından başka herhangi bir politikayı imkansız hale getirdi: “Batı ucunun, doğu ucunun ticaret ve çalışma dilinin kabul edilebilir derecede açık olduğu açıktır. , ve
adalar İngiliz olacak” dedi.

Bu amaçla yerel yönetim, tüm devlet görevlilerine yerli halk, çalışanlar, mahkumlar vb. ile etkileşim kurarken İngilizce kullanma talimatı vererek İngilizce kullanımını destekledi. Madenciler ve tüccarlar arasında İngilizcenin yaygınlaşmasıyla bağlantılı olarak böylesi yakın bir temasın “muhtemelen sonunda İngilizceyi ortak dil haline getireceğine” dair idarenin inancıydı.

Yerel sömürge hükümeti ayrıca misyonerlere de başvurdu; Wesleyanlar, İngilizce öğretiminde yardım sağlamak için. Tüm yerli öğretmenlere İngilizce öğretmeleri ve gelecekte bunu bir eğitim aracı olarak kullanmaları talimatı verildi.

Sömürge yetkilileri, Yeni Gine halkının Avrupalı ​​işverenler için çalışmaya uygun olması için İngilizce eğitiminin gerekli olduğuna inanıyorlardı. Bu nedenle, İngilizce’nin verilmediği eğitimin çok az değerli olduğunu düşündüler.

İngilizceyi yaymak ve ortak bir dil olarak kurmak için öngörülen politika, onu kolonideki tüm sakinlere öğretmeyi içeriyordu. Bununla birlikte, bunun Londra’da geliştirilen bir politika değil, yerel yönetimin politikası olduğunu anlamak önemlidir.

İlerleyen sayfalarda detaylandırılacağı gibi, imparatorluğun geri kalanı Papua Yeni Gine’nin deneyimini yansıtmadı. Bu nedenle, Phillipson (1992) sömürgecilik sonrası çalışmalarda önemli akımlarla görünürde yankı uyandıran zorlayıcı bir tez ortaya atsa da, İngiliz yayılımının sömürge dönemindeki yakın tarihsel incelemesi, dil dayatma kavramlarıyla yakalanamayan bir karmaşıklığı ortaya koymaktadır.

İngilizcenin yayılması, emperyal bir merkezden yürütülen tek yönlü bir süreçten ziyade, İngilizcenin tek taraflı olarak pasif tebaaya empoze edilmediği, onların sömürgeciliğe karşı mücadelesinin bir parçası olarak isteksiz bir emperyal otoriteden koparıldığı tartışmalı bir alanı içeriyordu.

Filipinler’de Amerikan Kuralı: İdeoloji ve Dil Planlaması

Amerika Birleşik Devletleri, yirminci yüzyılın başında yeni edindiği Filipinler kolonisini pasifleştirmeyi bitirdiğinde, çok az emperyal gücün sahip olduğu bir şeyi yaptı: ayrıntılı bir sömürge politikası planı çizdi.

Savaş Bakanlığı’nın himayesinde önemli ölçüde geniş bir komisyon, Güneydoğu Asya’daki adalar grubunun ekonomisini, coğrafyasını ve insanlarını inceledi. Yayınladığı binlerce sayfaya yayılan çok ciltli raporda (Filipin Komisyonu Raporu, 1900), ulusun dilsel durumunu kapsamlı bir şekilde belgelemiş, yaklaşık 87 yerli dilin varlığına ve İspanyolca’nın bu dönemde yaptığı sınırlı etkiye dikkat çekmiştir. üç yüzyıllık bir süre içinde son sömürge rejimi. Komisyon basit bir çözüme kilitlendi.

Belki de şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Filipinliler sömürgeci ulusun dilini hepsine zorladılar. İngilizce, yalnızca hükümetin resmi dili olarak değil, aynı zamanda Amerikan yetkililerinin uygun bir zaman geçtikten sonra ondan çıkmayı öngördüğü koloni sakinlerinin ve ulusun ortak dili olarak tasavvur edildi.

The post İdeoloji ve Dil Planlaması – Çift Dilli Eğitim ve Çift Dillilik – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).