1990’larda post-yapısalcı ve postmodern perspektifler Brezilya’da daha geniş bir şekilde yayılmaya başladı, ancak postmodernizmin eğitim teorisi için önemine ilişkin tartışmalara en çok katkıda bulunanlar öncelikle müfredat uzmanlarıdır (bölüm 4). Moreira ve Silva’nın önemli bir makalesi, sözde dilsel dönüşü, örneğin postmodernizmi kabul etmek için Yeni Sosyolojinin ötesine geçti.

Daha sonra A. F. Moreira modernite ve postmodernite arasındaki ilişkiyi savunmaya başlarken, Tomaz Tadeu da Silva’nın çalışmaları post-yapısalcılık yönünde güçlü bir değişim geçirdi. Foucault, Deleuze, Derrida, Rorty ve diğerlerini eleştirel olarak inceleyen Teoria educacional critica em tempos pós-modernos (Postmodern Zamanlarda Eleştirel Eğitim Kuramı) adlı yayınlanmış makale koleksiyonu, postmodernizmin merkezi meselelerini de ele alan bir dönüm noktası yayındır. Brezilya’daki mevcut müfredat söylemleriyle süreklilikler ve kopuşlar tesis etmek gerekir.

Silva’nın çalışması, öğretilecek içeriğin birincil kaynağı olarak hakim kültür anlayışını değiştirerek, bir “anlam pratiği” olarak müfredata merkezi bir yer verdi. Alanında birçok araştırmacının danışmanı olarak çalıştı. 1996 ve 2002 yılları arasında savunulan tezler üzerine yapılan bir araştırma, A. F. Moreira, N. Alves ve T. T. Silva’nın (özellikle eleştirel bakış açısı içeren çalışmaları) bu çalışmalarda Brezilya’nın başlıca referansları olduğunu gösterdi.

Postmodern perspektiflere göre yürütülen araştırmalar, esas olarak Tomaz Tadeu da Silva, Alfredo Veiga-Neto, Rosa Maria Fischer, Guacira Lopes Louro, Sandra Corazza ve Marisa Vorraber’den etkilenen Rio Grande do Sul Üniversitesi’nde gerçekleşti.

Paraíso’nun postmodern araştırma literatürü üzerine yaptığı araştırmaya göre, Rio Grande do Sul Üniversitesi’nden çıkan çalışmalar öncelikle (1) iktidar ilişkileri ve tabi kimlikler (kültürel, feminist, postkolonyal, etnik, ve queer çalışmaları); (2) eleştirel ve geleneksel teorilere dayanan “özne” hakkındaki varsayımlara meydan okuyan öznelleştirme; ve (3) “meşru” olarak kabul edilen müfredat bilgisinin “eğitimsel gerçeklerinin” sorunsallaştırılması, eğitimde bilgi üretiminin inşa edilmiş ve tartışmalı doğasını kanıtlamaktadır.

Bu çalışmalar, tekil, yerel ve kısmi olanı analiz etme olanaklarını arayarak, bütünleştirmelerden ve üst anlatılardan metodolojik bir çıkış yolu aramaya çalışır. Bu gelişmenin anahtarı, hem Brezilya müfredat düşüncesini etkileyen teorik varsayımları hem de mevcut müfredat söylemlerinin melezleşmelerini anlamaya çalışan Antonio Flávio Moreira, Alice Casimiro Lopes, Elizabeth Macedo ve Lucíola Licínio Santos’un çalışmalarıydı. 

“Disiplinlilik”in post-yapısal eleştirisinden etkilenen Alfredo Veiga-Neto, “hümanist-özcü” bir bakış açısına odaklanan disiplinler arası çalışmaları savunmak için Foucault temelli bir araştırma programı geliştirdi. “Hümanist-özcü” bir bakış açısına göre, bilginin karmaşık çevreden ayrılmasından kaynaklanan “bilginin patolojisi”, kapitalist gelişmenin çıkarlarına hizmet eden araçsal bir yaklaşıma yol açar.

Veiga-Neto, disipliner bilgiyi doğuran bilgi-iktidar ilişkilerini göz ardı eden üniter bir akıl görüşüne dayanan “disiplinlilik” kavramını sorguladı. Veiga-Nato’ya göre okul, “yönetilebilirlik” süreçleriyle ilişkileri sürdüren “bilginin disipline edilmesi” ile işaretlenmiş kendi mekan ve zaman ritüellerine sahiptir.

