1972’de eğitim kalitesinin ulusal bir değerlendirmesinin ardından, geliştirme-okul projesi 1973’te, ulusal kalkınma hedeflerini her bir konu alanı için (istenen öğrenci davranışları açısından ifade edilen) öğretim hedeflerine çeviren müfredat uzmanlarından oluşan bir ekiple başladı. tüm ilk ve orta sınıf seviyeleridir.

Daha sonra diğer ekipler 1974’te öğrenme modüllerini yazmaya başladı. Sekiz deneysel okulda denendikleri için modül yazarlarına modüllerin güçlü ve zayıf yönleri hakkında bilgi sağlamak için bilgisayarlı bir değerlendirme sistemi geliştirilmiştir. Böylece, bir modül denendikten kısa bir süre sonra yazar, onun ne şekilde revize edilmesi gerektiğini bilir. Sonuç olarak, modül yapımı ve revizyonu devam eden bir süreçtir.

Modülerleştirilmiş öğrenme yaklaşımının etkinliğini geleneksel öğretim yöntemleriyle karşılaştırmak ve metodolojiyi ülke çapındaki tipik okullara yaymanın fizibilitesini tahmin etmek için 1981-1982 için projenin derinlemesine bir değerlendirmesi planlandı. Proje, geniş bir ölçekte yaygınlaştırılmasının istenmesi konusunda bir karara varılmadan önce yaklaşık on yıl boyunca deneysel ortamlarda sistematik olarak geliştirilen ve değerlendirilen, ülke tarihindeki ilk müfredat yeniliğini temsil etmektedir.

Merkezden alınan ikinci açıklayıcı proje, oldukça kesin bir şekilde (1) öğrencilerin ilkokulun son (altıncı) yılında ülke çapında öğrenme hedeflerine ne kadar iyi hakim olduklarını ve (2) hangi faktörlerin onların öğrenme düzeylerini etkilediğini değerlendirmek için tasarlanmıştır. başarı. Daha önce de belirtildiği gibi, Merkez 1970’lerin başında bir ulusal değerlendirme projesinden evrimleşmiştir ve o zamandan beri değerlendirme çalışmaları onun işleyişinin önemli bir parçası olmaya devam etmiştir.

Altıncı sınıf çalışmasındaki veriler, 1975 yılında yurtdışında eğitim görmüş yerel personel tarafından, proje dönemi için ithal edilen yabancı uzmanlar tarafından desteklenen testler ve anketler yoluyla toplanmıştır. Aşağıda, okulların kalitesinin yükseltilmesinden sorumlu olan Bakanlıktaki politika yapıcılar için yararlı olduğu kanıtlanmış olan çalışmanın sonuçlarına ilişkin birkaç örnek yer almaktadır.

1975 öğrenim kalitesine ilişkin altıncı sınıf araştırması o zamandan beri eğitim sistemine periyodik bir işlev olarak dahil edildi ve bir sonraki yoğun kalite çalışması 1981 için planlandı. Benzer yoğun çalışmalar Merkez tarafından da başlatıldı.

Geliştirme okulu ve altıncı sınıf değerlendirme projelerine ek olarak Merkez, ülkenin iletişim uydusu aracılığıyla eğitim radyo ve televizyonunun kullanımı, açık ortaokul oluşumu da dahil olmak üzere bir dizi başka program yürütmüştür. , ülke çapında eğitimin finansmanı üzerine bir araştırma, ülkenin tüm öğretmen eğitimi sisteminin gözden geçirilmesi, hizmet içi öğretmen yetiştirme programlarının değerlendirilmesi ve daha fazlası gereklidir.

Özetle, Araştırma ve Geliştirme Merkezi, yeni müfredat geliştirmede, rutin okul istatistiklerini derlemede ve raporlamada ve 1970’lerden önce eksik olan okullaşma ve toplumsal güçlerin birçok yönünü değerlendirmede Bakanlığa bir profesyonel uzmanlık ve koordinasyon düzeyi getirdi. 

