21. yüzyılın ilk on yılında Batı toplumunun herkesin ve her şeyin ölçüldüğü ve değerlendirildiği bir denetim toplumuna dönüştüğü söylenebilir.

Power (1994), bunu ayrıntılı olarak ele alan ve toplum daha önce daha az işitsel kontrolle ‘yönetirken’, denetimin gerçekleşmesi için neden bu gerekliliğin olması gerektiğini soran ilk kişilerden biriydi. Bunun için bir argüman, toplumda ve kamu parasının bu kadar büyük miktarlarda harcandığı yüksek öğrenimde çalışanlarda bir güven erozyonu görmüş olmamız olabilir.

Toplum da parasının nasıl harcanacağı konusunda söz sahibi olabileceğinin farkına varmıştır. Öğrenci ‘tüketici’, memnun olduğu ve deneyimlemeyi umduğu ve eğitiminin sonunda, özellikle de ödeme yapıyorsa, hangi bilgileri edinmesi gerektiğini düşündüğü konusunda giderek daha fazla sesini yükselttiği bir öğrenme deneyimine sahip olmak ister. tamamen veya kısmen eğitimi içindir.

Sondaki yeterlilik (sonuç), gelecekteki işverenler tarafından da güvenilmeli ve kabul edilmelidir. Derslerin kalitesini ve bölümlerin/kurumların değerini belirleyen kontrol mekanizmaları bu nedenle akademik ortamın ayrılmaz bir parçası haline gelmiştir. Bununla birlikte, çok fazla kontrol de olumsuz bir faktör olabilir ve entelektüel yaratıcılığın özgürce yayılmasını engelleyebilir.

Örneğin, bazı araştırma biçimleri, tabiri caizse kamu yararına yardımcı olacak bir sonuca sahip olmak zorunda değildir ve bu nedenle finansmana daha az layık olarak algılanabilir. Araştırma alanlarına gerekli mali destek sağlanamayabilir. Hatta bu, anti-demokratik olarak bile algılanabilir. Bununla birlikte, öğretim ve araştırmanın kalitesinin incelenmesi kabul edilen bir norm haline gelmiştir.

Kalite güvencesi ve Standartları
Yükseköğretim Kalite Güvencesi YÖNETMELİĞİ
Yükseköğretimde kalite
Kalite güvencesi Nedir
Dış kalite güvence Nedir
Akreditasyon Nedir
Yükseköğretim Kalite Kurulu
Akreditasyon Kuruluşları

Yükseköğretimde örtük kalite kavramları yüzyıllardır var olmasına rağmen, bunlar 20. yüzyılın büyük bölümünde daha spesifik olarak gelişmiş ve özellikle Bologna Süreci sonrası yükseköğretimin ortaya çıkmasıyla 21. yüzyıla daha da büyük bir hızla taşınmıştır. uluslararası pazarlanabilir bir meta olarak algılanmalıdır.

Bununla birlikte, kalite ‘ünlü olarak reçeteden anlaşılması zor ve tarif edilmesi ve tartışılması pratikte uygulanmasından daha kolay değildir’i Kalite, ‘tartışmalı’ bir kavramdır. Nitekim çelişkili doğası genel anlamda ele alınmıştır: ‘Kalite… ne olduğunu biliyorsun ama ne olduğunu bilmiyorsun’. Vroeijnstijn’in (1992) kaliteyi aşkla karşılaştırmasını genişleten Müller-Böling bize şunları söylüyor:

Yüksek öğrenim alanındaki kalite, aşka benzer: onu kavrayamazsınız, ama yine de mevcuttur; onu deneyimleyebilirsiniz, ancak ölçülebilir değildir; her zaman geçicidir, sürekli ve kalıcı olarak onunla meşgul olmanız gerekir.

Ayrıca Pellert, kalite ile nasıl başa çıkılacağı konusunda, kaliteyi doğrusal bir şekilde yönetmenin mümkün olmadığını, bunun “çok boyutlu bir yapı” olduğunu belirtmiştir. Bu, bir kurumun bir bölümünde mükemmel kalitenin bulunabileceği, ancak başka bir yerde düşük kalitenin olabileceği gerçeğiyle desteklenmektedir.

Kalite tanımları da zaman içinde değişmiştir. Schöne (1966), kalitenin kendi başına mahalli açısından “sadece seçimin olduğu (italikler) entelektüel bir alanda yaratılabileceğini” söyledi. Ancak seçim, açık koşulları ve deneyimli ve atanmış yargıçların6 (benim tercümem) bir seçimini gerektirir.

