Avrupa dünyasının uzak kuzeybatı köşesindeki İzlanda adası, büyük ölçüde Norveç ve Britanya Adaları’ndan gelen göçmenler tarafından dokuzuncu yüzyılın sonlarında yerleştirildi. Orta Çağ’ın sonunda, bu küçücük ülke, tarihin en büyüleyici ve ayırt edici edebiyat yapılarından birini üretmişti, neredeyse tamamı ana dil olan Eski İskandinav (ON) dilinde yazılmıştı.

Ortaçağ İzlanda’sının destanları ve şiirleri, yüzyıllardır okuyucuları, öğrencileri ve bilim adamlarını büyüledi ve eğlendirdi. Bu edebiyatın arkasında Hıristiyan, Avrupa okuryazar gelenekleri ve yerli sözlü söylemlerden gelen fikirlerin eridiği bir potadan oluşan entelektüel bir kültür vardı. Bu entelektüel kültürün arkasında da benzer şekilde heterojen olan okullar ve pedagojiler vardı. Bununla birlikte, bu eğitim uygulamaları, yalnızca zorlayıcı bir literatür oluşturmadı.

Ada genelinde Hıristiyanlığın ve ortaçağ Katolik kilisesinin kurumunun kurulmasına yardımcı olacak rahipliği yarattılar. Eğitim, hem zengin hem de fakir tüm toplumdaki insanları birbirine bağladı; patronları, öğretmenleri ve öğrencileri ideolojik olandan finansal olana kadar birçok farklı bağ aracılığıyla birbirine bağladı. Eğitim uygulamaları, daha geniş Avrupa kilisesinin Latin dili ile yerel, yerel ON arasındaki hem ideolojik hem de pratik ilişkiyi müzakere etmeye yardımcı oldu.

Ortaçağ Avrupa standartlarına göre bile İzlanda, eğitim uygulamalarının yürütüldüğü kendine özgü koşullara sahipti. Tamamen kırsal olan dağınık bir nüfusa sahip, oldukça ademi merkeziyetçiydi. İzlanda’daki hiçbir şey bir şehre, hatta bir kasabaya benzemiyordu. Öğretim, katedraller ve manastırlar tarafından yönetilen okullarda yapılırdı, ancak bunlar çok küçük öğrenim topluluklarıydı ve izole çiftliklerde bulunuyordu.

Pek çok öğrenci evde ebeveynlerden veya koruyucu ebeveynlerden öğrendi ya da onun yerine geçecek bir rahibin çırağı oldu ve profesyonel öğretmenler katedraller ve manastırlarla sınırlıydı. Tarih, şecere, şiir ve diğer konular nesiller arasında sözlü olarak ve nihayetinde yazılı metinlerden bir miktar destekle aktarıldığı için, Hıristiyanlık öncesi öğrenmenin birçok yönü Hıristiyan İzlanda’da devam etti.

Latin dili kilisenin faaliyetlerini yönetiyordu ve Latin ayininin icrası din adamlarının ana hedefi ve göreviydi, bu nedenle Latince öğrenmek, ilk Hıristiyan İzlandalıların yeni dini bir araya getirmek için uğraşmak zorunda kaldıkları ilk görevler arasındaydı. dini toplumlarına dahil ederler. Yine de, hayatta kalan el yazmalarının neredeyse tamamı ON’da. Bu çalışma, ortaçağ İzlanda’sında eğitimi yöneten tek bir model veya kapsayıcı müfredat olmadığını, aksine bireylere ve bağlama göre değişen geniş bir öğretme ve öğrenme uygulamaları yelpazesi olduğunu göstermeyi amaçlamaktadır.

Ortaçağ neden Karanlık Çağ olarak bilinir
Avrupa da eğitimde dini anlayışın egemen olduğu dönem
Ortaçağda eğitim anlayışı
Orta çağda kadınların eğitimi
Ortaçağda eğitim Makale
Ortaçağda Eğitim Felsefesi
Ortaçağ Batı Avrupa uygarlığının kültür bileşenleri
Eski toplumlarda eğitim

Eğitim için hayatta kalan kanıtlar da benzer şekilde çeşitlidir. Bir yanda, eğitim bağlamları ve ilgili insanlar için kanıtlar var. Sagalar, özellikle İzlandalı piskoposlarla ilgili destanlar, öğretmenleri ve öğrencileri adlandırır ve karakterize eder ve genç din adamlarının nasıl öğretildiğine dair bazı kısa açıklamalar sunar. Eğitim sözleşmeleri ve diğer belgeler ile hukuk kuralları, sosyal ve ekonomik yönlerle ilgili bazı ayrıntıları doldurur.

