Bhabha’ya göre, telaffuzun bu müphemliği, çoklu anlamlandırma olasılığını açan ve Ball’un Foucault’yu izleyerek, müfredatın söylemsel bir boyutu olarak adlandırdığı şeyin tam kontrolünün imkansızlığını açıklayan şeydir: yorumlama ve ifade etme olasılıkları söz konusudur.

Bhabha (2003) ve Hall (2003)’ün postkolonyal literatüründe, kontrol melezlik yaratır, çünkü duyuların mutlak doygunluğu imkansızdır. Hakimiyet her zaman kısmidir, çünkü diğerinin hükmetmek istediğinin farkına varmasını gerektirir ve böylece onu gerçekleştirecek eksiksizliği kontrol eder. Bu anlamda her sözceleme melezdir, çünkü anlamlarını ötekiyle uzlaşmaz ve eksik bir şekilde müzakere etmek zorundadır.

Sözceleme perspektifinde, Brezilya’da müfredat alanına damgasını vuranlar gibi ikilikler artık bir anlam ifade etmiyor, çünkü yaratılış gelenekle diyaloglar kurarak, bir müphemlik bölgesi, ne geçmiş ne de gelecek olan bir arada boşluk yaratmaktadır.

İster yazılı ister deneyimli olsun, o sınır bölgesinde üretilen müfredat metinleri, olası bir farklılaşma yoluyla yarattığımız imkansız nesneleri melezleştiren anlam yapılarıdır.

Birikmiş bilgi (öğretmeye değer olan), deneyimli kültürler, gelecek beklentileri hepsi de kendi bünyelerinde melez, bir arada yaşayabilen ve yaşayamayan kontrol edilebilir varlıklar olarak adlandırılır. Bu arada, bu sınır bölgesinde var olan tek şey, teorik çalışmanın toplumsal ve insani olanın karmaşıklığını kavramasını zorlaştıran tuzaklar yaratan bir süreçte ayakta tuttuğumuz kültürel akışlardır.

Brezilya’da, anlam ağlarının oluşumuna ve anlamların yeniden yaratılmasına işaret eden ve onları müzakerelerde yer alan gücü ihmal etmekle suçlayan bakış açılarına yönelik ciddi eleştiriler oldu. Tam tersine, bu bakış açılarının, gücün yaygınlığı ve daha spesifik olarak, öznelerin failliği ile daha tutarlı bir şekilde çalışmamızı sağladığını hissediyorum.

Marksist teorilerin yeni müfredat sosyolojisiyle ilişkilendirdiği mutlak güce karşı acımasız mücadeleden bir çıkış yolu görmemizi sağlarlar. Bu çıkış yolu, kısalık ve melezlik gibi kavramların kökeninde yer alan ve E. Laclau ve C. Mouffe’un savunduğu gibi post-Marksist bir temelde bir hegemonya teorisine işaret eden anlam süreçlerinin siyasallaştırılmasını içerir.

Bu yazarlarla diyalog temelinde sonuca varırken, Derrida ve Bhabha (2003) gibi yazarlar tarafından yapılan bazı okumaların en kolay göreliliklerinden kaçan ifadede faillik boyutunu müfredat politikası çalışmalarına getirmenin mümkün olduğunu düşünüyorum. zamanlar ima eder.

Yani, söylemsel hegemonya teorisi, görelilik eleştirilerine yanıt vermek için müfredat metinlerinin üstbelirlenimlerini ve izin verdikleri söylemsel kapanışları anlamak için benim aracım oldu.

Bir anlamlandırma edimi olarak her kültürel sözceleme, farklılığa bağlıdır, ancak yalnızca bu farklılıkla oluşturulamaz. Diferansiyel ve yerinden edilmiş bir yapının ürettiği anlamların fazlalığı, bir koşul olarak söylemi ve tikel ifadelerin imkansızlığını oluşturur.

Semantic Web Nedir
Semantik Web örnekleri
Anlamsal Web nedir
Web 4.0 Nedir
Semantic Web Katmanları
Semantics nedir
Semantik Web Özellikleri
Anlamsal Ağ sistemi avantajları

Bunlar ancak farkın, sonsuz ertelemenin mantığına, yapının geçici olarak kapatılmasına ve anlamların paylaşılmasına izin veren bir eşdeğerlik mantığı tarafından nüfuz edildiğinde mümkündür.

Laclau ve Mouffe’a (2001) göre, kapanış her zaman, sistemin diferansiyel mantığından geçen bir denklikler zinciri boyunca düğüm noktaları olarak koşullu olarak belirli önemli noktaları konumlandırabilen hegemonik eklemlenmeler tarafından üretilir ve bu, sistemle bir karar verilemezlik ilişkisini sürdürür. 

