Toplumsal talep, yalnızca insan gücü hedeflerine ulaşmak için değil, aynı zamanda ulusal birliğin peşinde koşmak için de zorluklara neden olur. Her ASEAN toplumu, kendilerini coğrafi konumları, etnik kökenleri veya dini aidiyetleri ile tanımlayan alt gruplardan oluşur. Çoğu zaman, bu grupların üyeleri, bir bütün olarak ulustan ziyade gruplarına karşı daha güçlü bir bağlılık hissederler. Malezya’da birçok vatandaş hala kendilerini öncelikle Malay, Çinli veya Hintli ve yalnızca ikincil olarak Malezyalı olarak tanımlamaktadır.

Aynı şey Singapur için de geçerli. Filipinler’de, birincil grup kimliği, ana dilleri olarak Cebuano, Iloko veya Pampango konuşan ve Pilipino’nun ulusal dilini nadiren ve daha az akıcı kullanan milyonlarca vatandaşta yansıtılabilir.

Tayland’da, kuzeydeki dağ kabileleri, ulustan ziyade kabileleriyle benzer bir birincil kimlik sergilemektedir. Bazı Endonezyalılar kendilerini esas olarak Ambon Hıristiyanları, Balili Hindular veya Achenese Müslümanları ve ikincil olarak Endonezyalılar olarak görürler. Bu alt grupların ulusal hükümetten talepleri, alt grup ihtiyaçlarına dikkat çekmek içindir.

Ulusal bir siyasi ve ekonomik planı, ancak bölgesel ekonomik ilerlemeyi ve bir yerel siyasi kontrol ölçüsünü feda etmemesi halinde destekleyeceklerdir. Ulusal bir dilin gelişmesini ancak bölgesel dil ve edebiyatlarının bozulmasını tehdit etmiyorsa teşvik edeceklerdir. Ulusal din politikasıyla işbirliği yapacaklar, ancak bu, kendi inançlarının taraftarlarının sayısını ve niteliğini azaltmıyorsa geçerlidir.

Bu nedenle, ulusal kalkınma planlayıcıları, ancak bu tür alt grupların gücüne duyarlı oldukları ve kalkınma programının sosyal refah kısmındaki daha güçlü grupların taleplerini yerine getirdikleri takdirde başarılı bir plan tasarlayabilirler. ASEAN ülkelerinde okullaşmanın doğası, bölgesel, etnik ve dini taleplerin gücünü tanımadan anlaşılamaz.

Son olarak, sosyal talebin ardındaki kapsayıcı bir teşvik, insanların okulu sosyal sınıf yapısının daha yüksek seviyelerine taşımak için bir araç olarak görmeleridir. İkinci Dünya Savaşı’ndan önce, tüm ASEAN halkları yüzyıllar boyunca feodal ve sömürge sosyal sistemleri altında yaşadılar. Feodal alanlar prensler, sultanlar, rajalar veya reisler tarafından yönetiliyordu.

Eğitim toplumu nasıl Etkiler
Eğitim talebi nedir
Eğitimin toplumsal işlevleri makale
Toplumsal değişme ve eğitim PDF
Eğitim ve toplum Sosyoloji
Eğitim arzı nedir
Eğitim PLANLAMASI Nedir
Eğitim PLANLAMASI nasıl yapılır

Bu kraliyet aileleri ve onların aristokrat yandaşları, köylülüğün sahip olduğundan çok daha büyük ölçüde prestij, ayrıcalık ve rahatlıktan yararlandı. Sömürgeleştirilmiş bölgelerde, üst düzey güç ve ayrıcalık, Avrupa ve Amerika’dan gelen beyaz gözetmenlerin eyaletiydi.

Bu gözetmenler, tipik olarak, sömürge yönetimine katılmaya istekli feodal prensler aracılığıyla toplumun kontrolünü uyguladılar. Ve yerli feodal hükümetlerde olduğu gibi, nüfusun büyük bölümünü oluşturan köylüler ve emekçiler, sömürgecilere veya yerli aristokrasisine göre çok daha küçük bir ayrıcalık ve dünyevi maldan pay aldılar.

Feodal ve sömürge zamanlarında üst sosyal sınıfların kendilerine sağladığı avantajlardan biri, özellikle günün tercih edilen eğitim türü için okullaşma fırsatıydı. Belirli bir çağda en çok tercih edilen eğitim türü, şu anda iktidarda olanlar tarafından beğenilen bilgi ve beceri türleri tarafından belirlendi. Altı ila on beş yüzyıl önce Endonezya’nın soylu saraylarında, Hindistan’dan ithal edilen Budist-Hindu dini bilgisiydi.

