Araştırmamın teorik-epistemolojik-metodolojik temelleri, Boaventura de Sousa Santos’un düşüncesi hakkında uzun ve derin bir düşünceden kaynaklanmaktadır. Bunları önceki metinlerde dile getirmiştim.

Bu bölümde yansıtılan epistemolojik araştırmam, özellikle Santos’un yokluk ve ortaya çıkış sosyolojilerinin yalnızca teorik-epistemolojik referanslar olarak değil, aynı zamanda metodolojik olasılıklar olarak benimsenmesiyle ilgilidir. Santos, bu kavramları örneğin dünyadaki yansıma ve eylem gibi süreçler olarak sunar.

Bu nedenle, bu sosyolojilerin politik ve epistemolojik geçerliliğini kabul ederken, onun epistemolojik analizlerini, araştırmamın metodolojisinin ayrılmaz bir parçası olmaları için somut düşüncenin metodolojik ilkelerine dahil ediyorum. Devamsızlık Sosyolojisi çalışırken, okullarda öğretmenlerin6 üstlendiği özgürleştirici uygulamalarla ilgili yaptığım araştırmalarda kendimi hemen fark ettim.

İlk olarak, sosyal deneyim, batı biliminin veya felsefesinin bildiğinden ve önemli gördüğünden çok daha geniş ve çeşitlidir. İkincisi, bu toplumsal servet israf ediliyor. Üçüncüsü, sosyal deneyimin israfıyla mücadele etmek için başka bir sosyal bilim türü önermek yeterli değildir. Farklı bir rasyonalite modeli önermek daha da gereklidir.

Bu yeni model, üç “prosedür”e dayanan kozmopolit bir rasyonalite olacaktır: Yokluk ve ortaya çıkışın iki sosyolojisi ve birincisinin ikincisi olmasını sağlayan çeviri çalışması. Bu işlemlerin incelenmesi, eğitimin yansımasına ve özgürleştirici pedagojik alternatiflerin geliştirilmesine katkıda bulunur; benim ayrıcalıklı teorik ve metodolojik referansımdır. Santos diyor ki,

Dünya anlayışı Batılı dünya anlayışlarını aşar, toplumsal gücü yarattığı ve meşrulaştırdığı biçimiyle zamansallık kavramlarıyla çok ilgilidir, batı rasyonalitesinin en temel özelliği aslında bir yanda sözleşme yapmaktır. şimdiki zamanı ve diğer yandan geleceği genişletmek içindir.

Bu mantığı alt üst ederek ve gündelikçi/gündelik/gündelik araştırma doğrultusunda, okullarımızda böylesi tükenmez bir toplumsal deneyim için koşullar yaratarak şimdiyi genişletmek gerekir. Yokluk sosyolojisi, kendi rasyonalite modeline uymayan her şeyi dışlamaya çalışan modern bilimciliğin görünmez kıldığı varoluş biçimlerinin keşfini sağlayan bir yöntem haline gelir.

Mevcut eşzamanlılık deneyiminin enginliği bir kez bilindiğinde, onları çeşitlilikleri içinde anlamak, karşılıklılık tarafından belirlenen bir anlaşılabilirliğin, örneğin, ne belirli kimlikleri ne azaltan ne de onları uzlaşmaz kılan bir rasyonalitenin kurulmasını gerektirir. Başka bir deyişle, günlük deneyimi incelerken, bunu, onun yakınsamasını, farklılıklarını ve özgünlüklerini anlamamızı sağlayan ona yaklaşım yollarıyla yapmak zorunludur.

Epistemolojik nedir
Bilgi Felsefesi filozofları
Ontoloji epistemoloji ve metodoloji
Filozofların bilgi görüşleri
Bilgi Felsefesi akımları
Bilgi Felsefesi Kavramları
Bilginin kaynağı Nedir
Bilgi felsefesi PDF

Santos, şimdiki ve gelecekteki değişimler arasındaki ilişkiyi “ortaya çıkışın sosyolojisi” olarak adlandırıyor. Uygulamayı soyut hedeflerden dönüştürebileceğimiz fikri naiftir: gelecek şimdinin içindedir. Başka bir deyişle, yalnızca çağdaş gerçeklikte kayıtlı olan, geleceğin ne olacağına yol açabilecektir.

Sadece halihazırda var olan potansiyellerin tanınmasında değil, aynı zamanda yenilerinin örülmesinde de şimdiyi büyütmek gerekir. Boaventura’nın metonimik aklın saplantılı olduğunu söylediği bütünlük fikrinden çıkarsanan bütünün bileşenleri üzerindeki önceliği, davranışları yöneten tek bir mantığın olduğu inancına yol açar; parçalar, bütünün ve parçalarının homojenleşmesiyle sonuçlanır.

Her parçanın varlığı, ancak içinde bulunduğu bütüne göre anlaşılır; her varyasyon bir özellik olarak anlaşılır. Metonimik akıl, simetri ile hiyerarşiyi birleştirdiği için ikilik içinde bütünlüğün en bitmiş biçimini bulur.