Postmodernizm ve postyapısalcılık
Post yapısalcılık temsilcileri
Post yapisalcilik Nedir
Postyapısalcı felsefe ilk hangi yıllarda ortaya çıkmıştır
Postyapısalcılık özellikleri
Postyapısalcılık ve Postmodernizm farkı
Post yapısalcılık ekşi
POSTYAPISALCILIK PDF

Veiga-Neto için müfredat, düzen, temsil ve aşkınlık merkezli okul kültürünün bir eseridir. Sonuç olarak, okul dersleri bilimsel bilgiye benzer özellikler sergiler. Böyle bir senaryoda, konuları oluşturan bilgi-güç ilişkileri okul bilgisinin bir parçası değildir. Bu nedenle, böyle bir “bilimsel” okul konusu, konuların kurumsal özelliklerini yansıtmaz ve çeşitli toplulukların yörüngelerini dikkate almayı amaçlamaz.

Okul derslerine yönelik bu eleştirinin bir sonucu olarak, Brezilya sahası, Brezilya’daki okul derslerinin tarihi üzerine araştırmalara girişmiştir. Bu tür araştırmalar Antonio Flavio Moreira, Elizabeth Macedo ve Alice Lopes’in koordinasyonunda yürütülüyor. Özellikle Ivor Goodson, Thomas Popkewitz ve Stephen Ball’un çalışmalarına dayanan bu araştırmacılar, bilimsel bilginin okul bilgisine dönüşümünü araştırıyorlar.

Bu araştırma, kültürel melezler üretilirken aynı zamanda bilgili kültür, popüler kültür, sistematize edilmiş bilgi ve sağduyu bilgisinin sosyal hiyerarşilerinin ve bölünmelerinin nasıl sürdürüldüğünü anlamaya yardımcı olur.

Ayrıca, bu sosyotarihsel araştırma, okul kontrolünün örgütsel bir teknolojisi olarak konu merkezli müfredatın istikrarına odaklanmaktadır. Macedo, bu anlayışla, özne merkezli örgütlenmenin müfredat entegrasyon hareketlerini engellemediğini, ancak onları mantığına tabi tuttuğunu savunuyor.

İster disipline edici, ister bütünleşik, hatta aynı anda hem disipline edici hem de bütünleşik olsun, okul müfredatının ima ettiği sosyal hedefleri sorgulamak, müfredat organizasyonlarına gömülü güç ilişkilerinin eleştirisi haline gelir.

Şu anda, program teorisi de Deleuze’ün felsefesinin kavramlarına, yani zaman, varlık ve olay arasındaki ilişkilere dayalı olarak geliştirilmektedir; sinema çalışmalarında zaman, görüntü ve süre ilişkileri; ve zaman, gösterge ve anlam arasındaki ilişkiler. Amorim, müfredatı, insan sonrası bir durumda hayatta kalma arayışındayken kendisini doyuran hümanist maddeden kendisini kurtaran bir “duyum alanı” olarak görür: “uyurgezer, bilinçsiz, eylemsiz, ıssız.”

Müfredatın bir “biçimlendirme bağlamı” olarak görselleştirilmesi sürecinde sinema çalışmaları etkilidir. Bu görüşe göre müfredat alanı, sanallık, zamansal kavrayış, göçebe hareketler ve kışkırtıcı bir şekilde “barbarlık” üzerine kurulu bir dünyada yaratıcı eylemler üreten yeni yaşam biçimlerini öngörür.

Amorim, araştırmasının postmodern vurgusuna rağmen, postmodernist bilimin, modernist bilimin yaptığıyla aynı temelleri ve aynı referansları sergilediği için eleştirir: (1) öznenin figürü, özellikle onun vicdanı, özerkliği ve dönüşüm gücü ; (2) kültürel (sınıf, cinsiyet, etnik) ve ideolojik kategorilerin yanı sıra hegemonya tarafından yorumlanmaya tabi bir düzlemde yapılanan iktidar ilişkileri; (3) dünyayı anlama temsili iddialarıyla bağlantılı “adil fikirlerin” (yorum, analiz, yargıyı içeren) detaylandırılması için sürekli, yılmaz çaba; ve (4) eleştirel aşkın düşünceye yönelik “yeniden çaba”.

Ayrıca Amorim, postmodernistler arasında kayıtları metne indirgeme yönünde güçlü bir analitik eğilim gözlemler. Kültürler ve diller arasındaki ilişkileri anlama çabaları, kültürel müfredat çalışmalarının bir üst anlatısı olarak “söylem”e indirgenir. Amorim’e göre, kimliklerin bu tür merkeziliği ve öznelci öz, yapısalcılığa benzer bir eğilimi temsil eder.

The post Postmodern ve Post-Yapısal Müfredat – Brezilya Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).