Glotz gibi, Readings (1996) de 20. yüzyılın sonundaki üniversite anlayışını tartışıyor ve çevreyi toplumun standarttan uzaklaştığı bir çevre olarak tanımlayarak, bize bugün üniversitenin ne olduğuna dair ilginç bir fikir verdi. Alman Humboldtçu fikri kastettiği ‘modern’ üniversite kavramını, kendini aşmış ve bu nedenle ‘tarih sonrası’ hale gelen bir şeydir.

Üniversitenin, insan bilimlerinin hem kaynağı hem de hedefi olarak kültür anlayışını kaybettiğini savunuyor. Bu durum karamsar gibi görünse ve bu nosyonla tartışılabilse de, yükseköğretimdeki bu değişen statü ve hızlı gelişmeler zemininde kalite güvencesinin doğuşunu dikkate almak gerekir.

Barnett (2000), toplumun daha tüketici odaklı hale gelmesi ve genel olarak profesyonellere ve standartlara olan inancını giderek kaybetmesi nedeniyle, üniversitelerin bugün kendilerini içinde buldukları çağın ‘süper karmaşık’ olduğunu belirten ilk kişidir. 

İngiliz kamuoyunda politikacıları ve vergi taleplerine ilişkin etik kuralları ile mevcut kamu hayal kırıklığı buna bir örnektir. Hükümetler ve toplum genel olarak bir üniversitenin başarması gerektiğine inandıkları şeylere yeni beklentiler yükledikçe, üniversitenin rolü kaçınılmaz olarak değişmektedir.

Sonuç olarak, yüksek öğrenim alanındaki her şey ve herkes yakından inceleme altına alınmaktadır. Brint (1994), dış (genellikle piyasa) güçlerin üniversite içinde neyin yapılıp neyin yapılamayacağını giderek daha fazla dikte etmesi nedeniyle özerkliğin erozyona uğraması üzerine yorum yapmıştır.

Bir üniversitenin ne olduğuna veya ne yapması gerektiğine dair anlayışımız ne olursa olsun, bireylerin bilgi edinme ve bilinenleri daha fazla geliştirme arayışında özerk olarak ve başkalarıyla işbirliği içinde faaliyet gösterdiği bir yer olmaya devam edecek gibi görünüyor. Liderleri, genellikle herhangi bir doğrudan yönetim eğitimi almadan ek yönetim görevleri üstlenen, kendi başlarına akademik uzmanlardır.

Bu genellikle, bölüm müdürleri veya diğer benzer roller gibi pozisyonlarda iş başında edinilmiş olacaktır. Akademi, standartları korumak veya gerektiğinde bunları geliştirmek için belirlemek, beslemek ve teşvik etmek, liderliğinin görevi olan çok çeşitli disiplinleri, bakış açılarını ve hatta yetenekleri kapsar.

Ouichi’nin (1979) örgütlerin ‘hedeflerine doğru ilerlemek için nasıl yönetilebileceğini’ analiz etmek için kavramsal çerçevesini genişleten Frackmann (1992), üniversitelerin dış bürokrasi tarafından giderek daha fazla izlenen klan benzeri yapılardan oluştuğu sonucuna varır, bu da bir risk faktörüdür. çünkü dış kontrol mekanizmaları, inceledikleri şeyin doğuştan gelen kültürlerini anlayamayabilir.

Kalite tanımlarını tartışmadan ve kalite güvencesinin Alman yüksek öğrenimini nasıl etkilediğini incelemeden önce, bu nedenle, bu çalışmanın merkezinde değerlendirmenin gömülü olduğu belirli Eğitim Bilimleri disiplinine bakalım.

Eğitim bilimi Nedir
Eğitim bilimleri Nelerdir
Eğitim Bilimleri Konuları
Eğitim bilimi bulmaca Sözlüğü
Eğitim Bilimleri dersleri
Bilimsel eğitim nedir
Eğitim Bilimleri hangi bölümleri kapsar
Eğitim Bilimleri Bölümü

Alman Yüksek Öğretiminde Eğitim Bilimi

Almanya’da Eğitim Bilimi, tarihsel olarak, temel öneme sahip iki disiplin olan felsefe ve psikoloji alanlarından köken alıyor. Almanya’da öğretmen yetiştirme kursları alan veya Eğitimi başlı başına bir ders olarak alan toplam öğrenci sayısına bakarsak, Eğitim en büyük üçüncü derstir ve çok sayıda öğrenci öğretmenlik kurslarına kayıtlıdır. 

Ana farklı okul türlerinden herhangi birinde (örn. ortaokul, özel ihtiyaçlar, Haupt- veya Realschule, Gymnasium)4 öğretmen olarak kalifiye olmak için devlet sınavına (Staatsexamen) girebilirler. İlk devlet sınavı tamamlandıktan sonra, Lehramt (öğretmenlik) adayları, çoğu okullarda öğretmenlik uygulaması için harcanan öğretmenlik seminerlerinde iki yıl daha stajyer öğretmen (Referendare) olarak geçirirler.

