Eğitime atfedilen sosyoekonomik amaçlar, eğitim dili politikasını belirlemiştir. Bölüm 3’te gösterildiği gibi, sömürge hizmeti ve ticari girişim, iyi derecede İngilizce bilen memurlara ve katiplere ihtiyaç duyuyorsa, sanayi ve tarımın bir kol emeğine yönelik talepleri yoktu.

Güney Afrika’nın ekonomik dili özellikle Güney Afrika’nın diğer bölgelerinden gelen göçmenlerin çoğunun yöneldiği madenlerin İngilizce değil, Afrikalı madencilerin birbirleriyle iletişim kurdukları “biraz Hollandaca ve İngilizce ile karıştırılmış” çeşitli Zululardı.

Britanya Asyası’ndaki plantasyonun artık İngilizce konuşan işçilere ihtiyacı yoktu. Dağınık tarımcıların buna daha az ihtiyacı vardı. Kelantan’ın federal olmayan Malay Eyaleti’nin sömürge hükümeti konuyu kısa ve öz bir şekilde özetledi: “İnsanların çoğunluğu toprakta işçi olarak kalacak ve bu nedenle İngilizce dil bilgisine ihtiyaç duymayacaktır.

Bu itibarla, bir Federal Malay Devletleri yetkilisinin belirttiği gibi, “[endüstriyel eğitimin] amacı, İngilizce eğitime ihtiyacı olmayan ve tarımda ya da randevularda iş bulabilecek erkek çocuklara genel bir eğitim vermektir. burada gerekli olan tek şey yerel dil bilgisidir.

İngilizce eğitimi yalnızca tamamen farklı amaçlara hizmet etmekle kalmadı, aynı zamanda sömürge yönetimine çok farklı bir maliyet getirdi. İngilizce eğitim, öğrencinin ikinci veya üçüncü standart olan eğitim ilkelerinin ötesine geçmesi anlamına geliyordu.

Emperyal bakış açısından, böyle bir eğitim, hiçbir zaman kullanmasına izin verilmeyecek bir sınıf için boşa harcanan o kadar çok para ve emek demekti.

Bununla birlikte, iş başında olan bu tamamen pratik düşüncelerin ötesinde bir şey vardı. Madencilik ve tarımdaki kol işçilerinin, büro ve ticari hemşehrilerinin aksine İngilizce bilmeleri gerekmiyordu.

İngiliz politika yapıcılar, Afrikalıların ve Asyalıların İngilizce eğitimine öncelikle nispeten iyi ücretli devlet istihdamı için bir araç olarak baktıklarına inanıyorlardı. Bu her yerde bulunan fikrin aslında bir temeli vardı. İngiliz sömürgelerinde İngilizce bilgisi, sömürge idaresinde veya diğer büro işlerinde çalışma olanağını da beraberinde getirdi; kol emeğiyle sınırlı olmayan daha kazançlı işler elde etmenin bir aracıydı.

Dil devriminin amacı nedir
Dil Devrimi neden yapıldı
Dil devriminin amaçları nelerdir
Dil devriminin getirdiği sonuçlar
atatürk’ün dil anlayışı
Dil Devrimi kısaca
Dil Devrimi sürecinde gerçekleşen olaylar
Dil inkılabı kararları

İngiliz imparatorluğunun büyük bir bölümünde, İngilizce bilgisi “herhangi bir türden ücretli istihdamın pratik olarak tek yolu”ydu. Seylan’daki Halk Eğitimi Müdürü 1899’da şunları kaydetti: “Artık hiçbir Sinhalese delikanlı biraz İngilizce bilgisi olmadan tarımsal yaşam yürüyüşü dışında kendisi için hiçbir şey yapamaz.

Boğazlar Yerleşimleri’nde, “[bir öğrenci] iyi maaşlı bir iş veya Devlete talip olacaksa, İngilizce eğitimi gereklidir.

Bu nedenle, İngilizce için güçlü bir talebin olması ve Asyalıların ve Afrikalıların dili öğrenmenin ekonomik değerini bilmeleri şaşırtıcı değildir. Bir Devlet Okulları müfettişi ve Hong Kong’daki Central School’da bir müdür, 1866 yılına ilişkin raporunda, İngilizce’nin öğretildiği Central School’un başarısını “İngilizcenin dolara çevrilebilir olması okullara daha düzenli devam etmek” koşuluyla ilişkilendirdi. İngilizcenin öğretildiği yerde “verilen eğitimin ayrı bir para değeri olan özel bir eğitim olduğu ortaya çıktı.

