Doğurganlık oranlarındaki çok belirgin düşüş 1970’teki ‘anormal’ bir zirveden (3.0) 2001’de eşit derecede ‘anormal’ bir düşük seviyeye (1.3), artı ortalama aile üyesi sayısındaki düşüş 1970’de 3,7’den 2001’de 2,8’e düştü. Kadın istihdam oranlarındaki büyük değişimin arka planına karşı belirlenmelidir. Ama aynı zamanda, bir “Avrupa” değerler ve toplumsal özlemler modeline doğru önemli bir kaymanın da parçasıdırlar.

Orta yaşlı ve genç kuşakların sevgi ve şefkati nasıl deneyimlediklerini ve ailelerini nasıl planladıklarını belirlerler. Bu gerçekler, doğası gereği istikrarsız ve belirsiz hale gelen sosyal bağlamlarda etkili bir destek kaynağı olarak aile bağlarına öznel olarak atfedilen önemi ortaya koymadan, diğer pek çok şeyle bağlantılı bu gerçekler (artan boşanma oranları, dini olmayan evlilikler, evlilik oranlarındaki düşüş) Portekiz toplumunda aile ilişkilerinin bireyselleştirilmesi ve resmiyetsizleştirilmesi süreçlerinin yükselişini, çok uzun olmayan bir süre önce geleneksel bir Katolik kalesi olarak kabul edilen bir ülkede çok göze çarpan bir değişiklik olduğunu gösteriyor. Hem bir bütün olarak Portekiz toplumu hem de özellikle istihdam sistemi, göç modellerinde önemli değişikliklerle işaretlenmiştir.

1970’lerin başında Portekiz, Avrupa’nın başlıca emek ihraç eden ülkelerinden biri olarak hizmet etti. Bununla birlikte, on yılın ikinci yarısında, yarım milyondan fazla Portekiz vatandaşının Afrika eski sömürgelerinden ani dönüşü gerçekleşti; bu, çoğu gelişmiş ülkenin işgücü talebinde önemli bir düşüşle aynı zamana denk geldi ve sonuç olarak Portekiz’e göçte bir yavaşlama olmuştur.

Neredeyse farkına varmadan, göç hareketleriyle ilgili hem resmi hem de çağdaş konuşmalar dikkatlerini sözde Portekiz diasporasına yönlendirmeye devam etti.  Geçmişte, hem insanlar hem de politikacılar, yurtdışındaki ev sahibi toplumlara ardışık göçmen dalgaları için sosyal entegrasyon sorunlarına ve büyük Portekizli gurbetçi topluluklar ile anavatan arasındaki ekonomik ve sembolik bağları yeniden örmüş olsalar da, daha yakın zamanda onlar Portekiz’deki gelirleri entegre etme koşullarına dikkat çekmek ve kamu politikalarına odaklanmak zorunda kaldılar.

Bunların arasında, yoksul Afrika toplulukları yüksek oranda Lizbon Metropol Bölgesi’nde yoğunlaşmıştır. Kısa bir süre içinde, Portekiz’de ikamet eden göçmenlerin oranının, neredeyse ihmal edilebilir seviyelerden, yerleşik nüfusun yaklaşık %5’ine ve toplam istihdamın %9’una yükselmesi, gerekli demografik değişimin derecesinin açık bir örneğidir.

Ekonomileri zayıf veya yüksek oranda yapısı bozulmuş ülkelerden gelen göç akışlarının son varış noktası haline gelen Portekiz, mevcut göç akışları 1970’lerin ortalarından daha az yoğun olmasına rağmen, hala emek ihraç eden bir ülke olmaya devam ediyor. Üretken ve istihdam sistemlerinin esnekliğe yönelik dürtüsüyle uyumlu olarak, ekonomik küreselleşmenin son aşamasında göze çarpan bir özellik, aynı zamanda bir tür tam zamanında toplu göç modeline de yol açtı Portekiz göç akışları değişti. Bugün, geçici bazen mevsimlik esasta. Bunlar, geleneksel olmayan ev sahibi ülkeler olan İsviçre, İspanya ve Birleşik Krallık’ı içerir.

Paradoksal olarak (veya belki de değil), bu yeni ev sahibi toplumlarda, Portekizli göçmenlerin çoğu, evde boş olan ve dolayısıyla göçmenlere açık olan niteliksiz işleri dolduruyor. Son zamanlarda, nitelikli gençlerin artan çıkışları da dikkate alınmalıdır. Onlar da Portekiz istihdam sistemindeki bazı merkezi özelliklere dolaylı bir işarettir. 

