Hollanda’nın eğitim özgürlüğü kavramı, yirminci yüzyılın başında dini gerekçelerle sözde “okul savaşı” ile derinden ilişkilidir. Bu okul savaşında üç tür özgürlük merkeziydi: (a) seçme özgürlüğü (okul); (b) vakıf kurma özgürlüğü (yani, ebeveynlerin belirli bir yaşam görüşü temelinde okul kurma özgürlüğü); ve (c) örgütlenme özgürlüğü (yani, öğrenim içeriği, yöntemler ve personel için geçerli olan bir okulun yönetimsel ve eğitimsel örgütlenme özgürlüğü).

Okulların kamu tarafından finanse edilmesinin bu üç tür özgürlüğe saygı göstermesi beklenmektedir. Yirminci yüzyıl boyunca, bu eğitim özgürlüğü Hollanda anayasasında temellendirildi ve sorumlulukların bölünmesine atıfta bulunan basitleştirilmiş bir tanımla ifade edildi.

Yani, hükümet hedeflere ve kazanım hedeflerine karar verir, ancak bu hedeflere ulaşmak için eğitim hükümlerinin nasıl organize edileceğine ilişkin kararlar okulların takdirindedir. Bu sorumluluk ve yönetişim bölümü, Hollanda eğitim tarihi boyunca birçok kez zorluklara neden olmuştur. Eğitim kalitesinin koruyucusu rolünde, bazen ulusal yakınsak düzenlemeler dayatan hükümet, kolayca örgütlenme özgürlüğünü ihlal etmekle suçlanabilir.

Bu nedenle, Hollanda eğitim özgürlüğü kavramı gerilimlere neden olur çünkü eğitimin ne için olması gerektiği (yani hedefler, kazanımlar) ve bu hedeflere nasıl ulaşıldığı (yönetim ve eğitim organizasyonu açısından) her zaman birbiriyle ilişkilidir. Ayrıca, eğitim kamu parasıyla finanse ediliyorsa, eğitimin kalitesinin korunması da halkın kendisi tarafından talep edilmektedir.

Bu gerilimlerin bir sonucu olarak, Hollanda’da eğitimle ilgili tartışmalar kaçınılmaz olarak oldukça politize hale geliyor. Hükümetin en etkili konseylerinden biri, eğitimin amacı ve içeriği, yani eğitimin gençlere ve topluma ne sunması gerektiği konusunda bir kamuoyu tartışmasının neredeyse tamamen yok olmasının Hollanda’nın özgürlükçü özgürlüğünün dezavantajı olarak görülebileceğini belirtiyor. 

Mesleki eğitime gelince, eğitim özgürlüğünün etkisi MBO için HBO’dan oldukça farklıdır. Yükseköğretimde kalite kontrolün özü, sektörün kendisi tarafından organize edilen bir periyodik kalite kontrol ve akreditasyon sistemidir. Müfettişlik daha mesafelidir ve sadece gerçek afetlerde kontrol daha yoğun ve kuralcı hale gelir.

Eğitim ve özgürlük ilişkisi
Kimse, eğitim ve öğrenim hakkından yoksun bırakılamaz
Eğitim ve öğretim Hakkı
Anayasada eğitim hakkı
Eğitim hakkı Nedir
Eğitim hakkına örnekler
anayasanın 42. maddesinin yorumu
Eğitim hakkının Boyutları

Yüksek öğretimin bir parçası olan HBO enstitüleri (yani uygulamalı bilimler üniversiteleri) önemli ölçüde örgütlenme özgürlüğüne sahiptir. Dersleri, programları ve nitelikleri neyin oluşturduğunu belirlemek üniversitelerin takdirine bırakılmıştır. Aslında, programlar için yeterlilik profilleri oluşturmak için hiçbir yasal çerçeve mevcut değildir (bu yeni yeterliliklerin işgücü piyasasında gerekli olduğunu kanıtlamaya yönelik nispeten yeni talep dışında).

Yasal çerçeveler varsa, bunlar meslek kuruluşlarından veya kamu sektöründen gelir (örneğin, sağlık hizmetleri, refah, öğretmenlerle ilgili eğitimin kendisi vb.). 2010’larda, müfettişlik, mezuniyetin geçerliliğine yönelik eleştiriler nedeniyle vasi rolünü yoğunlaştırdı.

Ayrıca, hükümetler lisans eğitiminin ilk yılında öğretmen-öğrenci temasının miktarı hakkında daha katı kurallar koymuştur. Her iki önlem de, özellikle profesyonel lisans çalışmaları başta olmak üzere, yüksek öğrenimin kalitesi hakkında kamuoyunda tartışmaya ve endişeye neden olan belirli olaylara yanıt olarak alınmıştır.