VERİMLİLİK ARTIRMA Teknikleri
Fabrika VERİMLİLİK Artırma
İşletmelerin verimliliğini artırmak için yapılması
İşletmelerin verimliliğini arttırmak için yapılması gerekenler
Üretimde verimliliği artıran unsurlar
Verimlilik Nedir
İş verimliliği nedir
İşletmenin verimliliğini arttırmak için yapılması

İdari Verimliliği Artırma

1970’lerde eğitim sisteminde daha fazla idari verimlilik elde etme çabaları, sistemin yapısında değişiklik ve personelin iyileştirilmesi olmak üzere iki genel biçim aldı. Yapısal bir değişikliğin bir örneği, şu anda farklı bakanlıklarda bulunan tüm eğitim konularını koordine etme sorumluluğunu Eğitim Bakanlığı’na veren Başkan Suharto’nun 1972 tarihli 34 sayılı Kararında bulunmaktadır.

Bu kararın önemi, belki de en iyi hükümetin üst düzeylerindeki güç dağılımı açısından takdir edilmektedir. Eğitim politikası oluşturmanın yapısı gösterilmektedir. Tüm kararların temeli olarak en üst düzeyde yetki, 1945 Endonezya Anayasasıdır. Bir sonraki yüksek düzeyde, davranışı yönlendirmek için kararlar almak üzere beş yılda bir toplanan 920 seçilmiş ve atanmış temsilciden oluşan Halkın Müzakere Konseyi vardır.

Konseyin altında, Konsey tarafından atanan Başkan ve 460 üyeden oluşan daimi bir yasa koyucu Parlamento bulunur. Uygulamada, bu iki ajandan eğitim sistemi için daha önemli olan Cumhurbaşkanıdır. Geçmişte Parlamento üyeleri eğitim yasaları üzerinde fikir birliğine varmayı zor buldukları için, son 30 yılda neredeyse tüm politika değişiklikleri parlamento yasalarından ziyade cumhurbaşkanlığı kararlarıyla gerçekleştirilmiştir.

Başkanın altında, hükümetin işlerini fiilen yürüten yürütme bölümleri vardır. Her birinin başında, resmi olarak diğer bakanlarla eşit yetkiye sahip ve Başkan’a karşı sorumlu olan bir bakan bulunur.

Cumhuriyetin ilk günlerinden beri, ulusun okullarının sorumluluğu birkaç bakanlık arasında bölünmüştür. Eğitim ve Kültür Bakanlığı, tüm laik orta ve yüksek öğretim ve ilkokulların müfredatları üzerinde yargı yetkisine sahip olmasına rağmen, İslami dini kurumlar Din Bakanlığı’na bağlıydı ve tüm laik ilkokulların finansmanı ve bakımı, tüm laik ilköğretim okullarının maliyesi ve bakımına devredildi.

Ayrıca, Tarım ve Sosyal Refah bakanlıkları gibi bakanlıklar kendi uzmanlıklarını vurgulayan okullar açmışlardır. Bu yetki dağılımı, koordinasyon eksikliği, mükerrerlik, bir bakanlıkta sorunları çözecek uzmanların başka bir bakanlıkta bulunmaması, kurumlar arası kıskançlık ve rekabetten kaynaklanan önemli bir idari verimsizlikle sonuçlanmıştır.

Sonuç olarak, 1972 yılındaki 34 sayılı Kararı ile Cumhurbaşkanı, Eğitim Bakanlığını eğitim konularında diğer bakanlıkların üzerinde bir üst konuma taşımıştır. Eğitim Bakanlığı, eğitim kurumlarını şu anda hangi bakanlık işletiyor olursa olsun, bundan böyle eğitimle ilgili tüm konularda koordinasyon mercii olacaktır.

Ancak, 1972’den beri, böyle bir politikayı uygulamanın ilk kez kurmaktan çok daha zor olduğu ortaya çıktı. Koordinasyonda bazı belirgin ilerlemeler sağlanmış olsa da, daha gidilecek çok yol var. Belki de tüm hükümetlerde olduğu gibi, okulları yöneten kurumlar genellikle güçlerini ve kontrollerini Eğitim Bakanlığı gibi görünüşte aynı yetki düzeyinde olan başka bir kuruma bırakma konusunda isteksizdirler.

Bu nedenle, Endonezya Eğitim Bakanlığı’ndaki yetkililer, bakanlıklar arasında verimsiz çatışmalardan kaçınma ihtiyacının dikte ettiği bir uyarı olarak, diğer bakanlıklardaki eğitim konularında daha fazla kontrol elde etmek için temkinli hareket etmek zorunda kaldılar.

The post İdari Verimliliği Artırma – Asya Ülkeleri Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).