Hıristiyanlık öncesi İzlandalılar hakkındaki destanlar, Hıristiyanlığa geçişten çok sonra yazılmış olsalar da, ilk İzlandalıların nasıl öğretip öğrendiklerini düşünmek için bazı temeller sunar ve daha sonraki laik eğitim biçimlerine işaret eder. Öte yandan, öğrenmenin gerçek içeriği, din adamlarının müfredatı ve sıradan insanların daha belirsiz ve heterojen öğrenmesi var. Bunun için çok çeşitli kaynaklardan dağınık referanslar toplamalıyız.

Orta Çağ İzlanda pedagojik uygulamalarının en ikna edici ve ayırt edici kanıtı olarak bir metin grubu öne çıkıyor: ON gramer incelemeleri. 14. yüzyıl elyazmalarında bir araya getirilen bunlar, birçok farklı kaynağın sıra dışı derlemeleridir. Bunlar, özünde, ON şiir ve poetikasının ilk metinsel analiziyle çevrilmiş Latince gramer yazılarının bir birleşimidir.

Tanım olarak, bunlar en az iki pedagojik dünyanın bir karışımıdır: ON şiirinin öğrenilmesi ve pratiği ile Latin geleneği ars grammatica (dilbilgisi sanatı), muhtemelen Batı Avrupa’daki ortaçağ Avrupa öğreniminin en önemli disiplini. Bu, hem edebi yorumu hem de Latin dilinin temel öğrenimini kapsıyordu. Ortaçağ İzlanda eğitimine ilişkin herhangi bir anlayış, bu incelemelerin hem oluşumunu hem de kullanımlarını ve işlevlerini hesaba katmalıdır.

Bu çalışma, İzlanda’nın 870’lerdeki yerleşiminden 1550’deki Reform’a kadar tüm ortaçağ dönemini kapsayacaktır. Bazı dönemler daha ayrıntılı kaynaklara sahiptir ve Hıristiyanlığa resmi dönüşümden önce, c. 1000, ancak çok daha sonraki kaynaklardan spekülasyon yapabiliriz. Okulların ve diğer eğitim bağlamlarının gelişimini, öğretme ve öğrenmenin bazı sosyal ve ekonomik yönlerini, temel Latince dini müfredatı ve Eski İskandinav dilbilgisi ve şiirsel incelemelerin olağandışı gelişimini inceleyecektir.

Bu kadar geniş bir bakış açısı, her konunun derinlemesine incelenemeyeceği anlamına gelir ve birçok yerde asıl amaç basitçe hangi kaynakların var olduğunu ve daha büyük resme nasıl uyduklarını açıklamak olacaktır. Ancak, eğitim tarihinin tüm bu yönlerini bir arada inceleyerek, bunların birbirleriyle nasıl bağlantılı olduğunu ve eğitimin kendisinin toplum ve kültür içinde nasıl işlediğini daha iyi anlayabiliriz.

Hiçbir çalışma, tüm bu kaynakları, tüm bu bakış açılarını ve ortaçağ İzlanda eğitiminin tüm bu bileşenlerini ve bakış açılarını hesaba katmaya çalışmamıştır. Bununla birlikte, konu birçok bilim insanının ilgisini çekmiştir ve sıklıkla kilise tarihi veya Eski İskandinav poetikası üzerine araştırmalarda kullanılmıştır.

Pek çok bilim insanı ya ortaçağ İzlanda eğitimi ya da okuryazarlığının alışılmadık derecede yüksek kalitede olduğu1 milliyetçi bir anlayış için bastırdı ya da İzlanda topluluğunun bir altın çağ olarak idealleştirilmesini destekleyen eğitimsel yükseliş ve düşüş anlatıları sundu.2 büyük ölçüde, eğitim, seçkin kimliği karakterize etmek için bir araç ve ortaçağ İzlanda edebiyatının kalitesine ilişkin abartılı bir kavram olarak bilimsel ilgiyi çekmiştir. Son derece etkili bilgin Gabriel Turville-Petre’nin 1942’de yazdığı gibi:

Kısmen, gelenekleriyle gurur duyan önde gelen ailelerin erkekleri arasında din eğitiminin yaygın olması nedeniyle, İskandinav ulusları arasında yalnızca İzlandalılar, büyük bir ortaçağ edebiyatı üretti.

The post Ortaçağ İzlanda’sında Eğitimin Gelişimi – İzlanda’da Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).