Geçtiğimiz birkaç on yıl boyunca, yüksek öğretimin uluslararasılaşmasına ilişkin bir Norveç politikası geliştirilmiştir. Uluslararasılaşma, öncelikle bireyler tarafından başlatılan “bir anda olmuş” bir şey olmaktan çıkıp, yükseköğretim kurumlarının stratejilerine dahil edilmesine ek olarak, daha kurumsallaşmış ve hükümet düzeyinde yükseköğretim politikasının entegre bir parçası haline gelmiştir.

Bu gelişme bir boşlukta gerçekleşmedi. Norveç’in uluslararasılaşma politikası, küreselleşme ve yüksek öğretim için AB politikasının özel bir öneme sahip olduğu yurtdışından gelen eğilimlerden büyük ölçüde etkilenmektedir. Bu bölümde, Rusya ve Norveç arasındaki yükseköğretim işbirliği ve öğrenci hareketliliğinin gerçekleştiği çerçeveye bakacağız.

Genel olarak uluslararasılaşma ve öğrenci hareketliliğinin itici güçlerine bakacağız ve bunların Norveç politikası ve uygulamasındaki gelişmeleri nasıl etkilediğini göreceğiz. Ayrıca Barents bölgesi, Rus HEI’leri ile eğitim işbirliği ve Rus öğrencileri hedef alan programlara odaklanarak kurumların buna nasıl yanıt verdiğine de bakacağız.

Etkenler ve Gerekçeler

İstatistiklerine göre, dünya çapında yükseköğretimdeki uluslararası hareketli öğrencilerin sayısı 2000’den 2012’ye iki katına çıktı ve 2012’de 4.500.000’i geçti. Öğrencilerin en büyük ihracatçıları özellikle Asya ülkeleri, Çin, Hindistan ve Kore’dir ve en büyük ithalatçılar Batılı, İngilizce konuşulan ülkeler, özellikle ABD, Birleşik Krallık, Avustralya ve Kanada’dır; Fransa, Almanya ve Amerika Birleşik Devletleri’dir. Rusya Federasyonu da listede üst sıralarda yer alıyor.

Uluslararası öğrenci hareketliliğinin genişlemesinin birkaç nedeni vardır. İlk olarak, genel olarak yüksek öğretimdeki öğrenci sayısı artıyor ve uluslararası öğrencilerdeki artış da bu gelişmenin bir parçası. İkinci olarak, küreselleşme ve uluslararasılaşmanın belirli yönleri hareketliliği kolaylaştırmıştır. Küreselleşme ve uluslararasılaşma, farklı şekillerde uygulanıp tanımlanmış olmakla birlikte birbiriyle ilişkili kavramlardır.

Her iki olgu da artan iletişim ve sınırlar arasında birbirine bağlılığı ve hizmet, bilgi ve fikir alışverişini tanımlar. Yüksek öğretimde uluslararasılaşmanın küreselleşmeye bir yanıt olduğu ileri sürülmüştür, ancak uluslararasılaşma kendi düzeni olan bir strateji veya süreç olarak da görülebilir.

Knight (2003), yüksek öğretimde uluslararasılaşmayı “orta öğretim sonrası eğitimin amacına, işlevlerine veya sunumuna uluslararası, kültürlerarası veya küresel bir boyutu entegre etme süreci” olarak tanımlamaktadır. Küreselleşme genellikle kendiliğinden ve ekonomik olarak yönlendirilir ve iletişim ve iletişim teknolojisi tarafından kolaylaştırılırken, uluslararasılaşma süreçleri genellikle daha kasıtlı ve politik olarak yönlendirilir.

Eğitim politikası örnekleri
Eğitim politikası Nedir
türkiye’de eğitim politikaları ve sorunlar
türkiye’nin eğitim politikaları nelerdir
Eğitim Politikaları Kitap
Eğitim Politikaları pdf
Eğitim politikası Makale
türkiye’de eğitim politikaları pdf

Eduscape kavramı, yüksek öğrenimle ilgili fikirlerin, imajların, finansların ve insanların çağdaş ulusötesi akışını ifade eder. Bu akış, bazı bölgeleri, ülkeleri ve üniversiteleri diğerlerinden daha popüler ve alakalı kılan ve yine görünür, mekansal veya coğrafi modeller yaratan belirli kaynak ve güç yapıları tarafından şekillendirilir.

