Şingeyrar kurulduğunda, on ikinci yüzyılda çok sayıda manastır vakfı görüldü. Munkaşverá (1155-1551), Hólar piskoposluğunda Piskopos Bjǫrn Gilsson (1147-1162) tarafından kurulan ikinci Benediktin manastırıydı. Hítardalr (1166-1237) bilinmeyen bir kuraldı, ancak muhtemelen Benedictine idi ve Skálholt piskoposluğunda kurulan ilk manastırdı. Jón Ǫgmundsson’un öğrencileri arasında yer alan Hreinn Styrmisson, 1177’deki ölümüne kadar sadece Þingeyrar’ın üçüncü başrahibi değil, aynı zamanda Hítardalr’ın da ilk başrahibiydi.

Þykkvibær (1168–1548), ayrıca Skálholt piskoposluğunda, İzlanda’nın ilk Augustinian vakfıydı. St. Þorlákr Þórhallsson, 1175.377’ye kadar önce başrahip, sonra başrahip olarak seçildi. 1172’de Flatey adasında bir başka Augustinerinnen vakıf kuruldu, ancak bu, Helgafell’e taşındığı 1184’e kadar sürdü. Skálholt Piskoposu Klængur Þorsteinsson, dahası , hem Þykkvibær hem de Flatey’in kuruluşunda yer aldı.

İzlanda tarihinde başka hiçbir piskopos, 12. yüzyılın ikinci yarısında gerçekleşen yoğun manastır faaliyetinden söz eden, şüphesiz Niðaróss başpiskoposluğunun yaratılmasıyla ilgili olan birden fazla manastırın kuruluşunda yer almadı.

1186’da, Skálholt piskoposluğundaki Kirkjubær’de bir Benediktin kurumu olan ve 1542’ye kadar varlığını sürdürecek olan ilk İzlanda manastırı kuruldu. Bir başka kısa ömürlü kurum olan Hólar piskoposluğunda Saurbær, yalnızca 1200’den 1224’e kadar sürdü ve öyle görünüyor ki bir Benediktin vakfından bir Augustinian vakfına geçmiştir.380 Son olarak, Viðey (1226–1539), Skálholt piskoposluğunda bir Augustin vakfı olan staðamál’dan önce kurulan son manastırdı.

1133 ve 1226 arasındaki yüzyıldaki bu manastır vakıfları patlaması, muhtemelen öncelikle yeni okullar ve eğitim kaynakları için bir ihtiyaç veya istek tarafından motive edilmedi; ancak, eğitim muhtemelen bir faktördü. Augustinus kanonlarının İzlanda’ya gelişi neredeyse kesinlikle Piskopos Þorlákr Þórhallsson’un 381 reformist çalışmasıyla ilgiliydi ve bu tür çalışmalara yeni nesil rahiplerin eğitimini kontrol ederek yardımcı olunacaktı.

Þorlákr’ın kendi Þykkvibær kanunları gibi yeni kurumlar ve din adamları veya keşiş grupları, yeni fikirlerin yayılmasına ve uygulanmasına yardımcı olabilir. Ayrıca Steinunn Kristjánsdóttir, özellikle Augustinusçuların en önemli görevlerinden biri olarak rahipleri eğittiklerini ve Helgafell’in kuruluşunun büyük ölçüde bir okul olarak potansiyel rolü tarafından motive edildiğini savundu.

Bir yandan, geç ortaçağ belgesel kanıtları Augustinusçuları daha güçlü bir şekilde temsil eder: mevcut eğitim sözleşmelerinde adı geçen beş manastırdan üçü Augustin’e aittir ve Helgafell’in kendisi sözleşmelerde manastırlara yapılan toplam on bir referanstan beşini açıklar.

Öte yandan, Helgafell’in kuruluş belgesi okullaşma veya eğitimden söz etmez383 ve mevcut kaynaklarda İzlanda’daki Benedictine rahipleri ile Augustinian kanonlarının eğitim faaliyetlerini ayırt edecek doğrudan bir kanıt yoktur. Benzer şekilde, ortaçağ İngiltere’sindeki manastır eğitimi üzerine yapılan araştırmalar, Benedictines ve Augustinians’ın oynadığı rolleri birbirinden ayırmak için çok az şey göstermiştir.

Prusya tipi eğitimin özellikleri
Dünyadaki ilk üniversite
Dünyada ilk üniversite ne zaman kuruldu
osmanlı’da ilk üniversite
21. yy eğitim anlayışı
avrupa’da ilk üniversite nerede açıldı
avrupa’da ilk üniversite ne zaman kuruldu
Comenius eğitim anlayışı

Edebi faaliyet aynı zamanda eğitim faaliyetinin 12. ve 13. yüzyıllarda, manastır okulları için hiçbir belge veya anlatı kaynağı olmadığında bile gerçekleştiğinin potansiyel bir göstergesidir. En ünlüsü, on ikinci yüzyılın sonlarında ve on üçüncü yüzyılın başlarında Þingeyrar, önemli edebi eserlerle uğraşan birkaç keşişi barındırıyordu.

