Tüm zamanım nereye gitti?
İşi kabul ettiğimde arkadaşlarımın, meslektaşlarımın ve ailemin sahip olacağım rahat hayat hakkında şaka yaptığını hatırlıyorum. Kaç ders veriyorsun? Çalışma saatleriniz nedir? Öyleyse oturup ilgilendiğin şeyler hakkında düşün ve onlar hakkında yazıyorsun?

İki sınıf öğretiyorum. Bir lise öğretmeni olarak bir sömestrde verdiğim tüm derslerin toplamı kadar zaman alıyorlar. Çalışma saatleri? Evde olmadığım, toplantıda olmadığım, komitede oturmadığım veya bir okulu ziyaret ettiğim her dakika buradayım.

Burada oturduğumda bazen tek başıma yardımcı doçent olduğumu düşünüyorum. Aynı anda hem güven hem de korku ile doldurulabilir mi? Korkunun nereden geldiğine dair hiçbir fikrim yok. Belki de profesör olmayı ve bunun gerektirdiği her şeyi öğreniyor olmam ve hayal ettiğimden daha fazlasını gerektirdiğindendir. Araştırmacı, öğretmen, akıl hocası, danışman, akademik camianın bir üyesi olmayı, bu arada bir koca, bir baba ve bir arkadaş olmayı öğreniyorum.

Bu sütunda, meslektaşlarım ve ben, Northern Illinois Üniversitesi Eğitim Koleji’nde öğretim ve öğrenim bölümünde ilk kez öğretim üyeleri olarak deneyimlerimizi paylaşacağız. Yıllarımızı akademik bir hayata hazırlanmak için harcadık, sadece hazırlıksız olduğumuz çok şey olduğunu bulmak içindi.

Akademisyen Nasıl Olunur
Akademisyen ne kadar maaş alır
Akademisyen kime denir
Akademisyen ne Demek
Araştırma görevlisi Nasıl Olunur
Akademisyen Nasıl Olunur 2020
Akademisyen olmak için hangi bölüm okunmalı
akademisyen – ekşi

Sohbetlerimiz aracılığıyla deneyimlerimizin aynı ve yine de oldukça farklı olduğunu keşfediyoruz. Heyecanlı ve gerginiz; kendimize güveniyoruz ve korkuyoruz. Her gün uyanır ve düşündüğümüzden daha fazlasını bildiğimizi fark ederiz; biz de çok daha azını biliyoruz. Nihayet hayallerimizin mesleğindeyiz ve ortaya çıktı ki profesör olmak bir meydan okuma, bir heyecan, bir angarya, bir vahiy ve çok fazla iştir.

Samara Madrid, Ph.D. Yeni ofisimin koridorunun aşağısında dans bölümü var. Her Salı, lisans sınıfımdan dönerken durup başlangıç ​​bale dersini izliyorum. Sert zeminleri, barları ve aynaları olan tipik bir dans sınıfında geçiyor.

Dans öğretmeni yüksek ve otoriter bir sesle performanslarını eleştirirken, genç kadınlar ve her şekil ve büyüklükte birkaç genç erkek, soluk taytları ve siyah mayolarıyla sıraya giriyor. Dans için bir gösteri sanatları programına kaydolduğum ortaokuldaki ilk yılımda beni geri götürüyor. Her sabah iki saat dans ettik. Dans öğretmenim aynaya çok baktığımı, çok makyaj yaptığımı ve onu dinlemem gerektiğinde çok konuştuğumu söyledi.

Erken çocukluk eğitiminde yeni bir yardımcı doçent olmakla ilgili bir köşede neden dans dersi hakkında yazıyorum?

Çünkü o dans dersini her geçtiğimde, bir zamanlar kim olduğumu bugün olduğum kişiyle bağlayan duygularla aşılıyorum. 13 yaşında korkmuş, genç bir kızdım, yeni bir okulda uyum sağlayıp sağlamayacağımı merak ediyordum. Sahne sanatları okulunda olacak kadar iyi miydim? Diğer kızlar benden hoşlanır mı? Dans öğretmenim bazen bir adımı kaçırdığımı gördü mü? Büyük kalçalarımı fark etti mi?