Sömürge yöneticilerine göre İngilizce eğitimli genç, İngilizce bilgisinin ekonomik değerini kabul etti ve kol emeği dışında başka istihdam araçları bekledi.

İngiliz yetkililer, bir Amerikan misyoner raporunun sözleriyle, “bütün sınıflar arasında, herhangi bir tür el emeğini, üniversiteye giriş sınavına eşit bir eğitim almış bir adamdan aşağı görme eğilimi olduğunu” dehşet içinde buldular.

Bu noktanın ötesine geçenler, kendilerini, sözde bilgili meslekler veya Hindistan Hükümeti altındaki bir pozisyon dışında, hayattaki her görevden daha da uzaklaşmış hissederler.

İngilizcenin Edinimi ve Sömürgecilik Karşıtı Mücadele:

İngilizcenin “Kurtuluş Dili”ne Dönüşümü

Emperyal sömürüye elverişli sömürgelerin sosyoekonomik yapısını yaratmak ve sürdürmek için eğitim ve dil politikasının kullanılması, Afrika ve Asya’daki halkların endüstriyel olmayan eğitime erişim elde etme girişimi yoluyla sömürge yönetimine direnme mücadelesini bağlamsallaştırır. sömürgecinin dilidir.

Bu bağlamda okunduğunda, İngilizce arzusu, Afrika ve Asya’daki sömürgeci ezilenlerin eylemlerinde kendini gösteren bir tür Batı ideolojik hegemonyası değildir. Daha ziyade, emeğin sömürülmesi üzerine kurulu sömürge yönetimine direnmek için rasyonel bir tepki ve bilinçli bir stratejiydi.

İngiliz yönetimi altındaki Afrikalılar ve Asyalılar, sömürge dil politikasının pasif alıcılarından başka bir şey gibi davranıyorlardı. Sömürge yönetimine ve onun kendileri için belirlediği ikincil konuma itiraz ettiler. Emperyalizmin kendilerine biçtiği role karşı mücadeleleri, yalnızca Avrupa sömürge hegemonyasına güçlü bir meydan okumayı temsil etmekle kalmadı, aynı zamanda dil politikası ortamını da aktif olarak şekillendirdi.

Bu mücadele, postkolonyali sadece politik ve ekonomik olarak değil, aynı zamanda dilsel olarak da kolonyal olana yerleştirdi. İngilizce, yayılma sürecinden artık yalnızca veya esas olarak sömürgeciliğin dili olarak değil, aynı zamanda sömürgecilik karşıtı mücadelenin dönüştürülmüş dili olarak ortaya çıkacaktı.

İngiliz sömürge idarecilerinin İngiliz eğitiminin sonuçlarına ilişkin şikayetlerinin neredeyse evrenselliği, sömürgeciliğe karşı direnişin başlangıcından itibaren ne kadar yaygın olduğunu ve dilin onun içinde ne kadar merkezi bir rol oynadığını gösterir. Afrikalılar ve Asyalılar, sömürgecilik sistemine en zayıf noktasında meydan okuyorlardı: onun emek köleliğine bağımlılığı vardır.

Sömürge yetkilileri sürekli olarak birçok Afrikalı ve Asyalının salt emperyal ekonomik çıkarlara hizmet eden kol emeğine dönüştürülmeyi reddettiğini bildiriyor. Nasıl çalışmayı reddeden bir köle kölelik sistemini baltalıyorsa, belirlenmiş sosyoekonomik rollere karşı bu direniş de sömürge yönetiminin temellerini tehdit ediyordu.

İngilizlerin onu sınırlamaya çalıştığı dar çevrelerden ne kadar çok çıkarsa, imparatorlukları için o kadar devrimci bir tehdit oluşturuyordu. İngilizlerin doğru bir şekilde algıladığı gibi, İngilizceye olan talep ve İngilizcenin yayılması ile Afrika ve Asya’da ortaya çıkan kurtuluş hareketleri arasında ayrılmaz bir bağlantı vardı.

İngilizler, Asyalıların ve Afrikalıların İngilizce öğrenme arzusunu bireysel çıkarları açısından çerçevelemeye ne kadar çok çalışsalar da, sürekli olarak onun esasen toplumsal sonuçları olan siyasi örgütlenme, milliyetçi duygu ve nihayetinde isyanla karşılaştılar.