Aristokrasinin üyeleri, aristokratların sıradan insanlara karşı mesafelerini ve üstünlüklerini korumalarına yardımcı olan bir tür öğrenme olan dini gizemlerde eğitildi. Malezya’da, bir ila altı yüzyıl önce tercih edilen eğitim İslami gelenekler, Müslüman hukuku ve Arap diliydi.

19. yüzyılda Tayland’da, Kral IV. Rama, Batı Avrupa’dan gelen bilgilere hayranlık duyarak, kendisine ve saray üyelerine Batı kültürü ve siyaseti konusunda talimat vermesi için bir İngiliz kadını Bayan Anna Leonowens’i ithal etti. Ve 20. yüzyıldaki tüm ASEAN toplumlarında, Avrupalı ​​bir türün eğitimine çok değer verildi, çünkü bu, sömürgeci ustaların ve yerli aristokrasiden gelen çocukların eğitimiydi.

Buna ek olarak, Batı eğitimi, sömürge kamu hizmetinde ve ticari işletmelerde değerli bir pozisyon için gerekli sertifikalara yol açtı. Böyle bir eğitim, mezunun önemli siyasi ve ekonomik teorileri (demokrasi, sosyalizm, komünizm) kavramasını ve Batı teknolojisinin (makine ve kimya mühendisliği, tarım ve hayvancılık, modern tıp) bilmecelerini çözmesini de sağladı.

İkinci Dünya Savaşı’nın sonunda, Asya ve Afrika’daki sömürgeleştirilmiş halkların yerli liderleri bağımsızlıklarını başarıyla ilan ettiler ve böylece kitlelerin sonunda hem yerli feodal sistemler hem de sömürge hükümetleri tarafından reddedilen ayrıcalıklara kavuşacaklarına dair umutlarını yükselttiler. 

Okullaşma şansı bu ayrıcalıklardan biriydi. Okul, ileride daha iyi bir yaşamın sembolü, sosyal yapıda daha yüksek seviyelere tırmanma fırsatıydı. Yeni cumhuriyetlerin hükümetlerinin şimdi, gıpta edilen sertifikalar ve dereceler için bu taze iştahı tatmin etmesi bekleniyordu. Dünyadaki diğer acemi milletler gibi, ASEAN hükümetleri de anayasalarına ve eğitim yasalarına evrensel eğitime yönelik bir taahhüt ekleyerek bu beklentiyi kabul ettiler.

Tüm hükümetler kendilerini tüm vatandaşlar için eşit fırsatlar taahhüdünde bulundularsa da, hiçbir ulus eşit eğitim fırsatlarını gerçeğe dönüştüren koşulları üretmede tamamen başarılı olmamıştır. Birkaç istisna dışında, çocukların okula düzenli olarak devam etmeleri ve tatmin edici bir şekilde ilerlemeleri için çeşitli koşullara ihtiyaçları vardır. Birincisi, kitapların, uygun bir binanın ve iyi eğitimli, kendini işine adamış öğretmenlerin masraflarını karşılayan ücretleri ödemek için yeterli paraya ihtiyaçları var.

Okul yürüme mesafesinde değilse ulaşıma da ihtiyaçları var. Ya da evden uzakta yaşamaları gerekiyorsa, yiyeceğe ve barınmaya ihtiyaçları var. Ayrıca, en başarılı öğrenciler genellikle okulun amaçlarına saygılı, düzenli devamı teşvik eden ve öğrencilerin ev ödevlerini izleyen bir ailenin psikolojik desteğine sahip öğrencilerdir. Bu nedenle, bir hükümet okul masraflarını ne kadar tam olarak öder ve zorunlu devam yasalarını ne kadar uygularsa, okul eğitiminin alt sınıftan çocukları sosyal yapının üst katmanlarına taşımak için bir araç olma olasılığı o kadar artar.

Tersine, eğitimin kamu finansmanı ne kadar az yeterliyse, alt sınıftan gençlerin sosyal sistemde daha yüksek konumlara geçme olasılıkları o kadar düşük olacak ve üst sınıfların çocukları, aristokrasi için elde edilen aynı ayrıcalıklı eğitim fırsatlarını alma olasılıkları o kadar yüksek olacaktır. 