Bu coğrafi hareket kalıpları, “kendiliğinden” ve oldukça yönetilemez küreselleşme süreçlerinin ve kasıtlı, az çok stratejik uluslararasılaşma politikalarının toplu sonuçları olarak görülebilir. En yaygın olarak, bu tür coğrafi hareketler üzerine yapılan çalışmalar, Güney ve Doğu’daki ihracatçı ülkelerden Kuzey veya Batı’daki ithalatçı ülkelere doğru olan harekete odaklanır, ancak Barents bölgesindeki hareketlere de anlamlı bir şekilde uygulanabilir.

Yükseköğretimin uluslararasılaşması birçok ülkede siyasi gündemin üst sıralarında yer almaktadır ve öğrenci hareketliliği, kolaylaştırılmış ve teşvik edilmiş çok görünür bir uluslararasılaşma biçimidir. Bu gelişme özellikle Avrupa’da göze çarpmaktadır.

1987 yılında ERASMUS programının kurulması, diploma yapılarının uyumlaştırılması, değişim programlarının ve ortak bir kredi puanı sisteminin (AKTS) oluşturulması dahil olmak üzere Lizbon Sözleşmesi ve Bologna süreci ve ortak bir Avrupa yüksek öğretimi kurma amacı alanı (EHEA) en önemli başarılar arasındadır. Bununla birlikte, dünyanın diğer bölgelerinde de yükseköğretimde uluslararasılaşmanın önemi konusunda artan bir farkındalık vardır.

Barents bölgesi bunun bir istisnası değildir. Norveç, İsveç, Finlandiya ve Rusya, Bologna sürecine katılmış ve çeşitli uluslararasılaşma süreçleri ve stratejilerine girişmiştir.

Öğrenci hareketliliğini teşvik etmek için temel bir siyasi mantık, yurtdışındaki çalışmalar tarafından sağlanan becerilerin modern işgücü piyasasının ve bilgiye dayalı bir ekonominin ihtiyaçlarına karşılık geldiği varsayımına dayanmaktadır. Öğrenci hareketliliği için itici güçler ve politika gerekçeleri, genel olarak yüksek öğretimin uluslararasılaşması için itici güçler ve gerekçelerle örtüşmektedir.

Bu alandaki araştırma literatürü genellikle dört tür gerekçe arasında ayrım yapar; akademik/eğitimsel, kültürel, ekonomik ve politik yer alır. Bu kategoriler kısmen örtüşür ve çoğu zaman ulusal ve kurumsal düzeyde farklı öneme sahiptir.

Farklı gerekçelerin kısa bir özeti aşağıda bulunmaktadır:

• Eğitim/akademik gerekçeler. Öğretim ve araştırmaya uluslararası bir boyut eklemek, genellikle yüksek öğretimde kaliteyi artırmanın bir yolu olarak görülür. Öğrenci değişimi, fikir alışverişini ve akademik ufkun genişlemesini teşvik eder ve akademik akraba evliliğini önlemek için bir araç olarak hizmet edebilir. Küçük veya az gelişmiş ülkeler için, öğrencilerin ihracatı, yüksek öğrenimin yurt içi sunumundaki açıkları telafi etmek için kullanılan bir stratejidir. Eğitim gerekçeleri genellikle ekonomik rekabet gücüyle yakından bağlantılıdır.

• Ekonomik gerekçeler. Uluslararasılaşmanın teknolojik gelişme ve ekonomik büyüme üzerinde olumlu bir etkiye sahip olduğuna inanılmaktadır ve bu belki de yurtdışında öğrenimi teşvik etmeye yönelik politika çabalarının en önemli gerekçesidir. Öğrenci değişimi, gelecekteki ekonomik ilişkilere ve ekonomik rekabet gücüne bir yatırım olarak görülmektedir. Ayrıca, öğrenci değişimi daha doğrudan ekonomik faydalarla ilişkilendirilebilir.

Bazı ülkeler tam ücret ödeyen öğrencileri önemli bir gelir kaynağı olarak görürken, diğerleri yurt içi kayıt kapasitesini genişletmeye yönelik yatırımlar yerine öğrenci ihracatının teşvikine öncelik veriyor. Ücret alan kurumlar için ekonomik gerekçeler kesinlikle önemlidir, ancak ücret talep etmeyen HEI’lerin uluslararası öğrencileri işe almaktan ekonomik faydaları da olabilir; Örneğin. hükümetten performansa dayalı finansman yoluyla yapılır.