Seçimin kendisi çok farklı kriterlere dayanabileceğinden ve kalitenin var olduğu söylenebilse de, yargıçların kalitesi mutlaka aynı olmayacağından bu sorunludur. Van Vught (1997), kalite tartışmasının gerçekleştiği ülkeye bağlı olarak ‘kalite’nin farklı bir anlam taşıyabileceği görüşünü desteklemektedir.

Ayrıca Avrupa’daki iki farklı üniversite geleneğini de yansıtıyor: İngiliz ve Kıta Avrupası. İlkinde daha az devlet kontrolü varken (şimdi daha fazlasına doğru kayıyor), ikincisinde daha fazlaydı (şimdi daha azına doğru değişiyor).

Garvin (1984) felsefe, ekonomi, pazarlama ve operasyon yönetimi disiplinlerinden kaynaklanan kalite tanımlarını gözden geçirmiştir. Beş tanım sundu. Aşkın tanım, açıkça tanımlanamayan, ancak ‘doğuştan mükemmellik’ olarak adlandırılan bir tanımdı.

Ürüne dayalı tanım, tam tersine özeldi. Burada kalite, “bazı bileşenlerin veya niteliklerin miktarındaki farklılıklara” bağlı olarak açık ve ölçülebilirdi. Üçüncü tanım, kalitenin kişinin ürünle ilgili ihtiyaçlarına bağlı olduğu, kullanıcı tabanlıydı.

Kişisel tatminin üstün bir ürünle eşanlamlı olup olmadığını sorabileceğimiz için, bu kaçınılmaz olarak öznel bir görüştü. Muhtemelen öyle değil. Kalitenin dördüncü tanımı, üretime dayalıydı, başka bir deyişle, bir ürünün belirli bir standarda uygunluk şartlarını ne ölçüde karşıladığıydı.

Son olarak Garvin, kalitenin parasal terimlerle tanımlandığı, örneğin; ‘maliyetler ve fiyatlar açısından’. Burada, ‘mükemmelliğin ölçüsü olan kalite, bir değer ölçüsü olan değer ile eşitleniyor’, mevcut para miktarı için bir ‘en iyi’ kavramı, ancak mutlaka en iyisi değil, çünkü bu, mevcut olanın ötesindeydi. cep kaplayabilir.

Garvin, bakış açısına bağlı olarak kalite konusunda rekabet eden görüşlerin olabileceğini, ancak bunun zararlı olmaktan çok olumlu bir yön olarak görülmesi gerektiğini savundu.

Ball (1985), derslerin uygunluğu, bilgiyi iletmek için seçilenler ve değerlendirenler açısından kesinlikle akademide kök salmış bir fikir olan ‘amaca uygunluk’ kavramını tanıttı.

McClain ve ark. (1989), özellikle Birleşik Krallık’taki okullar tarafından benimsenen bir kavram olan katma değer fikrini sağlamıştır. Öğrencilere her zamanki müfredatın üzerinde sunabileceklerini sunarlar.

Harvey ve Green (1993), “amaca uygunluk” ve “dönüşüm”ü (istisnai, mükemmel ve paranın karşılığına ek olarak) içeren kalite kavramları yaratarak bu fikirleri daha da genişletti. Başka bir deyişle, kalite ancak onu deneyimleyen kişi kalıcı bir değişim (bilgi ve anlayış edinimi) geçirdiğinde elde edilebilirdi.

Daha yakın zamanda Van Kemenade ve ark. kalite olduğunu düşündüğümüz bu kavramların ‘neler olduğunu açıklamak için yeterli olmadığını’ savundular. Değerlerdeki son değişikliklerin, “davranışımızın motoru olan değerler” olarak anlayışımızı yeniden düşünmemize yol açması gerektiği sonucuna vardılar.

Kalite kavramları sürekli bir değişim halindedir ve tek bir kalite tanımı bulmaya çalışmanın bir ‘zaman kaybı’ olduğu tartışılmıştır, çünkü en son teknoloji olarak algılanabilecek olan şey bir an sonra atılacaktır. İlgililerin değişen değerlerine göre bakılır.

The post Yükseköğretimde “Kalite” Kavramları – Almanya’da Eğitimin Değerlendirilmesi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).