The post Toplumsal Talep – Asya Ülkeleri Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Yukarıda önerildiği gibi, sosyal talep terimi, bir toplumdaki insanlar tarafından aranan şeyleri tanımlar. Eğitim alanında toplumsal talebin yönü ve gücü, çeşitli okul türlerine başvuran ve okulu bırakanların sayısı, kişilerin kendi inisiyatifiyle kurdukları özel okulların türleri ve eğitim talepleri gibi göstergelerle ortaya çıkmaktadır. 

İnsanların kendileri için istedikleri ile kalkınma plancılarının ulus için en iyi olduğunu düşündükleri şeyler çeliştiğinde ciddi sorunların ortaya çıktığını belirtmiştik. Bu, insanların ülkeyi neyin zenginleştireceğine dair planlamacıların analizine mutlaka katılmadıkları anlamına gelmez. Gerçekten de halk genellikle ulusal planı teori düzeyinde destekler. Ancak insanlar, planın kendi yaşamları üzerindeki etkilerini fark ettiklerinde planı daha az sevmeye başlarlar.

Örneklemek için, iki ASEAN toplumunda, Singapur ve Endonezya’da insan gücü üretimi, okullaşma düzeyleri ve mesleklerin prestiji arasındaki ilişkiyi ele alalım. Singapur, tüm çocukları okula kaydettirme ve çoğunu birkaç yıl orada tutma konusunda imrenilecek bir sicile sahiptir.

Örneğin, ilkokul birinci sınıfa giren tüm çocukların yüzde 95’i altıncı sınıfı tamamlıyor. Ortaokula başlayanların neredeyse tamamı üçüncü yılı, yüzde 95’i dördüncü yılı tamamlıyor. Singapur okullarının bu tutma gücü, ilkokula giden çocukların yalnızca yüzde 19’unun altıncı sınıfa ulaştığı ve ortaokula gidenlerin yalnızca yüzde 19’unun beş yıl sonra hala devam ettiği Tayland’daki okulların kaydıyla keskin bir tezat oluşturuyor.

Singapur’da öğrencilerin okulda kalma oranının yüksek olması nedeniyle, ülke, bu şehir devletinin hayatta kalması için bağlı olduğu ticari, imalat ve devlet işletmelerinin üst kademelerinde çalışacak insan gücünü hazırlamada oldukça başarılı olmuştur. Ancak Singapur, ekonomik yapının alt seviyelerini istekli işçilerle doldurma sorunlarıyla karşı karşıyadır.

Ortaöğretimi bitiren öğrencilerin neredeyse tamamı, eğitim düzeylerine eşit olduğunu düşündükleri yüksek prestijli mesleklere girmek isterler. Çok azı elleriyle çalışmakla ilgileniyor. Dolayısıyla halk, ulusun iş yapısının her seviyesinde işçilere ihtiyacı olduğu konusunda hemfikir olsa da, insanlar kimin hangi işleri dolduracağı sorusuyla karşı karşıya kaldıklarında, neredeyse hepsi daha yüksek prestijli pozisyonları isterler. Kendi yurttaşlarından başkalarının el emeği işlerini üstlenmesini bekliyorlar.

Endonezya, ekonomik sistemi modernize etme girişiminde diğer birçok gelişmekte olan ülkeye benzer. Böyle bir modernizasyon, üst düzey ve orta düzey teknik ve yönetim işleri için eğitilmiş insan sayısında büyük bir artış gerektirir.

Eğitimin PLANLANMASI
Merkeziyetçi eğitim sistemi nedir
Eğitim arzı nedir
Eğitim talebi nedir
Merkeziyetçi eğitim sistemi faydaları
Eğitim PLANLAMASI Nedir
Eğitim maliyeti nedir
Eğitim PLANLAMASI nasıl yapılır

Okul sisteminin, üniversitelerden çok sayıda üst düzey profesyoneli ve hatta ülkenin liselerinden çok daha fazla sayıda orta düzey personeli mezun ederek bu çabaya katkıda bulunması bekleniyor.

Sadece mezun sayısı artmayacak, aynı zamanda bilim, teknik ve işletme programlarından beşeri bilimler ve sosyal bilimlerden çok daha büyük bir oran gelecektir. Ancak bu plan, toplumsal taleple sürekli bir çatışma içine girmiştir. Hangi mesleklerin en büyük prestij ve ödüle sahip olduğu konusundaki tutumları, okulların çıktılarını iki ana şekilde etkilemiştir.