Bu eşdeğerlik, yalnızca radikal bir fark, sistemin diferansiyel öğelerinin ortak bir şeyi paylaşmaya başlamasını sağlayan kurucu bir dış, mevcut olduğunda mümkündür, bu da o dışla ilişkili olarak radikal farktır. Bununla yapı geçici olarak ortalanır ve kapatılır ve belirli bir metin üretilebilir.

Bu nedenle zorluk, belirli önemli noktaların düğüm noktaları olarak hareket etmesini ve böylece sistemi geçici olarak kapatmasını sağlayan hegemonik eklemlenmelerin nasıl meydana geldiğini anlamaktır. Laclau (1998), bu amaca ulaşmak için Derrida’dan (1998) sapar ve özneyi, yerinden edilmiş yapının karar verilemez uzayında meydana gelen kararların odağı olarak yeniden konumlandırır.

Dolayısıyla hegemonya hakkındaki tartışma, aynı zamanda öznenin ve failinin oluşumu hakkında bir tartışmadır. Yerinden edilmiş bir yapıda önceki özne konumlarının (kimliklerinin) olmadığı, yalnızca sistemi kapatan karar tarafından icat edilen koşullu özdeşleşimlerin olduğu kabul edilir.

Özne, karar verilmeden önce var olmaz, ancak kendisini öznellik olarak nasıl kuracağına karar verirken sembolik düzene dahil edilmesiyle kurulur. Karar somut bir bağlamda, kısmen destrükte edilmiş bir yapıda gerçekleştiğinden, kararın gerçekleşeceği sınırlar vardır ve bu da tamamen göreci bakış açılarını ortadan kaldırır. Ancak Derrida’ya göre, özdeşleşme sürecinin de “bir kimliksizleştirme süreci olduğunu, çünkü karar özdeşleşme ise, kendini yok ettiğini” görerek, karar önceden bir özne oluşturmayı imkansız kılıyor.

Derrida’nın Laclau’nun özne ve fail kavramına yönelik kışkırtmalarına rağmen, müfredatı metin olarak tartışmak için formülasyonun yararlı olduğunu düşünüyorum. Fail ve özneyle ilgili eski toplumsal meşguliyetlere olumsallık ve geçicilik getiren söylemsel bir perspektifin eklemlenmesine izin verir. Bunda, eğitimi öznenin simgesel kendi kendini inşası olarak düşünmeme olanak sağlayan, ancak Laclau’nun özgür ve bilinçli özne eleştirisinin farkında olan Aydınlanma mirasımı kabul ettiğimi düşünüyorum.

Bu imkânsızlık ikisinin de zorunluluğunu ortadan kaldırmaz. Kendi sözleriyle, “kararın failini, tamamen oluşturulmuş bir öznelliğin araçlarıyla donatılmadan, bir özneymiş gibi hareket etmek zorunda olduğu aporetik duruma geri sokar.”

Aynı doğrultuda Slavoj Zizek (2004), her öznenin sembolik düzen içinde öznelliği ifade edebilecek bir anlamlıyı, ancak hiçbir zaman tamamen mümkün olmayacak bir anlamlandırma ediminde aradığını düşünür. Anlamlandırma edimleri, bu nedenle, zaten kendisine reddedilen özdeşliğin bolluğunu tesis etmek için kurucu bir eksikliği doldurma girişimleridir.

Siyasal anlamlandırma mücadelesi, bazı grupların taleplerini hegemonik düzene sunarken kendilerini özne olarak kurma girişimi olarak görülebilir. Antagonist bir kopuş olmasaydı, bu talepler sonsuz bir şekilde çoğalacak ve müzakereyi imkansız kılacak bir görecilikle sonuçlanacaktı. Bu nedenle, farklı talepleri birbirine yaklaştıran, onları metni geçici olarak kapatan ve anlamların paylaşılmasına izin veren bir düğüm noktası etrafında eklemleyen bu kopuştur.

Bazı pozisyonlar, farklı talepleri kaydetmeyi başardıkları için yapının yer değiştirmesini telafi etmede diğerlerinden daha etkilidir. Bununla birlikte, bu etkililik, anlamları ve anlamları yoğunlaştıran metaforik bir boyut lehine, kelimenin tam anlamıyla içeriği pahasına gerçekleşir. Genel olarak, anlam ne kadar boşaltılırsa, anlamlı bir düğüm noktası olarak o kadar etkili olur ve anlamlandırma sistemini geçici olarak kapatır.

The post Anlam Ağları – Brezilya Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).