Bunların üçü de diğer metinlerin yanı sıra Norveç kralları hakkında önemli eserler yazmıştır ve Şingeyrar’da eğitim gördükleri varsayılamazsa da, bu imkansız değildir. Kendilerinin bir şeyler öğrettiği neredeyse kesindir: Jóns saga helga, belirli bir Leifr’den Gunnlaugr’un akrabası ve öğrencisi (lærisveinn) olarak bahseder, ancak Leifr’in bir keşiş mi yoksa bir din adamı mı olduğunu belirtmez.

Bir manastırda eğitime ilk doğrudan göndermeler, on üçüncü yüzyılın ortalarına kadar ortaya çıkmadı. Árna saga, Skálholt 1269–1298 piskoposu Árni Þorláksson’un yetiştirilmesini tartışıyor. 1250’lerde Árni çoğunlukla Þykkvibær manastırında Abbot Brandr Jónsson ile eğitim gördü, ancak başka yerlerde de zaman geçirdi – Skál’da ailesiyle, Kirkjubær’de rahip Grímr Hólmsteinsson ile ve Kálfafell’de Abbot Brandr’ın oğlu Þorsteinn ile – ve eğitiminin bir kısmı bu yerlerde de olmuş olabilir.

Brandr Jónsson, Ísleifr Gizurarson ve Jón Ǫgmundsson gibi, önde gelen bir öğretmen olarak sunulur ve Þykkvibær’de Bishop Árni’nin yanı sıra iki prestijli öğrenciden kanıt olarak bahsedilir.

Jón Ǫgmundsson ve Ísleifur Gizurarson’ın katedral okullarında olduğu gibi, Þykkvibær’deki prestijli öğretmenlerin ve öğrencilerin övgüsü sadece destanın retorik hedeflerini değil, aynı zamanda eğitim ve sosyal ağların kesişimini de yansıtıyor. Steinunn Kristjánsdóttir, Árni Þorláksson’un etkisini kullanarak Þykkvibær’den üç eski öğrenci arkadaşını Viðey, Helgafell ve Þykkvibær’in başrahipleri yapmak için kullandığını ileri sürmüştür.

Ayrıca, Þykkvibær’in özellikle bu güçlü adamlar grubu aracılığıyla yaptığı eğitim çalışmalarının, staðamál sırasında on üçüncü yüzyılın sonlarında İzlanda’ya yeni papalık politikasını dahil etmenin önemli bir parçası olduğunu öne sürdü. Bazı manastırlar ve okulları, Niðaróss başpiskoposunun İzlanda kilisesini etkilemek ve reform yapmak için araçları olarak gelişiyorsa, bu onların genişleyen eğitim rollerini açıklamaya kesinlikle yardımcı olacaktır.

Ancak, bu dönemde Benediktin eğitiminin potansiyel etkisi göz ardı edilemez. Yıllıklar, özellikle de Einarr Hafliðason tarafından yazılan Lǫgmannsannáll, Einarr’ın kendi babası Hafliði Steinsson’ın, Vermundr’un 1279’daki ölümünden bir süre önce, Þingeyrar’da Abbot Vermundr tarafından eğitim gördüğünü belirtiyor. 

Kariyeri böylece İzlanda ve Norveç’i, manastır ve katedrali, kral mahkemesi ve kilisesini kapsar ve İzlanda Benedictine manastırlarındaki eğitim uygulamalarının daha on üçüncü yüzyılın ortalarında bile sahip olabileceği geniş ve değişken etkiyi gösterir.

Son olarak, münzevilerin manastırların ve manastırların dışında bile eğitime katılabileceğini eklememek yanlış olur. Bir okul anlamında kurumsal olmasa da, Jóns saga helga’daki bir münzevinin bir açıklaması, çilecilik ile daha bağımsız, enformel eğitim biçimleri arasındaki potansiyel kesişmeler hakkında biraz fikir verir.

Piskoposluk gözetmeni Hámundr Bjarnarson’ın akrabası Hildr adında genç bir kadının, Jón’un oradaki görev süresi boyunca Hólar’a taşınan erdemli insanlar arasında olduğu söyleniyor. Destan, onun uzun zamandır kendi evinde (hús) bir rahibe (nunna) olarak yaşamayı nasıl arzuladığını, esasen bir çırak olarak yaşamayı arzuladığını anlatır.