• Kültürel (ve sosyal) gerekçeler. Küreselleşen bir dünyada, bireylerin kültürlerarası becerilerini geliştirme ihtiyacı kabul edilmektedir. Kültürü ve dili anlamak, uzun vadede ekonomik ve politik getiriler sağlayabilir. Kültürel değerleri ihraç etmek, siyasi gerekçelerle örtüşen öğrenci değişimini teşvik etmenin başka bir amacı olabilir.

• Siyasi gerekçeler. Eğitim, dış politikanın bir boyutu olarak da görülebilir; yani stratejik ittifaklar yapmanın bir yolu olarak. Öğrenci hareketliliği, karşılıklı anlayışı, barışı ve bölgesel kimliği ilerletebilir ve hareketli öğrenciler, döndüklerinde kendi ülkelerinde önemli karar vericiler haline gelebilirler. Öğrenci değişimi, kültürel gerekçelerle örtüşen bir ülkenin imajını korumanın veya iyileştirmenin bir yolu olarak düşünülebilir.

The post Eğitim Politikası – Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Eğitim politikasının iki bakanlık arasında bölünmesi, Avrupa’nın başka yerlerinde olup bitenleri yansıtmaktan tamamen ayrı olarak, bakanlığın görev tanımıyla açıkça alakasız olsa da, uzun bir tarihe sahiptir. Nitekim tanıdığımız hiç kimse bu düzenlemeyi bu şekilde savunmadı. Bunun yerine, araştırma ve öğretim arasındaki göreli ayrılığın lehinde tartıştılar.

Böyle bir tartışma, en iyi araştırmacılardan bazılarının çalışmalarını öğretim ve araştırma arasında bölmenin ne kadar zor olduğunu anlamaya başladıkları andan itibaren ağırlık kazandı. On yıldan fazla bir süre önce, Felsefe ve Kültür Tarihinde profesör ve araştırmacı olan Joaquim de Carvalho, üniversiteyle ilgili en ilginç makalelerden birinde bu konuyu ele almıştı.

Böylece, üniversite ve politeknikte bir öğretmenlik kariyerine paralel olarak, mevzuat, araştırma alanında bir kariyer yolunu belirledi. Kısmen, yasanın uygulanma şekli ve son olarak ama en az değil, sadece araştırma ile birleştirilmiş öğretimin haklı gösterilebileceği fikrine bağlı kalan üniversite tarafından ılık karşılanması nedeniyle büyük bir etkisi olmadı.  Art arda güncellenen yasa, yeni tam zamanlı araştırmacıları araştırma merkezlerine, özellikle de ilgili laboratuvarlara getirerek, çağdaş bilim politikasında artık bir mihenk taşı olarak duruyor. 

Portekiz’de son yıllarda bilim ve teknoloji adına yapılan çalışmaların önemi açık ve nettir. Araştırma birimleri Devlet laboratuvarları, ilgili laboratuvarlar ve diğer araştırma ve geliştirme birimleri olarak yeniden düzenlendi; finansmanları artırıldı, oluşumları hızlandı ve doktora araştırmacıları için görev sayısı, hatta geçici atamalar arttı.

Bu alandan sorumlu bakan Mariano Gago’nun sadece en uzun süre görevde kalmaması sebepsiz değil. Onkoloji araştırmalarında önde gelen uzmanlardan biri ve Porto Üniversitesi’ndeki tanınmış Patoloji ve İmmünoloji Enstitüsü’nün (IPATIMUP) direktörü Sobrinho Simões, Mariano Gago’yu “sahip olduğumuz en iyi Bilim Bakanı” olarak değerlendirdi.

Böyle bir saygının yüksek öğretimden çok bilime uygulanabilir olup olmadığını bir yana bırakırsak, ki bizce öyledir, Ar-Ge birimlerini bilimin uygulandığı, ‘bilimsel elitlerin’ kendilerine ait olduğu gerçek yer olarak gören eşit derecede sorgusuz bir görüş var gibi görünmektedir. Aynı şekilde, aynı görüş eğitimi, hatta üniversite eğitimini ve özellikle politeknik eğitimini bir uygulamalı eğitim sektörü olarak görmektedir.

Geri kalanı için, zaten Mart 1997’de, değerlendirme koordinatörü Luis Magalhães, 1996 tarihli Genel Değerlendirme Raporunda, yüksek öğretimde aşırı sayıda öğretim saatine dikkat çekti, haftada maksimum altı öğretim saati önerdi ve ana hatlarıyla belirtti. pratikte kurumsal kısıtlamalar bunun nadiren olduğu anlamına gelse de, üniversite öğretmenlerinin kendilerini 3 yıl boyunca yalnızca araştırmaya adamaya geçme olasılığı düşünüldü.

