Değerlendirme uzun zamandan beri var olmuştur ve birçok şekilde tanımlanmıştır. Scriven’in değerlendirme metodolojisiyle ilişkili biçimlendirici ve özetleyici yönler üzerine erken dönem çalışmalarını yansıtan Stake (1975), değerlendirmeyi “bazı standartlara kıyasla gözlemlenen bir değer” olarak tanımladı.

Herhangi bir değerlendirmenin ‘bazı şeylerin vurgusuz’ bırakacağı ve bu nedenle hiçbir değerlendirme sürecinin gözlemlenen her şeyin hakkını veremeyeceği yönünde geçerli bir noktaya değindi. Asla mükemmel bir değerlendirme olamaz. Guba ve Lincoln (1981) değerlendirmeyi “bir değerlendirenin değerinin veya liyakatinin sistematik olarak araştırılması” olarak tanımlamıştır.

Bu tanım yaygın olarak kullanılmasına ve yararlı bir kılavuz olmasına rağmen, bir şeyin değerini veya değerini nasıl doğru ve hangi standart ve değerlere göre ölçtüğümüz sorusunu hala açık bırakmaktadır.

Daha yakın zamanlarda Fournier, değerlendirmeyi “bir programın, kişinin, politikanın, teklifin durumu, değeri, değeri, değeri, önemi veya kalitesi hakkında sonuçlarla sonuçlanan kanıtları toplamak ve sentezlemek için uygulamalı bir araştırma süreci” olarak tanımlamıştır. , ya da planla’. Bu, değerlendirmenin genişliğini ve karmaşıklığını gösterdiği ve eldeki görevin sorunlu doğasını gizlemediği için tercih edilen tanımdır.

Sonuç olarak literatür bize çok sayıda değerlendirme teorisi ve modeli sunmakta ve ayrıca uygulama örnekleri sunmaktadır.

Değerlendirme uygulaması Alman alanında da tanımlanmıştır (Kromrey (2001a), Beywl (1988, 2003), Spiel (2001), Stock (2004) ve Stockmann (2004). Keiner (ed.) (2001) ilk özetini sundu. 21. yüzyılın başında Alman Eğitim Bilimlerinde değerlendirmelerde meydana gelen gelişmelerden kaynaklanır.

Struhkamp (2005) daha sonra, bu genel bir araştırma olmasına ve yüksek öğrenim alanına özgü olmamasına rağmen, Almanya’daki genel değerlendirme gelişimine genel bir bakış sunmuştur. Değerlendirmenin nasıl yapılacağına dair gerçek teorinin ötesinde, değerlendirici olarak çalışmak isteyenler, Law & Bronson (1977) tarafından derlenen çalışmalarda faydalı rehberlik bulmuşlardır.

Ancak, rehberleri yüksek öğrenimde değerlendirici olarak çalışmaya özgü değildi. Orta Amerika Yüksek Öğrenim Komisyonu ayrıca değerlendiricilerle ilgili bir dizi belge, özellikle de şu anda altıncı baskısında olan Değerlendirme Takımları El Kitabı (1974/2000) sağlamıştır. Bu, sahada standart bir çalışma olmaya devam ediyor.

Biçimlendirici değerlendirme Nedir
Eğitimde ölçme Nedir
Değerlendirme Süreci Nedir
Biçimlendirici değerlendirme 3 temel soru
ölçme ve değerlendirme – pdf
İkincil değerlendirme sürecinin özellikleri
Süreç değerlendirme nasıl yapılır
Eğitimde ölçme ve DEĞERLENDİRMENİN amacı

Patton (1982, 1987) de değerlendirmelerin nasıl yapılacağına dair kılavuzlar sağlamıştır. Patton, değerlendirmenin faydasının önemini vurgularken dikkate değer olmuştur ve çalışmaları bu yönü vurgulamaktadır. Minelli et al. (2008) ayrıca İtalyan ve Hollanda üniversitelerindeki değerlendirmelerin karşılaştırılmasında değerlendirme sonuçlarından çok az yararlanıldığını belirtmişlerdir.

Alkin et al. (1979), değerlendirme kullanımı hakkında bilgi toplamak için okullarda beş farklı değerlendirmenin incelemesini yapmıştır. Araştırmaları iki yıla yayıldı ve doğal araştırmalarının bir parçası olarak yapılandırılmamış görüşmeler ve literatür taraması kullandılar.

Okullar, mülakat konularının kimlikleri gibi anonimleştirildi. Araştırmalarının odak noktası benimkinden farklı olsa da, değerlendiricilerin çalışmalarını nasıl algıladıklarına ve karşılığında nasıl algıladıklarına biraz ışık tutuyorlar. Bununla birlikte, bu yön, ana araştırma odaklarına göre ikincildir.

Değerlendirici olarak çalışan insan tiplerini incelemek ve ilk olarak Meltsner (1976) tarafından üstlenilen araştırmaya dayanarak, Thompson & King (1981), Meltsner’in başlangıçta dört kategoride sınıflandırdığı değerlendirici türleri fikrini genişletti: girişimci, talip , teknisyenler ve politikacılar.

Okul değerlendiricilerinin nasıl algılandığına ve bu kategorilerin uygun olup olmadığına baktılar. Guba ve Lincoln (1981) da bu fikirle ilgilendiler ve Douglas’ın (1976) tip modelini aşağıdakileri içerecek şekilde geliştirdiler: ‘sosyallik’ (ya da giriş); ‘oyun kurucu’; çantacı; gözlemci; edebiyat uzmanı; ve hibe bulucu. Bölüm 8, bu çalışmada tanımlanabilecek farklı değerlendirici tiplerini kısaca inceleyecektir.