İzin alamayınca bir keşiş olarak yaşamak için vahşi doğaya gitti. Böylece kararlılığını kanıtladıktan sonra, Jón’u katedral korosuna bağlı olduğu bir mesken inşa etmeye ikna etti. Jón’dan daha uzun yaşadığı, kendisine gelen kadınlara talimat verdiği ve bir zamanlar Piskopos Ketill tarafından kendisine emanet edilen Þórólfr adında fakir bir çocuğu büyüttüğü ve ona Zebur’u öğrettiği söyleniyor.

The post Eğitiminin İlk İki Yüzyılı – İzlanda’da Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Regensburg’un iki oğlu Johannes Schmidner ve Wolfgangus Portner, 1480’lerde Padua’da hukuk derecelerini tamamladılar; birincisi medeni hukukta, ikincisi ise kilise ve medeni hukuktaydı.

Her ne kadar ikisi de eğitim yılları boyunca fayda görmemiş gibi görünse de, sonunda her ikisi de katedral bölümünde kanonları, kanunla soylular ve üniversite mezunları ile sınırlandırılan pozisyonları güvence altına alabildi.

Diğer durumlarda, yabancı bir ortamda bir araya getirilen öğrenciler önemli ilişkiler kurmuş görünmektedir. Padua’da Casparus Kantner ile birlikte çalışan Johannes Trabolt, Regensburg’da şehrin güvenilir bir hizmetkarı ve sık sık konseyin danışmanı olarak ona katıldı. Ancak yurtdışında okuyanlar, üniversite öğrencilerinin yalnızca küçük ve nispeten ayrıcalıklı bir bölümünü oluşturuyordu, çoğu da gözünü memleketine yaklaştırıyordu.

On dördüncü yüzyılın sonlarında ve on beşinci yüzyılın başlarında Alman üniversitelerinin kurulması, özellikle sanatta üniversite eğitiminin coğrafyasını ve demografisini önemli ölçüde değiştirdi. Siyasi, kültürel ve coğrafi engeller azaldıkça, geç ortaçağ toplumunun daha geniş bir yelpazesi için üniversiteye devam etmek mümkün hale geldi.

Potansiyel öğrenci havuzu bazı araçlarla sınırlı kalsa da, öğrencilerdeki genel artıştan ve onların içinden çıktıkları sosyal arka plandan açıkça görülüyor ki, on beşinci yüzyılda üniversite eğitimi, İtalya, Fransa veya İngiltere’nin eski üniversitelerine gitmek için gerekli kaynaklar.

Bu önemli değişimin ilk kanıtı Prag’dan geliyor. 1375 ve 1409 yılları arasında, on yedi Regensburg öğrencisi yeni kurulan kuruma kaydoldu. Sanat eğitimi alan altı adamın hepsi yararsızdı.

Biri Regensburg soylu bir ailenin üyesiydi, ancak geri kalan beşinin bariz bir destek aracı yoktu. Altı kişiden ikisinin akademik ücretlerinin ödenmesinde gecikme talep etmesi, mali durumlarının istikrarsız doğasını göstermektedir.

21. yy eğitim anlayışı
21. yüzyıl eğitim dünyası
21.yüzyıl eğitim felsefesi
Uzaktan eğitimin geleceğine ilişkin eğilimler
Uzaktan eğitimin Geleceği
Gelecekte uzaktan eğitim
Dijital ortamda eğitim
21.yy da türk dünyasında eğitim

Daha yüksek fakültelerdeki değişiklikler daha inceydi. Ancak burada bile, zengin din adamlarının egemenliği artık mutlak değildi. Hukuktaki dokuz matrikülden yedisi yararlanıcı din adamlarıydı, altısı katedral kanunlarıydı ve biri Alte Kapelle kanonuydu.

Ancak ikisi -Fridericus Prenner ve Georgius Meller- Regensburg asilzade ailelerinin yararsız üyeleriydi. Kuşkusuz küçük bir örneklem olmasına rağmen, daha sonraki Alman vakıflarının incelenmesinin daha açık bir şekilde gösterdiği, Alman üniversite araştırmasının değişen demografisinin bir göstergesidir.

Prag’dan sonra kurulan Viyana, on dördüncü yüzyılın sonlarında en önemli Alman üniversitesi olarak ortaya çıktı. Yeni gelişen üniversitenin neredeyse tamamen başarısız olduğunu gören zor bir başlangıçtan sonra Viyana, 1378’de Schism’in başlamasından sonra gelişmeye başladı.