Metonimik aklın düşündüğünün aksine, Boaventura, parçalardan birinin referansa dönüşmesi koşuluyla, bütünün parçaların toplamından daha az ve daha fazla olmadığını anlar. Bu hareket nedeniyle, metonimik aklın onayladığı tüm ikilikler bir hiyerarşi içerir. Bu gerçeğin altını çizmenin öneminin iki ana sonucu vardır.

İlk olarak, bütünlükten kavranabilir olan ya da olmayı hak eden hiçbir şey varolmadığı için, metonimik akıl, kendisini kapsamlı, dışlayıcı ve eksiksiz bir akıl olarak olumlar. Metonimik akıl, dünyayı anlamanın Batılı dünya anlayışından çok daha fazlası olduğunu kabul edemez. İkinci olarak, metonimik nedenden dolayı parçaların hiçbiri bütünle ilişkisinin dışında düşünülemez. Bu nedenle, herhangi bir parçanın ikili bağıntı tarafından verilenin ötesinde kendi yaşamına sahip olması kabul edilemez ve çok daha azı başka bir bütün olabilir.

Başka bir deyişle, metonimik akıl, yalnızca dünyayı değil, aynı zamanda kendisini de sınırlı bir anlayışa sahiptir. Tanınmama ve sessizlik yoluyla zorla dayatılan argümanların yokluğu, deneyimi görünmez kılar. Üstelik hızlı değişimin baş dönmesi bir durgunluk hissine dönüşüyor.

Bu paradoks, şimdiki zamanın “artık olmayan ve olmayan arasındaki kısacık bir an” olarak indirgenmesiyle ilişkilendirilebilir. Bununla çağdaş kabul edilen şey, eşzamanlı olanın son derece küçültülmüş bir parçasıdır”.

Deneyim olarak var olan şeylerin çoğu, çağdaşlığı içinde, mevcut olarak düşünülmeyi bırakır ve geçmiş ya da basitçe alakasız olarak düşünülür.

Bu kayıp deneyimi geri kazanmak, dünyayı şimdinin büyütülmesi yoluyla büyütmek, metonimik aklın eleştirisini gerektirir. Dünyanın tükenmez zenginliğini tanımlamak ve değerlendirmek ancak yeni bir uzay/zaman aracılığıyla mümkün olacaktır. Başka bir deyişle, dünyada hegemonik olmayan düşünme ve var olma biçimlerini belirlemek ve değer biçmek – metonimik aklın gerçekleştirdiği ve varolan olarak kabul ettiği şeylerin yanı sıra metodolojik olarak gözden geçirilmiş yeni araştırmaları gerektirir.

Aslında, günlük eğitim süreçlerinde -pedagojik modellerden ve resmi müfredat tekliflerinden kaçan- neler olduğunu anlamak için, dünyada görmezden gelinen bilme/yapma/düşünme/hissetme/varolma biçimlerini göz önünde bulundurmak gerekir.

Bu, okulun “bilimsel” bilgi ve Batı beyaz burjuva kültürü adına ihmal ettiği her şeyi incelemek demektir. Okulda ve öğrenci yaşamında (göz ardı edilirse) mevcut olan her şeyi anlamak için, aksi takdirde oyalama veya hata olarak göz ardı edilenleri -örneğin, metonimik aklın gerektirdiğine uymayan olayları- inceler ve böylece gerçek hayata geri döneriz. . Bunu yapmak için, gündelik araştırmaların/araştırmaların/araştırmaların metodolojik prosedürler aracılığıyla görünür uygulamaları ve olayları yapmak gerekir.

Yokluk sosyolojisi ile ilişkili olanları tanımlayarak ve daha sonra onlardaki özgürleştirici potansiyeli tanıyarak, bunları bir ortaya çıkış sosyolojisinde özgürleştirici deneyimleri çoğaltmak için kullanırız.

Devamsızlıkları mevcudiyete dönüştürmek, böylece günlük müfredat uygulamalarında özgürleştirici yenilikleri tanımak, gündelik/gündelik/gündelik çalışmalarımızın amacı olmuştur.

Gelecekte toplumsal özgürleşme ve demokratikleşmeye yönelik bir bakış açısıyla, bu çeşitli varoluş biçimlerine ilişkin daha sistemli bir anlayışa ulaşmayı, bunların çoğalmasının araçlarını formüle etmeyi ve böylece mevcut dünyada toplumsal ve epistemolojik çeşitliliği güçlendirmeyi amaçlıyoruz. Bu anlamda, Santos’un tanımladığı farklı yokluk mantıkları ve bunun üstesinden gelindiğinde görünür hale gelen farklı ekolojiler, aksi takdirde ham veri olacak şeyleri yeniden yapılandırmamızı sağlıyor.

The post Teorik-Epistemoloji Temel – Brezilya Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).