Dijital teknoloji bir ifade ve anlam aracı olarak ortaya çıktıkça, dijital alan bilgisayar biliminin orijinal ilgi alanlarının çok ötesine ve sosyal bilimlerin ve beşeri bilimlerin derinliklerine uzanan çok disiplinli bir alan haline geldi.

Özellikle beşeri bilimler, esasen öznenin kendisinin inşasından bağımsız olan yansıma ve analiz disiplinleridir. Bu bağlamda, inşa ve eleştiri nadiren aynı kişi (veya kişiler) tarafından yürütülür. Bilgisayar bilimi ve bilişimde durum farklıdır. Sistem geliştirme ve yazılım/donanım yapımı, analiz ve değerlendirmenin ayrılmaz parçalarıdır; birlikte, fikirden nihai ürüne kadar karmaşık, yinelenen bir araştırma ve geliştirme süreci oluştururlar.

Edebiyat, sanat, tarih ve medya alimleri, diğer disiplinlerin yanı sıra, öncelikle biri veya başka bir şey tarafından inşa edilen nesnelerin analizi ve yorumlanmasıyla meşgul olurlar. Fakat beşeri bilimler araştırmacılarının kendilerini konunun gelişim ve inşa süreçlerinden ayırmaları gerekiyor mu?

Bu sorunun cevabı ancak olumsuz olabilir. Genel olarak dijital medyadaki ve özel olarak dijital medyadaki ve özellikle öğrenmedeki gelişmeler söz konusu olduğunda, beşeri bilimlerdeki akademisyenlerin, öğrenme teknolojileri ve uygulamalarının mevcut yeniden yapılandırmalarıyla ilgili olarak yeterliliklerinin ne ölçüde önemli bir ilgisi olduğunu keşfetme ve anlama yükümlülüğü vardır. kısmen veya esas olarak dijital medyadan kaynaklanmaktadır.

Anlam, anlam, kompozisyon, anlatı, drama, retorik vb. gibi beşeri bilimler fenomenlerinin disiplinleri tarafından incelenen iletişim ve dışavurumculuk katmanları, dijital medyanın gelişimi ve anlaşılmasıyla giderek daha alakalı hale geldi.

Ancak bu, bilgisayar bilimi ve bilişim konuları pahasına değil, bu disiplinlerin yaklaşımlarına ek olarak gerçekleşti. Dijital medya ve iletişim, zorunlu olarak gerçekten çok disiplinli bir alan haline gelmiştir ve hem konu hem de teori düzeyinde içerdiği karmaşıklığa göre incelenmelidir.

Bu karmaşıklığın bir sonucu olarak, bu yan yana gelmeler nedeniyle ortaya çıkan metodolojik, teorik ve kavramsal kesişmeleri yeniden incelememiz gerekiyor. Bu makalenin stratejik amacı ve konusu, bu zorlukların daha net anlaşılmasına doğru ilerlemektir.

Hümanist disiplinlerin çoğu, yalnızca analitik girişimlere dönüşmüştür. Ancak, bu her zaman böyle olmamıştır. Romantik öncesi dönemlerde, antik çağdan rönesans’a kadar, örneğin retorik, yavaş yavaş, yalnızca sözlü öğeler (sözlü veya yazılı) değil, herhangi bir malzemede sunumlar ve eserler yapmak için bir yöntem oluşturan genel bir iletişim sistemi olarak ortaya çıktı.

Çeşitli sanatlarda (ve bilimlerde) inşaat için genel bir metodoloji oluşturan bir modele dönüşen retorik işlemler: mimari, resim, müzik, heykel ve daha fazlası.

Dijital Medya Taban Puanları
Dijital Medya Bölümü
Dijital medya nelerdir
Dijital medya Uygulamaları
Dijital medya özellikleri
Dijital medya nedir pdf
Dijital Medya ve PAZARLAMA
Dijital Medya Ajansı

Kendi araştırmamda, son 15 yılda, müzeler ve eğitim için hiper medya sistemleri geliştiren retorik gelenekleri, hümanist disiplinlerden gelen bilgi ve unsurların dijital medya ve öğrenme bağlamında eleştirel yapıyı bilgilendirdiği (yeniden keşfedilen) bir metodoloji olarak hizmet etti. Bir çıkış noktası olarak retoriğin (tanımlayıcı olmaktan çok) kuralcı bir şekilde konuşlandırılmasıyla, hümanist disiplinlerden gelen bilginin üretim sürecine erişiminin sağlanabileceği bir kanal yaratmaya çalıştım ve böylece metnin kalitesini artırmaya çalıştım. yapılar.

Bu, özellikle, başka bir yerde tür geliştirme olarak adlandırdığım, öğrenmede dijital medyanın ifade düzeyine daha fazla odaklanmak istendiğinde önemli olmuştur.

Bir yanda bilgisayar bilimi ve sistem/yazılım geliştirmenin, diğer yanda beşeri bilimlerin (üçlü: retorik/göstergebilim/yorumbilim) birleşik çabaları, dijital medyaya yönelik çok disiplinli yaklaşımları yürütme ve ustalaşma yeteneğimize meydan okuyor. İlgili her disiplinin ve geleneğin ayırt edici özelliklerini korumak için, aralarındaki uyumun nasıl elde edilebileceğini anlamak önemlidir.