Portekiz Yemekleri
portekiz’de yaşayan türkler
Portekiz ekonomisi
Portekiz nüfusu
Portekiz Hakkında bilgi
Portekiz Hava Durumu
Lizbon
Portekiz Milli Takımı

Kentleşme

Portekiz sosyal yapısındaki son on yıllardaki değişim tam olarak kavranacaksa, aynı anda hem yoğun hem de zıt kentleşmenin gerçekleştiği akılda tutulmalıdır. Bu sürecin en belirgin özelliği, ünlü bir kıyı şeridinin oluşturulmasıydı. 2001 yılına gelindiğinde, sakinlerin %65’i bu kıyı bölgesinde yaşıyordu ve güçlü bir şekilde iki büyük geleneksel şehir merkezi olan Lisboa ve Porto (bipolarizasyon) çevresinde yoğunlaşmıştı.

Bu iki şehir, 1980’lerden bu yana demografik düşüşe açık bir şekilde maruz kalsa da, çevredeki metropol alanlar kayda değer bir yoğunlukta büyümüştür. 21. yüzyılın başlarında, toplam yerleşik nüfusun en az %38’i Lisboa ve Porto metropol alanlarında yoğunlaşmıştı. İşgal edilen alanın diğer iki boyutu Portekiz kentleşmesini karakterize ediyor.

Birincisi, ağırlıklı olarak ülkenin kuzey ve orta bölgelerinde düşük nüfus yoğunluğu veya yaygın kentleşmedir. Burada tarımsal faaliyetler önemli ölçüde azaldı, ancak küçük aile çiftliklerinde yarı zamanlı çalışma sayesinde hala hayatta kalıyorlar. Sanayi, küçük ve mikro firmalara dayanmaktadır.

Mekansal organizasyonun bu kapsamlı ve yaygın mantığı, ülkenin büyük bölümünde kırsal yaşam tarzlarının sürdürülmesine katkıda bulunur. Bununla birlikte, vatandaşların fiziksel altyapıya ve sosyal hizmet ağlarına erişimi açısından önemli farklılıklar da var. Gerçekte, kentleşme nadiren (şehir yaşamının sözde “özgül” ya da “gerçek” olanaklarını sağlama anlamında) kentlilik ile çakışır.

Mekânsal işgalde ikinci bir eğilim, ülkenin iç kesimlerinde bir tür “takımada” oluşturan orta büyüklükteki kent merkezlerinde son birkaç on yılda ortaya çıktı. Kısmen yüksek öğrenim ve diğer kamu hizmetlerinin yarattığı çekicilik ve sosyal dinamizmden kaynaklanan bu yeni orta düzey kasabaların oluşumu, son zamanlarda bazı büyük ölçekli bölgesel dengesizlikleri dengeledi. Öyle olsa bile, yeni çekicilik, yoğun demografik düşüşü ya da bu kentsel “adaları” çevreleyen kırsal kesimdeki ekonomik yıkımı ortadan kaldıramazdı.

Birlikte ele alındığında, Portekiz kentleşmesini karakterize eden bu eğilimler, Portekiz toplumunun gelişen modellerindeki derin asimetriyi doğrulamaktadır. Yine de, Portekiz toplumunun geniş kesimlerinde gerçekleşmiş olabilecek nesnel (ekonomik, demografik, eğitimsel) veya öznel (etik, ideolojik) düzeylerdeki toplumsal değişimlerin yoğunluğunu ve çeşitliliğini tahmin etmemize yardımcı olurlar.

Okuma yazma bilmeme ve okullaşma

Okullaşma için toplumsal talebe verilen teşvik, en önemli boyutlardan biri ve aynı zamanda kentleşmeye paralel ilerleyen genel toplumsal dönüşüm sürecinde çok güçlü bir katalizördür.

Portekiz’in temel eğitime zorunlu katılımın yasalaştırılmasında öncü olmasına rağmen, ilköğretimin Portekizli çocuklar arasında yaygınlaşması ancak 1960’ların başında gerçekleşti. Böylece, 1974’te demokrasiye dönüşle birlikte, dört Portekiz vatandaşından biri okuma yazma bilmiyordu. Yüksek öğrenime giriş, çok az kişiye ayrılmış bir fırsattı.

The post Portekiz Sosyal Yapısı – Portekiz’de Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).