İlk olarak, çocuklarını ortaokulu bitirmeye teşvik edecek kadar hırslı ailelerin çoğu bu seviyede durmak istemiyor. Gençlerin üniversiteye devam etmelerini istiyorlar, ancak çoğu zaman böyle bir diplomanın temsil etmesi beklenen bilgi sevgisinden çok üniversite diploması için. Sonuç olarak, çok az sayıda ortaokul mezunu, liseyi bitirdikten sonra orta düzey teknik ve yönetim pozisyonlarına girmekle ilgilenmektedir. Bunun yerine, “daha iyi bir şeye” geçmek istiyorlar.

İkincisi, beşeri bilimler, sosyal bilimler ve ileri bilimlerdeki klasik müfredat, geçmişte olduğu gibi, teknik veya işletme müfredatlarından daha fazla prestij taşımaya devam ediyor. Bir meslek okulu, geleneksel bir akademik kurum tarafından cezbedilen başvuru sahiplerinin niceliğini veya kalitesini çekmez.

Bu gerçek, Endonezya’nın sekiz yıllık ulusal kalkınma programının yürürlükte olduğu 1960’lardaki kayıt rakamlarıyla gösterilmektedir. 1959’da beşeri ve sosyal bilimlerdeki üniversite öğrencilerinin oranı yüzde 53 iken, kalan yüzde 47 fen, teknik ve mesleki programlardaydı. Hükümetin sekiz yıllık ekonomik kalkınma planı, fen-teknik-mesleki öğrencilerin oranını yüzde 68’e çıkarma çağrısında bulundu.

Bununla birlikte, 1967’ye kadar oran sadece istenen yönde hareket edememekle kalmadı. O yıl devlet üniversitesi öğrencilerinin yüzde 64’ü sosyal bilimler ve beşeri bilimler derslerinde ve yüzde 36’sı fen bilimleri ve mesleki çalışmalarda bulunuyordu.

Bu, hükümetin planının tamamen başarısız olduğu anlamına gelmez. Gerçekten de, bilim ve mesleki eğitimdeki öğrencilerin mutlak sayısı 1959 ile 1967 arasında yüzde 246 arttı, bu nedenle plan ekonomiye ihtiyaç duyduğu daha fazla insan türünü sağladı. Ancak aynı dönemde beşeri ve sosyal bilimlerdeki öğrenciler yüzde 390 arttı ve bu artışın en azından bir kısmı sosyal talebin bir sonucuydu.

Gelişmekte olan ülkelerdeki eğitim sorunlarının gözlemcileri, bu ülkelerde klasik akademik müfredatın popülaritesinin devam etmesinin talihsiz sosyal sonuçlarıyla birlikte mesleki çalışmaların popülaritesinin eksikliğini sık sık dile getirdiler. Bazı eleştirmenler, gelişmekte olan bölgelerin sakinlerinin, bu bölgeleri 1900’lerin ortalarına kadar sömürge olarak elinde tutan Avrupalılardan miras kalan sözde “işlevsiz” klasik okulları neden desteklemeye devam ettiğini anlayamadıklarını ima ettiler.

Ancak gelişen toplumlara daha yakından bakıldığında, klasik okulların ulusal ekonomik büyüme ve insan gücü planlaması açısından işlevsiz olabileceğini, ancak kişisel-toplumsal prestij açısından oldukça işlevsel olmaya devam ettikleri görülmektedir. Endonezya’nın eski Hollanda kolonisinde, hukuk veya siyaset bilimi derecesi hala prestijlidir ve onu kazanan bir genç için daha iyi bir sosyal konuma yol açabilir.

Bu nedenle, nüfusun geniş bir kesiminin eğitim düzeyi ve türü seçimi, ulusal insan gücü planlaması açısından en işlevsel olmasa da, hırslı bireysel yurttaş açısından işlevseldir. Eğitim Bakanlığındaki bir yetkili, ortaöğretim düzeyinde çok sayıda meslek okulu mezunu gerektiren bir insan gücü planının formüle edilmesine yardımcı olabilir.

Bununla birlikte, kendi oğullarını ve kızlarını klasik, üniversiteye hazırlık kurslarına kaydettirmesi muhtemeldir, çünkü onların bir üniversite eğitiminin, hatta beşeri bilimlerde bile getirmesi beklenebilecek prestijden yararlanmalarını istemektedir. Dolayısıyla, gelenek faktörleri ve kişisel hırs, ulusal kalkınma planlaması açısından okullaşmanın amaçları ile toplumsal talep açısından bakıldığında amaçlar arasındaki çatışmaya katkıda bulunur.

The post SOSYAL TALEPLER – Asya Ülkeleri Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).