Ayrı teori ve disiplinlerden kavramların ve yöntemlerin kullanımını birleştirmek ne zaman mümkün olabilir, ne zaman ve neden değil? Bu sorular, yukarıda bahsedilen ilgili disiplinlerin ve geleneklerin metaforik eğilimlerinin daha yakından incelenmesiyle önceden yanıtlanabilir.

‘Sarmal’

‘Yazılım Mühendisliği’, ‘Yazılım Geliştirme’ veya ‘Bilgi Sistemleri’, yazılımın kullanıcılarının yararına nasıl geliştirilmesi gerektiğinin oluşturulması ve anlaşılması için birbiriyle ilişkili ancak farklı geleneklerdir. Yıllar boyunca sayısız model ve teori ortaya atılmış, uygulanmış ve eleştirilmiştir. Bu makaledeki argümanın amacı için basit ama etkili bir model seçmek yeterlidir.

Hipermedya sistemleri geliştirirken (beşeri bilimler tarafından bilgilendirilenler dahil), hemen Boehm’in Sprial yazılım geliştirme Modeli ile az çok uyumlu bir sürece dahil edilir. Spiral Model, yinelemeli ilerlemeler, prototip oluşturma, test etme, değerlendirme ve geliştirmenin sürekli tekrarı ile karakterize edilir.

Yukarıdaki grafik gösterimi görebileceğimiz gibi, Spiral Model analiz unsurlarını içerir, ancak oldukça sınırlı bir anlamda ve beşeri bilimler disiplinlerinde çok yaygın olan analiz gelenekleriyle (yorum olarak) karşılaştırılamaz. Bununla birlikte, sarmalın şekli ve analiz unsuru, bir temas noktası ve yorumlama yöntemleriyle uyumluluk olarak hizmet edebilir.

‘Daire’

Hermeneutik, yorumlama sanatı ve/veya teorisinin yanı sıra yorumun temel doğası hakkındaki sorulara dayanan bir felsefe dalıdır. Schleiermacher, parça-bütün ilişkileriyle ilgili yorumun döngüselliğini göstermek için hermeneutik çember kavramını önerdi: her bir parçanın yorumu, bütünün yorumuna bağlıdır ve bunun tersi de geçerlidir.

Yorumun kendisinin yoruma bağlı olması, kaçışı mümkün olmayan döngüsel bir ilişki oluşturur, ancak bu döngü içinde anlayış gelişir, değişir ve ilerler. Daha sonraki yorumlarda hermenötik daire, sürekli parça-bütün/metin-bağlam diyalektiği aracılığıyla spirale benzeme eğiliminde olan genişleyen bir dairedir.

Hümanist disiplinlerden alınan kavramlara dayalı eğitim için hiper ortam sistemleri inşa edilirken, analiz ve yorumlama önemli bir rol oynamaktadır. Bu bağlamda gelişimin odak noktası öncelikle ifade ve anlam düzeyine yöneliktir.

O zaman, geliştiriciler olarak, artık yalnızca değerlendirme olarak analiz yapmakla kalmıyoruz (örneğin, Spiral modelinde olduğu gibi kullanıcı davranışı), ancak yorumlama olarak analiz yapıyoruz.

Dijital metinsel artefaktın kalitesini ve kullanılabilirliğini geliştirmek için, özelliklerini ödünç aldığımız metinsel nesnelerin anlam ve anlamlarını ve ayrıca üretme sürecinde olduğumuz (dijital) metinsel nesneyi anlamamız gerekir. Yani, inşa sürecinde yorumlama (hermenuetik) uyguluyoruz. Bunu kendi araştırmamdan bir örnekle açıklayayım.

Bilgi sistemleri geleneğinde uygulanan bir ‘tür yöntemi’ kombinasyonuna dayanarak, organizasyonlardaki söylem türlerini ve üretim olarak klasik retorik geleneğini (Cicero) analiz etmek amacıyla, yeni dijital öğrenme nesnelerinin inşasını çeşitli yöntemlerle gerçekleştirdim. bir soru-cevap yöntemidir.

Yeni dijital eserler aracılığıyla anlamın oluşturulması ve iletilmesi için özellikler bulma (bulma) sürecinde, inşa ve yorumlama karşılıklı bir ilişki içinde bir araya gelir.

İlgili soruyu (konuyu) ortaya koymak için ilk önce belirli soruyu (ve sağladığı potansiyel özellikleri) yapım aşamasındaki tüm eser bağlamında yerleştirmek gerekir; ve tam tersi: cevabı (seçilen özellikler) amaca yönelik bir unsur olarak uygulamak ve değerlendirmek için, onun önemini tüm mesajın bir parçası olarak yorumlamak gerekir.

Bu birleşik inşa ve yorumlama sürecinde yer alan iki geometrik şekil, yazılım geliştirme ile hermeneutik arasındaki ikili disiplindeki uyumluluğu, en azından metafor düzeyinde gösterir.

The post Dijital Medya ve Öğrenme – Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).