Dressel (1982) değerlendirme çalışmasını başka bir açıdan incelemiş ve kararların, değerlendiricilerin kendilerini kurumun değerlerinden tamamen ayıramadıkları için gittikleri kurumlardan etkilendiği sonucuna varmıştır. Dressel’in incelemesinin küçük ölçekli olduğu yerde, Silvers’ın (1982) değerlendiriciler ve onları görevlendiren kurumlar arasındaki ilişkiye ilişkin geniş ölçekli analizi benzer sonuçlara ulaşır.

Csizmadia, Enders & Westerheijden (2008), kalite yönetiminin (Macaristan’da) hükümet politikasından nasıl etkilendiğine ilişkin araştırmalarında bu yaklaşımı daha da ileri götürmüştür. Bu çalışma (bkz. Bölüm 4), değerlendirmenin gerçekleştirilme şeklini etkileyen Baden-Württemberg eyaletinden gelen siyasi etkileri de dikkate alacaktır.

Değerlendiricilerin nasıl düşünebilecekleri sorusuna devam eden Schön (1983), çeşitli profesyonel alanlardaki gözlemlerine dayanarak profesyonellerin eylemde nasıl düşündüklerine dair kapsamlı bir görüş sağlamıştır. Bununla birlikte, pratiğin epistemolojisini sorgulamamız gerektiği konusunda hemfikir olan ilk kişidir. Şu gibi sorular soruyor: ‘Yetkin uygulayıcıların dahil olduğu bilgi türü nedir? […] Mesleki uygulamada hangi anlamda, eğer varsa, entelektüel titizlik var mı?’

Yüksek öğrenim değerlendiricileri, ağırlıklı olarak, üst kademelerden seçilen, genellikle yönetim pozisyonlarında geniş deneyime sahip olan ve bu nedenle “elit” olarak kabul edilmeleri gereken, uzman olarak eşit niteliklere sahip olsalar da, alanlarının üyeleridir. Brint (1994, s.131), “elit” ve “uzman” terimleri arasında yararlı bir ayrım sağlar.

Elitleri “toplumdaki merkezi kurumsal alanların tepesindeki “komuta mevkilerini” işgal eden insanlar” olarak tanımlarken, uzmanlar “bu merkezi kurumsal alanlarda çalışan yüksek eğitimli profesyonel personel” olarak tanımlamaktadır. Bu çalışmada, “elit” ve “uzman” değerlendiricilerin bir kombinasyonunu iş başında görüyoruz.

Morley (2003), kurumlara gelen dış emsallerin inceledikleri kişilerle eşit olmadığı, başka bir deyişle değerlendiricilerin değerlendirdikleri kişilerden daha düşük statüde oldukları durumlarda neler olduğunu ele almıştır. Bu, meslektaş uygunluğu ve seçim süreçleri sorununu gündeme getirmektedir. Kimin ve ne zaman yaptığına bağlı olarak kalite değerlendirmesinin istikrarsızlığını vurgular.

‘İdeal değerlendirici’ temasına devam eden Stake (2004), bir değerlendiricinin nasıl olması gerektiği, yani kişisel nitelikleri, amaçları, geçmişi vb. hakkında ayrıntılı bilgiler sunar, ancak bunlar yalnızca öneri olarak kalır. Bu nedenle mevcut çalışma, değerlendiricilerin bu kapasitede çalışırken ideal olarak hangi niteliklere sahip olmaları gerektiğine inandıkları nosyonlarını inceleyecektir.

Evans ayrıca akran değerlendirmelerinde akademisyenlerin rollerini tartıştı ve şu sonuca varıyor: […] ‘akran değerlendirmesi açıkça kesin bir bilim değildir. Aynı alanda çalışan ve adil olmak için ellerinden gelenin en iyisini yapan hakemler bile çoğu zaman radikal bir anlaşmazlık içinde olacaktır’.

Devam ediyor: ‘aynı kişi ve aynı çalışma grubu, eşit makullikle yüksek veya düşük olarak derecelendirilebilir ve bir sonuç, her zaman, kusur bulması zor olan bir akıl yürütme dizisiyle gerekçelendirilebilir.’ Ancak, bu çetrefilli sorunun nasıl aşılabileceği konusunda hiçbir fikir vermiyor.

Kalkwijk (1992), Vroeijenstijn (1992) ve Kieser (1998), bu bölümün sonuna doğru daha ayrıntılı olarak açıklanan Hollanda değerlendirme modelinin işleyişine ilişkin içgörüler sağlamıştır, çünkü bu Alman yüksek öğretiminde seçilen değerlendirme yöntemidir. Eğitim.

Akran değerlendirmesiyle ilgili üç soruna işaret ediyorlar: ilk olarak, tüm alanlar herkes tarafından eşit derecede iyi kapsanmıyor; ikincisi, belirli teorik yaklaşımlara karşı öznellik açıktır ve üçüncü olarak, ‘kalite’ teriminin kendisinin nicelleştirilmesi zordur ve farklı şekilde yorumlanır. Ancak bu öneriler alandan örneklerle desteklenmemektedir.

Şimdi, Alman yüksek öğretiminde değerlendirme uygulamasına dahil olan bazı hususları daha yakından inceleyelim, çünkü bu, orada değerlendirme çalışması yürütenler ve değerlendirme çalışmasına dahil olan kişi türü için önemli olabilir.

The post Değerlendirme Tanımları – Almanya’da Eğitimin Değerlendirilmesi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).