Bu dönem, öğretmenlerin devlet memuru olması nedeniyle adaylara memur statüsüne atanmaları için başvurma hakkı veren ikinci devlet sınavıyla sona erer.

Staatsexamen türüne bağlı olarak, örn. öğrenci Haupt- veya Realschule veya Gymnasium’da öğretmenlik yapmaya hazırlanıyorsa, pedagoji konusundaki özel bilgisinin kapsamı önemli ölçüde değişecektir. Gymnasium’da çalışacak olanlar iki akademik konuda daha derin bilgiye sahip olacaklar ve pedagojiye daha az odaklanacaklar, Hauptschule için olanlar ise çok daha geniş bir konu yelpazesine hitap edecek.

İlköğretim ve özel ihtiyaçlar gibi diğer alanlarda çalışmak için okuyanlar daha da farklı alan bilgisine sahip olacaklardır. Örneğin özel ihtiyaçlar kendi içinde çok geniş bir alandır; kör, sağır, dilsiz ve çeşitli sendromlara sahip olanları eğitenleri kapsar.

Aynı zamanda, konuşma veya hareket vb. gibi doğal olarak kabul edilen çeşitli yetenekleri yeniden öğrenmesi gereken, kaza veya hastalıklardan iyileşen kişilerin eğitimini de içerir. Baden-Württemberg hariç, Almanya genelinde Eğitim Bilimleri artık üniversitelerde öğretilmektedir. Gymnasium dışındaki öğretmenlerin eğitiminin hala öğretmen eğitim kolejleri (Pädagogische Hochschulen) tarafından yürütüldüğü yerdir.

Uzmanlık alanları çeşitlidir ve bu nedenle belirli bir alanda çalışan bir profesör, başka bir alandaki araştırma, literatür veya uluslararası eğilimler hakkında hiçbir bilgiye sahip olmayabilir.

Öğretmen olmak istemeyenler, yakın zamana kadar, genellikle oldukça teorik olan Diploma veya Yüksek Lisans sınavlarına girmişlerdir. Lisans ve Yüksek Lisans dereceleri artık eski sistemin yerini alacak şekilde tanıtıldı.

Bu nedenle disiplin, yalnızca çok sayıda öğrenciyi değil, aynı zamanda bir dizi başka konuyu ve farklı uzmanlık alanlarını da kapsar. Öğrencilerin başka bir disiplinden lisansüstü düzeyde Eğitim Bilimlerine girmeleri nadirdir, bu durum Birleşik Krallık’ta çok sayıda başka disiplinden Eğitim Bilimleri lisansüstü eğitimlerine giren çok sayıda öğrenciye taban tabana zıttır.

Disiplin Kolb (1981) tarafından “somut-aktif” (yumuşak uygulamalı) olarak kategorize edilmiştir; bununla, araştırmanın ağırlıklı olarak “katı” ampirik kanıtlardan ziyade yorumlamaya dayandığını kastetmiştir.

Bugün bu yorumla tartışabilsek de, 20. yüzyılın başında Alman Eğitim Bilimi, bakış açısında yüksek uluslararası prestij ve hermenötik olan bir disiplin olan felsefeye dayanıyordu.

Eğitim Bilimi, gelişimi açısından ilginç bir evrim geçirmiştir; bu, günümüzde statü bakımından yüksek olarak kabul edilen daha ampirik temelli (zor) araştırmalardan, hermenötik (yumuşak) ve bu nedenle görünüşte hermenötik (yumuşak) olana doğru sayısız dalgalanmalar gören ilginç bir evrim geçirmiştir. statüsünde daha düşüktür.

Eğitimciler arasındaki tartışma bugüne kadar devam ediyor ve bunun, bu vaka incelemesindeki uzmanların çalışmalarında yankılandığını göreceğiz. Genel olarak, Eğitim Bilimlerinin statüsünün matematik veya doğa bilimleri gibi katı saf alanlardaki derslerden daha düşük olduğunu söylemek adil görünüyor.

Bu nedenle, statüyü yükseltmek için nicel nitelikteki ampirik çalışmayla meşgul olmak arzu edilir görülmektedir. Bazıları bunun da eleştiriye açık olduğunu ileri sürmüşlerdir, çünkü “bilim, şu ana kadar hepimizin bildiği gibi, bilim adamlarının bize inandırdığı kadar temiz, basit ve prosedürel değildir”.

Şimdi, hem genel olarak hem de özel olarak Almanya’da yüksek öğretimde “kalite”nin nasıl görüldüğünü ve zaman içinde geliştiğini görmek için Eğitim Bilimi disiplininden dönelim.

The post Eğitim Bilimi – Almanya’da Eğitimin Değerlendirilmesi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).