The post Kurtuluş Dili – Çift Dilli Eğitim ve Çift Dillilik – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

İkinci Dünya Savaşı sonrası döneme ayrılırken, dört sayfa paradoksal olarak Fransız sömürge politikasına ve bir sayfa da kurgusal karakter Robinson Crusoe’nun tartışmasına ayrılmıştır.

Okuyucu, İngiliz kolonilerinde İngilizce öğrenen öğrencilerin sayısına ilişkin herhangi bir dil politikası tartışması veya tanımlayıcı istatistikler için boşuna arama yapar. Yalnızca 1920’de Almanya’dan miras kalan bir İngiliz kolonisi olan Tanganyika’ya bir gönderme ile birlikte sunulan istatistikler Fransız kolonileri içindir.

Söz konusu dönem için İngiliz politikasıyla gerçekten ilgili olan şey, çalışmanın ilerleyen kısımlarında tartışılacağı gibi, olgusal yanlışlıklar içeriyor gibi görünmektedir.

Phillipson, sorunun ayrıntılı bir ampirik incelemesinden ziyade, dilsel bir emperyalist politikanın gerekliliklerini, varlıklarının tekrar tekrar iddia edilmesi yoluyla kanıtlamaya çalışır. İngiltere’nin Hindistan’daki dilsel emperyalist politikasının kanıtı olarak “İngilizce tek eğitim aracı oldu” ifadesini aktarıyor ve ardından “Eğitimin işi İngilizceye hakim insanlar yetiştirmekti” yorumunu yapıyor.

Sadece eğitimin büyük çoğunluğunun tasarım gereği “yerel eğitim”den oluştuğu ve buna ek olarak, İngiliz sömürge yönetimlerinin İngilizce eğitiminin sonuçlarından korkmaya başladığı (Bölüm 3 ve 4’te tartışılmıştır) göz önüne alındığında, biz ne yapalım? Phillipson’ın (1992) “yerel bir dil aracılığıyla verilen eğitim, İngilizce eğitimden önce her zaman bir geçiş aşaması olarak görülüyordu” şeklindeki ifadesinden ne anlıyorsunuz?

Gösterileceği gibi, durum sadece “değişmez” değil, aynı zamanda sadece çok küçük bir vaka azınlığında böyledir. Buna ek olarak, Phillipson’ın okuyucuyu İngilizlerin eğlendiğini varsaymaya yönlendirdiği İngilizce’nin yayılmasına yönelik bir tür şevk gibi görünen o, “İngiliz imparatorluğun ana diliydi” diye ilan eder.

Dil planlaması nedir
Dil planlaması aşamaları
Dil devriminin getirdiği sonuçlar
Dil devriminin amaçları
Dil politikası Nedir
Türkiye de dil PLANLAMASI
Dilin canlandırılması
Plaza dili

Sadece genel olarak dil politikasının parametrelerini değil, İngilizlerin amacının sistematik olarak İngiliz dilinin yayılmasını teşvik etmek olduğunu iddia eden bir hipotezin test edilmesini söz konusu olduğumuz için, böyle bir politikanın her şeyden önce kendini ifade etmesi gerektiği açıktır. sömürge bağlamında çok daha fazla sayıda İngilizce kullanıcısının İngilizce öğrendiği eğitim ortamıdır.

“Dil emperyalizmi”, ana dilin imparatorluk diliyle (İngilizce) değiştirilmediğini ve desteklenmediğini ima eder. Bu nedenle, İngilizcenin tek başına öğretimi, gerçekleştiği yerde bile, İngiliz imparatorluğunun politikasını dilsel emperyalizmle özdeşleştirmek için yeterli temel değildir.

Eğer İngilizce, İngiliz yönetimi ve İngiliz ve Amerikan ticari egemenliği eşliğinde dünyanın bir bölümünü dolaşmakla kalmıyorsa, o zaman dilin ülkenin seçkinleri arasında belirli bir şekilde yayılmasına yönelik bir eğilimden daha fazlasını bulmalıyız. Ne Büyük Britanya ne de Amerika Birleşik Devletleri’nin emperyal kontrol uyguladığı dünyanın bazı bölgelerinde belirgindir.

İngiliz imparatorluğundaki resmi dilsel emperyalist politikaya benzeyen bir şeyin bir örneği, İngiliz Papua Yeni Gine’de bulunabilir. Bir İngiliz kolonisi olarak çok kısa bir süre (1890’dan, koloninin Avustralya’nın mülkü haline geldiği yüzyılın başına kadar), sömürge hükümeti, İngilizce’yi bağımlılıkta ortak bir dil olarak kurma niyetini açıkladı.