MBO’ya gelince, özellikle MBO için ulusal bir yeterlilik yapısının kurulması ile WEB’de neyin ve nasıl konsolide edildiğine ilişkin sorumluluk ve yönlendirme ayrımı. Ne ve nasıl konusundaki sorumluluklardaki katı ayrıma rağmen, MBO enstitüleri hala eğitim düzenleme özgürlüklerinde kısıtlamalar yaşadıklarını iddia ediyorlar.

Okulların, mesleki eğitim programları için bilgi, beceri ve tutumların tanımlandığı yeterlilik profillerinin müfredat üzerinde doğrudan bir etkisi olduğunu ve programları tercih edilen eğitim kavramlarına veya modellerine ve ayrıca yerel standartlara göre uyarlamak için sınırlı bir kapsam sunduğunu iddia etmesi yinelenen bir konudur. 

Son yıllarda daha az ayrıntılı yeterlilik profillerine rağmen, okullardan gelen şikayetler aşağı yukarı aynı kalıyor. Altta yatan mesele, eğitim hedeflerini kimin belirleyeceği ve tanımlayacağı ve çelişkili taleplerin (örneğin, ulusal ve bölgesel; mesleki, sosyal ve eğitimsel) nasıl dile getirilip ele alınacağı konusundaki mücadele olma eğilimindedir. Bazen, mesleki eğitimin içeriği konusunda gerçekte karar verilenlerden daha çok kimin karar vereceği konusundaki bu mücadeleye önem verildiği görülmektedir.

Bu kritik açıklamalara ve altta yatan gerilimlere ve yeterlilik profillerinin reçetelerine rağmen, eğitim ve öğretim kavramlarına ve yerel koşullara uyan mesleki program örnekleri vardır.

Yeterlilik profillerinin eğitimin organizasyonunu ne ölçüde belirlediği veya ekiplerin ne ölçüde müfredat tasarlayamayacağı henüz kapsamlı bir şekilde araştırılmamıştır. Her iki seçenek de eğitim alanının, şirketlerden ve gençlerden gelen farklı talepleri dikkate alan müfredatları tasarlamada zorluklar yaşaması ile açıklanabilir.

Genel olarak, yeterlilik profilleri ve kazanım hedefleri, eğitimin nasıl organize edileceğine dair olasılıkları bir dereceye kadar sınırlar; bu, okulların iyi yapılandırılmış müfredat tasarlamak ve bunları uygun deneyimlerle uyumlu hale getirmek için eğitimsel uzmanlığa sahip olmaması durumunda daha güçlü olasılıklar haline gelir.

Ayrıca, tanımlanmış nitelikleri gerçekleştirmek için yasal ve öngörülen yollar olan iki eğitim yolu (tam zamanlı ve çıraklık programları) örgütlenme özgürlüğünü de kısıtlamaktadır.

2010’lardan itibaren, yollardaki bu katı ayrım kolaylaştırılmaktadır, ancak eğitim sistemleri ve mesleki eğitimi koordine etme biçiminde yerleşik olan belirli finansman kuralları her iki yolla da ilişkili olduğundan, bunu gerçekleştirmek çok kolay değildir. Örneğin, öğrenciler için yeterli ders (yılda 1600’ü okulda olmak üzere 1000 ders) sağlanırsa ve hangi öğrencinin öğrenim kredisi alabileceği tam zamanlı eğitimde kamu finansmanı vardır.

Çıraklık programları şirketler ve hükümet tarafından finanse edilmektedir. Programlar, 200’ü okulda olmak üzere yılda en az 850 saatten oluşur. Çıraklar, maaş alan çalışanlardır. Mesleki eğitim sisteminin bu yerleşik koordinasyonu, bu öngörülen yolların etkisinin müfredat tasarımı üzerinde ne kadar baskın olduğunu göstermektedir.

Bir başka, biraz farklı yön, Müfettişlik tarafından kontrol edilen eğitim kalitesinin bir yönü olarak öğretmen-öğrenci teması için zorunlu zaman miktarıdır.

Devletin eğitim kalitesini koruma görevinin bir parçası olan bu yükümlülük, aynı zamanda örgütlenme özgürlüğünü de sınırlar, çünkü özellikle mesleki eğitimde yaygın olan işyeri öğrenimi, otantik projeler, çevrimiçi etkileşim ve simülasyonlar gibi öğrenme siteleri ve ödevler otomatik olarak yapılmaz. Müfettişliğin uyguladığı tanıma dahildir.

The post Eğitim Özgürlüğü – Hollanda Mesleki Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).