1946’dan sonraki eğitim gelişimi, hem halkın eğitime yönelik büyük bir sosyal talebini hem de hükümetin evrensel eğitime daha erken bir taahhüdünü yerine getirme yönündeki güçlü çabasını yansıtıyordu.

1945’te Amerikan kuvvetleri tarafından ülkenin Japonlardan kurtarılmasından sonra ortaya çıkan eğitim açlığı, savaşın “karmaşa ve yıkıntılarından” eski ve yeni okulların mantar gibi çoğalmasıyla kanıtlandı. Hükümet, Cumhuriyetin temel yasası olarak hizmet etmeye devam eden 1935 Filipin Anayasası’nda yer alan temel üzerine inşa edilmiş olup, aşağıdakileri şart koşan bir anayasadır:

Bütün eğitim kurumları Devletin denetimi ve düzenlemesine tabidir. Hükümet, eksiksiz ve yeterli bir halk eğitimi sistemi kurar ve sürdürür ve yetişkin vatandaşlara en azından ücretsiz kamu ilköğretim kurumları ve vatandaşlık eğitimi sağlar.

1946-1955 yılları, Cumhuriyet’in okul sistemini yeniden inşa etmek ve savaş nedeniyle okulları kesintiye uğrayan ve ertelenen çok sayıda okul çağındaki gencin ihtiyaçlarını karşılamak için yeterince genişletmek için büyük çaba sarf ettiğini gördü. Sorunla başa çıkmak için hükümet, aşağıdaki önlemleri öngören 581 sayılı İngiliz Milletler Topluluğu Yasası’nın uygulanmasını emretti:

(1) İlköğretimin yedi yıldan altı yıla düşürülmesi.
(2) İlköğretim okullarında ikili oturumların benimsenmesi.
(3) Ara sınıflarda bire bir sınıf planı.

Ayrıca bu dönemde 31.460 ek derslik açılmıştır. Ancak, çok geçmeden ailelerden ve ilgili vatandaşlardan, personel azaltma önlemlerinin öğrenme kalitesi üzerindeki olumsuz etkileri hakkında şikayetler yağdı.

Kamuoyu o kadar güçlendi ki, 1953’te Filipin Kongresi, yedinci sınıfın yeniden kurulmasını, ikili oturumların kesilmesini ve orta sınıflarda üç öğretmen-öğretmen-iki sınıf oranının kabul edilmesini sağlayan 896 sayılı Cumhuriyet Yasasını kabul etti. Kısacası, çok sayıda gencin okula erişimini sağlamaya yönelik girişimler, eski eğitim kalitesinin korunmasında sorunlara neden oldu.

e-okul dijital karne
e-okul öğrenci girişi karne
MEB
e-okul karne notları
E-Okul giriş
meb e-okul
e-okul veli bilgilendirme sistemi 2021
e-okul giriş öğrenci girişi 2021

İlk ve orta öğretimin Cumhuriyetin ilk çeyreğindeki hızlı büyümesi gösterilmektedir. 1948 ile 1970 arasında ilkokullar yüzde 238, ortaokullar yüzde 242 arttı. Bu dönemin ilk yarısında, halkın eğitime yönelik büyük sosyal talebi, her iki düzeyde de kurulan özel okulların sayısına yansımaktadır. Hükümet artan talebe ayak uyduramadığında, özel gruplar bunu yapmak için inisiyatif aldı.

1970’den önce, ortaokulların çoğunluğu özeldi ve bu, 1920’lerin ve 1930’ların Amerikan sömürge döneminden devam eden bir eğilimi gösteriyordu. O sıralarda sömürge hükümetinin ana çabası temel düzeydeydi, bu nedenle halkın orta öğretime olan iştahı özel kuruluşlar tarafından büyük ölçüde bastırıldı. 1970’e gelindiğinde, hükümetin orta öğretim kurma programı, kamu sektörünün özel sektörü okul sayısında dar bir farkla, yüzde 48’e karşı yüzde 52’ye geçmesini sağladı.

Hızla artan özel okul sayısını düzenleme sorunu, Filipin Yasama Meclisini 1946’da özel kurumları denetlemek için ek fonlar sağlayan 74. Cumhuriyet Yasasını kabul etmeye sevk etti.

Ertesi yıl, Özel Okullar Bürosu, özel okullarda uygun bir eğitim standardı sağlama yetkisi verildi. Eğitim sisteminin ürünleri ile Filipin toplumunun belirli insan gücü ihtiyaçları arasındaki uyumsuzluğa dair artan farkındalık 1960’ların ortalarında zirveye ulaştı.

