Hükümetin ilkokul mezunlarının ortaokula devam etme oranını artırma arzusunun arkasında iki temel amaç yatmaktadır. Birincisi, yeni neslin sadece altı yıllık bir ilköğretimi tamamlama fırsatına sahip olmayacağı, aynı zamanda daha ileri bir eğitim alma şansına sahip olacağı konusunda halkın beklentilerini karşılama arzusuydu.

İkincisi, ortaokul mezunlarından beklenebilecek bir mesleki beceri düzeyinde eğitilmiş daha fazla işçiye duyulan ihtiyaçtı.

1970’lerin başlarında ve ortalarında ortaokul açılışlarının sayısını artırmak için uygulanan başlıca teknikler, ortaokulların sayısını artırmak ve her okula daha fazla öğrenci kaydetmek ve aynı okuldaki ikili ve üçlü oturumların sayısını artırmaktı. okul binası.

Yedi yıllık 1972-1978 döneminde, daha fazla sayıda ilkokul mezununun ortaokullara yerleştirilmesinde istikrarlı ilerleme kaydedildi, ancak ortaokula giren mezunların yüzdesi de 1972’de yüzde 55’ten yüzde 59’a yükseldi. 1974’te yüzde 65,5’e ve son olarak 1978’de 70,5’e. Böylece, 1972’de 546.092 yeni öğrenci ve 1974’te 665.229 yeni öğrenci kaydolurken, toplam 1976’da 815.003’e ve bir milyonun üzerine (1.025.073) yükseldi. 1978. Aslında, 1978’de ortaokullar yedi yıl öncesine göre yüzde 88 daha fazla öğrenci kabul ediyordu.

Bu kayda değer başarıya rağmen, 1970’lerde ilkokullar aracılığıyla artan sayıda öğrenci getiren nüfusun hızlı büyümesi, eğitim planlamacılarının ortaokullarda 1978’deki yüzde 70,5’ten daha büyük yüzdeleri yerleştirme girişimlerini boşa çıkarmaya devam etti.

Bu nedenle, 17 Ağustos 1978’deki bağımsızlık günü konuşmasında, Başkan Suharto, 1979’da açık ortaokul olarak bilinen yeni bir yaygın eğitim kurumu aracılığıyla özellikle kırsal alanlarda daha fazla ilerleme kaydetme girişimini duyurdu. , Eğitim Bakanlığı müfredat uzmanları, ilkokul mezunlarına öğrenme fırsatları sağlamak için çeşitli medyaları kullanacak olan bu girişimin pilot denemeleri için ilk planları hazırladı – kendi kendine eğitim modülleri, radyo yayınları ve yazışma kurslarını içerecek medya posta ile.

Gelecekte açık lisenin geleneksel ortaokula paralel kalıcı bir seçenek mi olacağı yoksa yeterli sayıda geleneksel okul inşa edilene kadar bir geçiş kurumu olarak mı hizmet edeceği 1980’lerin başında henüz net değildi. Bu resmi olmayan kurum iyi çalıştıysa, artan sayıda ilkokul mezunuyla ilgilenmekte zorluk çeken diğer uluslar için bir model olarak hizmet edebilir.

1970’lerin on yılında netleşen şey, ortaokul düzeyinde daha fazla öğrenci için fırsatların genişletilmesinde belirgin ilerlemenin sağlandığı ve gelecekte daha fazla ilerleme beklemek için iyi bir neden olduğuydu.

Türkiye üniversite öğrenci sayısı 2020
Eğitim-öğretimde kalitenin artırılması için neler yapılmalı zümre
Kaliteli eğitim nasıl olur
Okulda eğitimin kalitesini artırmak için neler yapilabilir
Okulu geliştirmek için neler yapılabilir
Eğitimde kalite nedir
Eğitimin kalitesini ne belirler
Eğitimin nitelik ve kalitesini geliştirmede en önemli

İLKÖĞRETİM OKULU GİDERME ORANININ AZALTILMASI

1967-1968’de Birinci Beş Yıllık Ulusal Kalkınma Planı formüle edilirken, ilkokul sistemindeki verimsizliğin iki belirtisi, yüksek okul terk ve tekrarlama oranlarıydı. Birinci sınıfa giren öğrencilerin yarısından çok daha azı altıncı sınıfa ulaştı ve bundan daha azı mezun oldu. Ayrıca, tüm sınıf seviyelerinde, eğitim-öğretim yılının sonunda bir üst sınıfa geçemeyen ancak aynı sınıfı tekrarlamak için geri tutulan önemli sayıda öğrenci vardı.