Schism tarafından Paris’te yaratılan bölünmeler, Alman bilim adamlarını Viyana’ya alma fırsatı verdi. 1380’lerde Heinrich von Langenstein, Heinrich Totting von Oyta, daha az bilinen ustalarla birlikte Paris’ten Viyana’ya geldi. Seçkin yeteneklerin akışı ve Paris Üniversitesi’nin Avignon’a bağlılığı, Viyana’yı Roma itaati altındaki bölgelerden gelen Alman öğrenciler için giderek daha çekici bir seçenek haline getirdi.

Viyana’nın başarısı, diğer araştırma kuruluşlarına papalık ayrıcalıkları ve üniversiteler olarak tanınma arayışında ilham verdi. Prensler ve bazı durumlarda belediyeler ve piskoposlar, ek üniversiteler kurarak kendi prestijlerine katkıda bulunma fırsatını yakaladılar, Orta Çağ’ın sonuna kadar azalmadan devam eden bir eğilimdi.

Regensburg’un kendisi 1487’de bir üniversitenin kurulması için papalık onayı aldı. Ancak, on beşinci yüzyılın sonlarında Regensburg’u rahatsız eden siyasi kargaşa, planın gerçekleşmesini engelledi.

Ingolstadt’ın kuruluşuna kadar, Regensburg öğrencileri diğer tüm üniversiteleri geride bırakan bir hızla Viyana’yı ziyaret ettiler. Aslında, Viyana ile bağlantılı öğrenci sayısı, kabaca diğer tüm üniversitelerin toplamına eşitti. Viyana’nın popülaritesinde coğrafi yakınlık önemli bir rol oynamıştır.

Ancak, başka faktörler de rol oynadı. Orta Çağ’ın sonunda, çok sayıda üniversite Regensburg’a Viyana’dan daha yakındı ve diğer pek çok üniversite daha uzak değildi. Yine de Viyana, Ingolstadt dışındaki herkesten daha fazla Regensburg öğrencisi çekmeye devam etti.

1385’ten 1450’ye kadar, Alman üniversitelerinde eğitim gören tüm öğrencilerin yüzde yirmi yedisinden biraz azı bunu Viyana’da yaptı. Bununla birlikte, on beşinci yüzyılın son yirmi yılına gelindiğinde, Viyana artık Alman mezunlarının bu kadar yüksek bir yüzdesine sahip değildi. Aslında Viyana, Louvain, Köln ve Leipzig’in arkasında sadece dördüncü sırada yer aldı.

Regensburg ve Viyana arasındaki tarihsel olarak yakın ekonomik bağların, diğer şehirlerden öğrenciler başka yerlere bakmaya başlamışken bile, üniversiteye öğrenci akışının korunmasına yardımcı olması muhtemeldir. Regensburg tüccarları ticaretlerini uzun süredir Tuna boyunca Viyana üzerinden yürütmüş ve ticari temsilciliklerini sürdürmüş ve önemli ayrıcalıklar elde etmişlerdir.

Bu aşinalık, Viyana’yı Regensburg’un daha yetenekli oğullarının eğitimi için doğal bir seçim haline getirdi. Üniversitenin nispeten düşük ücretleri ve Viyana büyüklüğünde bir şehirde mevcut olan daha büyük ekonomik fırsatlar, Regensburg’un daha az varlıklı öğrencilerinin çoğunun çekilmesine yardımcı oldu.

1470’lerde, yeni gelişen Ingolstadt üniversitesi, Viyana’yı ziyaret eden Regensburg öğrencilerinin sayısı üzerindeki uzun vadeli etki nispeten küçük olmasına rağmen, Regensburg’daki üniversite öğrencileri için en popüler yer olarak Viyana’nın yerini aldı.

Ingolstadt’ta bir üniversitenin kurulmasını takip eden on yılda, Viyana’daki Regensburg öğrencileri otuz altıdan yirmi beşe düştü. Bununla birlikte, on beşinci yüzyılın sonu ve on altıncı yüzyılın başında, Viyana’da kayıtlı olan sayılar on yılda otuza geri döndü.

En büyük etki, 1460’larda yirmi altıdan 1470’lerde sadece yediye düşen Leipzig’deki okullaşmalar üzerinde olmuş gibi görünüyor. Leipzig’de eğitim görenlerin sayısı sonraki yirmi yılda bir miktar toparlandı, ancak hiçbir zaman tamamen düzelmedi.

On beşinci yüzyılın son yirmi yılında, Ingolstadt, Regensburg anaokulu öğrencilerinin yüzde kırkından biraz fazlasına komuta ediyordu, Viyana yüzde yirmi yedi ve Leipzig yüzde on beş uzak bir üçüncülük çekiyordu (1460’larda, Leipzig otuzdan biraz daha fazlasını talep ediyordu).

The post Eğilimler – Almanya’da Okullar ve Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).