Artan sayıda “eğitimli işsiz” vardı ve 1960’ların sonlarına doğru artan öğrenci aktivizmi, öğrencilerin ülkenin sosyoekonomik ve politik gerçekleriyle daha fazla ilişki kurma yönündeki öğrenci talepleriyle sonuçlandı. Sonuç olarak, Başkan Marcos, 1969’da Filipin Eğitimini İncelemek için Başkanlık Komisyonunu (PCSPE) oluşturdu ve şu şekilde görevlendirildi:

(1) ulusal kalkınma hedeflerine göre eğitim sisteminin performansını analiz etmek,
(2) sistemi iyileştirmenin belirli yollarını önermek ve
(3) daha detaylı araştırma için kritik alanları belirlemek.

1970 yılında Komisyon, aşağıdaki genel gözlemlerle birlikte Anket Raporunu sunmuştur:

(1) Üyeler, eğitim sisteminin temel gücünden etkilendiler. Güç, eğitime halkın sahip olduğu ve dünyadaki en yüksek okullaşma oranlarından bazılarıyla sonuçlanan ve eğitimde sürekli olarak yüksek seviyelerde kamu ve özel harcamalarla desteklenen neredeyse oybirliğiyle yüksek saygıdan geliyordu.
(2) Aynı zamanda Komisyon, sistemin zorunlu geliştirme ihtiyaçlarını karşılama kapasitesini azaltan ve eğitimden beklenebilecek sosyal faydaların optimizasyonunu azaltan güçleri göz ardı edemezdi.
(3) Filipin eğitimi, aşağıdakiler arasındaki ciddi dengesizliklerle boğuştu: popüler beklentiler ve eğitim standartları; tesisler ve kayıt; mezunların arzı ve belirli insan gücü becerilerine yönelik talep; eğitim tesislerinin konumu ve gerçek bölgesel kalkınma ihtiyaçları; ve ekonomik işletmelerde ulusal yatırımlar.

PCSPE tavsiyelerinin bir uzantısı olarak, Başkan Marcos 1972 Eğitimsel Gelişim Yasasını yayınladı ve şunları şart koştu: ulusal kalkınma hedeflerine ulaşmak için eğitim sistemi.” Yasa, gerçekten Filipin temelli ve ihtiyaç odaklı bir eğitim sistemini geliştirmeyi öngören reformlar üretti.

Geleneğin ataleti ve Amerikan okul sistemiyle olan tarihsel bağlar, Filipin koşullarına cevap veren bir eğitim sistemine ulaşmak için biraz zaman gerektirebilir, ancak bu yönde atılan mevcut çabalar, Filipinlilerin desteğiyle ivme kazanmaktadır. eğitim sisteminin genel refahlarına katkılarını optimize etmek için artan kararlılıktır.

Bugün Resmi Okul Sistemi

Filipinlilerin eğitime “çalınamayan zenginlik” inancı her zaman olduğu gibi bugün de güçlü. Okulların yüksek ulusal başarı testi puanları verememesi ve “eğitimli işsizlerin” rahatsız edici varlığı ile bağlantılı büyüyen hayal kırıklığına rağmen, Filipinliler bir oğlu veya kızı okula gidebilsin diye her türlü kişisel fedakarlığı yapmaya devam edecekti. ve sonunda bir üniversite diploması alırsınız. Bu nedenle, 1975 yılına kadar resmi okul sisteminin 46.879 okul, 358.124 öğretmen ve 11.3 milyon öğrenciden oluşan devasa bir kuruluş olması şaşırtıcı değildir.

Yapısal olarak bugün örgün sistem, altı yıllık ilköğretimden (kanuna göre yedi yıl, ancak bazı özel okullar dışında fon yetersizliğinden henüz uygulanmamıştır), dört yıllık orta öğretimden ve en az dört yıllık eğitimden oluşmaktadır. 

Devlet okulları hükümet tarafından yönetilir ve finanse edilirken, özel okullar şirketler (hisse senedi veya hisse senedi dışı) ve vakıflar altındadır, bazıları mezhepçi ve bazıları sekülerdir. Özel sistem kamudan önce gelir. Hem orta öğretim hem de yüksek öğretim, aslında en eskileri 16. yüzyılda kurulan özel okullarla başladı.

The post Resmi Okul Sistemi – Asya Ülkeleri Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).