Yüksek okulu bırakma oranları, faktörlerin bir kombinasyonunun sonucu gibi görünüyordu. Bazı durumlarda, çocuklar okulu zor ve ilgisiz buldular, bu yüzden ebeveynlerini evde kalmalarına izin vermeye çağırdılar. Okula çok fazla değer vermeyen ve çocuklarını aile iş gücü içinde bulan ebeveynler, çocukları okulu bırakmaya teşvik ediyor ya da izin veriyordu.

Ve ilkokul diplomasına sahip bir çocuk, genellikle üç ya da dört sınıfı bitirmiş 12 yaşındaki ya da 13 yaşındaki bir çocuktan daha iyi bir iş bulmayı bekleyemediği için, altı yıllık bir eğitimin mesleki avantajları üç veya dört yıllık bir eğitimden fazlası şüpheliydi. Bir başka neden de aile üzerindeki mali yüktü.

1970’lerde ilköğretim görünüşte ücretsiz olsa da, gerçekte genellikle okul ücretlerinin yanı sıra kitaplar, giysiler ve bazen ulaşım için karşılanması gereken maliyetler vardı. Düşük gelirli ve okul çağındaki altı ya da sekiz çocuğu olan bir aile, masrafları genellikle katlanılamayacak kadar külfetli buluyordu, bu yüzden çocuklar iki ya da üç yıl sonra okula gitmeyi bıraktı.

Devlet ilkokullarında harç alma uygulaması, Eğitim Bakanlığı’nın resmi izni olmaksızın bireysel okul personeli tarafından başlatılmıştır. Uygulama, 1960’larda, genellikle bir aile derneği aracılığıyla, ülkedeki en büyük ekonomik bozulma yıllarında, yani 1960-1966 döneminde okul binalarını korumak ve personel maaşlarını desteklemek için bir çaba olarak başladı. çağ.

Ancak 1973’te Eğitim Bakanı, evrensel ancak kontrolsüz bir ücretlendirme politikası haline gelen şeyi sistemleştirmeye çalıştı. Ebeveynlerin gelirlerine göre ayarlanmış ödeme oranları belirledi. Bununla birlikte, mütevazı ücretlerin bile ekonomik olarak sıkıntılı ebeveynlerin ödeyemeyeceği kadar fazla olduğu ortaya çıktı, bu nedenle okullar giderek Endonezyalıların Hollanda sömürge zamanlarında itiraz ettiği türden seçkinci kurumlar haline gelme tehlikesiyle karşı karşıya kaldı. Ailesi parası olan çocuklar ilkokula gidebilirdi.

Ailesi parası olmayanlar okuldan ayrılmak zorunda kalacaktı. Evrensel eğitimin önündeki bu mali engelin kaldırılmasına yardımcı olmak için, hükümet 1976’da ücret ödeme planını revize etti, böylece ilk üç ilkokuldaki çocuklar tüm harçlardan muaf tutuldu ve hükümet, okullardaki kaybı, okullardan gelen özel fonlar sağlayarak telafi etti. ulusal bütçe.

Yukarıda belirtilen finansman manevralarına ek olarak, Eğitim Bakanlığı, büyük ölçekli bir ders kitabı yayımlama programı, bina ve teçhizatın iyileştirilmesi ve daha fazla hizmet içi öğretmen yetiştirme programları ile okulu öğrenciler için daha çekici ve kullanışlı hale getirmeye çalıştı.

Bu çabaların bir sonucu olarak, ilköğretim okullarından mezun olan öğrencilerin mutlak sayısı 1971 ve 1978 yılları arasında yüzde 30 oranında arttı. Ayrıca, okulu bırakma yüzdelerinin azaltılmasında bir miktar ilerleme kaydedildi; ancak, ilerleme nispeten küçüktü.

1971’de, öğrencilerin tahminen yüzde 67’si 6. sınıftan mezun olmadan okulu bıraktı ve yüzde 43’ü ilkokul diplomalarıyla kaldı. 1978’e gelindiğinde, elde tutma oranı sadece yüzde 5 oranında iyileşmişti. 1972’de birinci sınıfa giren tüm çocukların sadece yüzde 48’i 1978’de altıncı sınıftan mezun oldu.

The post ÖĞRENCİ ORANININ ARTIRILMASI – Asya Ülkeleri Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).