Yirmi küsur yıl sonra, bir Big Ten üniversitesinden aldığım doktora ile kendimi de aynı tür güvensizliklerle buluyorum. Akademide başarılı olacak mıyım? Meslektaşlarım benden hoşlanıyor mu? Dinlemem gerektiğinde hala çok mu konuşuyorum? Son kesimi yapacak mıyım? 

Bununla birlikte, öğrendiğim şey, bir ortaokul dans programına üye olma sürecinin – özellikleri bakımından yeni bir yardımcı doçent olma sürecinden farklı olsa da – genel gereklilikleri bakımından o kadar da farklı olmadığıdır. Günlük uygulama, disiplin, terleme, gözyaşları ve en önemlisi mesleğe derin bir bağlılık gerektirir.

Bu yüzden, öğretmekten yorulduğumda bile gülümsüyorum ve sırtımı dik tutuyorum. Kimsenin ne hakkında konuştuğunu, hatta komitenin kısaltmasının ne anlama geldiğini bilmediğim zamanlarda bile toplantılarda sorular sormaya çalışıyorum. (Ve neden bu kadar çok toplantı var ki?)

Bir adımı kaçırdığımda, diğer dansçılarla aynı hizaya geliyorum ve hatamdan ders almaya çalışıyorum. Yeteneklerimden şüphe etsem bile, pratik yapmaya ve o gün elimden gelenin en iyisini yapmaya devam ediyorum.

Yıllarca yüksek lisans eğitiminden sonra, tezimin savunulabileceğini fark etmekle profesörlüğe başlamak arasında geçen süre, bir kara deliğe yaklaşmak gibiydi. Zaman ve mekan bozuldu ve öğrenci olarak geçmişim hızla uzaklaşırken, yeni bir kimlik beni kaçınılmaz olarak ve hızla belirsiz bir merkeze çekti. Birdenbire, aynen öyle, profesör oldum. Ama bu ne anlama geliyor?

İlk lisansüstü sınıfımı öğretirken, topluluk ve kurumları tartışmak için öğrencilerime HBO’dan The Wire’ın bir bölümünü izlettim. Herkes söyleyeceğim her şeyi söyledi. Genellikle iyi bir tartışmadan memnun olurum, ama o sırada kendime şu soruyu sordu: “Öyleyse ben neden buradayım?” Karım Gena bana, “Bebeğim, bu seviyede sen bir kolaylaştırıcısın, sadece uzman değil.”

Benim hakkımda bir gerçek: Ben araştırması çok kültürlülük, beyazlık ve film üzerine olan siyah bir adamım. İşe alındıktan sonra, benzersiz deneyim matrisinin işi almamın önemli bir nedeni olduğu söylendi. Ama gerçekten “o adam” olmak istiyor muyum? Yarış üzerinde çalışan siyah adam mı?

Hayatımın büyük bir bölümünde profesör olmak istedim, her zaman profesör olmanın nihai ürün olacağını düşündüm. Ancak fakülte çapındaki ilk toplantıma katıldıktan birkaç dakika sonra, çok daha büyük bir şeyin olduğunu fark ettim. İPod’umdan Miles Davis’i dinleyerek büyük balo salonuna girerken etrafıma baktım ve birçok yeni siyahi öğretim üyesinin fark etmeye başladığı bir gerçeği anladım: Gerçekten çoğumuz yok.

Kıdemli bir öğretim üyesi ve Drew Kemp ile heyecanlıydım ve bir kadının üçümüzü farklı açılardan fotoğraflamak için sürekli geldiğini fark ettim. Neden olduğunu biliyorsun, değil mi? kıdemli profesör sordu. “Çünkü ne kadar çok fotoğrafınız olursa, o kadar çeşitli görünürüz.

The post Akademisyen Hikayesi – Doktora Tezi – Tez Nasıl Yazılır?– Doktora – Ödevcim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).