Hükümetin görüşüne göre, çok sayıda yerli dil, İngilizce’nin ortak bir dil olarak uygulanmasından başka herhangi bir politikayı imkansız hale getirdi: “Batı ucunun, doğu ucunun ticaret ve çalışma dilinin kabul edilebilir derecede açık olduğu açıktır. , ve
adalar İngiliz olacak” dedi.

Bu amaçla yerel yönetim, tüm devlet görevlilerine yerli halk, çalışanlar, mahkumlar vb. ile etkileşim kurarken İngilizce kullanma talimatı vererek İngilizce kullanımını destekledi. Madenciler ve tüccarlar arasında İngilizcenin yaygınlaşmasıyla bağlantılı olarak böylesi yakın bir temasın “muhtemelen sonunda İngilizceyi ortak dil haline getireceğine” dair idarenin inancıydı.

Yerel sömürge hükümeti ayrıca misyonerlere de başvurdu; Wesleyanlar, İngilizce öğretiminde yardım sağlamak için. Tüm yerli öğretmenlere İngilizce öğretmeleri ve gelecekte bunu bir eğitim aracı olarak kullanmaları talimatı verildi.

Sömürge yetkilileri, Yeni Gine halkının Avrupalı ​​işverenler için çalışmaya uygun olması için İngilizce eğitiminin gerekli olduğuna inanıyorlardı. Bu nedenle, İngilizce’nin verilmediği eğitimin çok az değerli olduğunu düşündüler.

İngilizceyi yaymak ve ortak bir dil olarak kurmak için öngörülen politika, onu kolonideki tüm sakinlere öğretmeyi içeriyordu. Bununla birlikte, bunun Londra’da geliştirilen bir politika değil, yerel yönetimin politikası olduğunu anlamak önemlidir.

İlerleyen sayfalarda detaylandırılacağı gibi, imparatorluğun geri kalanı Papua Yeni Gine’nin deneyimini yansıtmadı. Bu nedenle, Phillipson (1992) sömürgecilik sonrası çalışmalarda önemli akımlarla görünürde yankı uyandıran zorlayıcı bir tez ortaya atsa da, İngiliz yayılımının sömürge dönemindeki yakın tarihsel incelemesi, dil dayatma kavramlarıyla yakalanamayan bir karmaşıklığı ortaya koymaktadır.

İngilizcenin yayılması, emperyal bir merkezden yürütülen tek yönlü bir süreçten ziyade, İngilizcenin tek taraflı olarak pasif tebaaya empoze edilmediği, onların sömürgeciliğe karşı mücadelesinin bir parçası olarak isteksiz bir emperyal otoriteden koparıldığı tartışmalı bir alanı içeriyordu.

Filipinler’de Amerikan Kuralı: İdeoloji ve Dil Planlaması

Amerika Birleşik Devletleri, yirminci yüzyılın başında yeni edindiği Filipinler kolonisini pasifleştirmeyi bitirdiğinde, çok az emperyal gücün sahip olduğu bir şeyi yaptı: ayrıntılı bir sömürge politikası planı çizdi.

Savaş Bakanlığı’nın himayesinde önemli ölçüde geniş bir komisyon, Güneydoğu Asya’daki adalar grubunun ekonomisini, coğrafyasını ve insanlarını inceledi. Yayınladığı binlerce sayfaya yayılan çok ciltli raporda (Filipin Komisyonu Raporu, 1900), ulusun dilsel durumunu kapsamlı bir şekilde belgelemiş, yaklaşık 87 yerli dilin varlığına ve İspanyolca’nın bu dönemde yaptığı sınırlı etkiye dikkat çekmiştir. üç yüzyıllık bir süre içinde son sömürge rejimi. Komisyon basit bir çözüme kilitlendi.

Belki de şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Filipinliler sömürgeci ulusun dilini hepsine zorladılar. İngilizce, yalnızca hükümetin resmi dili olarak değil, aynı zamanda Amerikan yetkililerinin uygun bir zaman geçtikten sonra ondan çıkmayı öngördüğü koloni sakinlerinin ve ulusun ortak dili olarak tasavvur edildi.

The post İdeoloji ve Dil Planlaması – Çift Dilli Eğitim ve Çift Dillilik – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).