Böylece daha önce Joaquim de Carvalho’nun 1933 tarihli bir makalesinde dile getirdiği eleştiri tekrarlanmış oldu. ‘Aşırı öğretim’ sorunu, çözülmekten ziyade ‘Bologna süreci’ tarafından daha da kötüleştirildi; bu, üniversite için sadece bir araç olarak hizmet ettiğini kanıtlıyor gibi görünüyor, bu da kendisini bilimsel bir yer olmaktan çok bir eğitim yerine dönüştüren bir üniversitedir.

Eğitim politikası örnekleri
türkiye’de eğitim politikaları ve sorunlar
türkiye’nin eğitim politikaları nelerdir
Eğitim politikası Makale
Eğitim Politikaları Kitap
Eğitim politikaları pdf
MEB eğitim Politikaları
türkiye’de eğitim politikaları pdf

Bologna İşareti 

19 Haziran 1999’da Portekiz örneğinde 29 Avrupalı ​​bakan tarafından, Eğitim Bakanı Eduardo Marçal Grilo tarafından, Teknik Üniversite Enstitüsü’nün bir başka mezunu tarafından imzalanan Bologna Deklarasyonu, Avrupa Yüksek Okulu’nda hem müfredatı hem de dereceleri bir araya getirmeyi amaçlamıştı.

Bununla birlikte, Portekiz’de 24 Mart tarihli 74/2006 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile başlatılan bir süreç olan tek tipleşmeye doğru giden siyasi bir sürece dönüştü. Aynı şekilde, Antonio Guterres hükümeti sırasında Yüksek Öğrenim Genel Müdürü ve daha sonra Yüksek Öğrenim Devlet Sekreteri olan Teknik Üniversite Enstitüsü’nden Pedro Lourti, Kasım 2005’te Jose hükümeti altında bakan Mariano Gago tarafından aday gösterildi. Socrates, Bologna sürecini denetlemek üzere Bologna Takip Grubunun başkanı ve temsilcisi olacaktır.

Bologna süreci on yıldır devam ediyor ve gazete haberlerine göre “On yıl sonra: Portekiz Bologna testini iyi geçti”. İnternetten, Pedro Lourtie’nin, Eylül 2009’da Calouste Gulbenkian Vakfı’nda kapalı bir kolokyuma açılış konuşması yapan Katolik Üniversitesi’nden Paulo Fontes ile birlikte yakın zamanda bir raporu tamamladıkları öğrenilecektir.

Portekiz üniversitelerinde neler olduğuna bakıyor. Doğal olarak, bu Avrupa girişiminin bir Avrupa Yüksek Öğrenim Alanı kurma çabasında oluşturduğu ilişkileri olumlu görmektedir. Yine de soru şu: Bu süreç bir fayda mı yoksa her ikisi de temel olmaya devam eden öğrenme ve bilimin etrafına yapay sınırlar mı koydu? İçinde yaşadığımız dünya vizyonunu sürdürebilecek bir kültür eğitimini destekliyor mu?

Üniversitelerde akademisyenlerin ve öğrencilerin eleştirileri sık görülüyor. Üniversite dünyasında, bürokrasiden olabildiğince uzak bir çağrı olarak öğretimi, araştırmayı ve örgütlenmeyi seçen bazı önde gelen isimler, yakında yüksek lisans derecelerine ve hatta doktora derecelerine kadar genişleyecek olan lisansların kitleselleşmesine ve çoğalmasına karşı çıktılar.

“Kitleleştirme”, bazı yüksek lisans ve bazı doktoraların mükemmelliğin altın sikkesini desteklemediği anlamına gelmez. Kitleleştirme, ille de “demokratikleşme” ile eşanlamlı değildir. Sosyal ve ekonomik seçkinlerin yeri ve işlevine her zaman meydan okumaz. Bununla birlikte, Bolognaise tarzı uygulamalar, bir neden olmaktan çok, yol gösterici kavramı üniversitenin, servet üreticileri olarak bilimin karlılığı olmaya devam eden ve neo-liberalizmin mantığından akan bir sonuçtur. 

Aralarında Fransız filozof Jacques Derrida, Kanadalı karşılaştırmalı edebiyat profesörü olan Bill Readings, daha önce Hamburg Üniversitesi’nde Eğitim Felsefesi profesörü olarak anılan Andrea Liesner, birçok bilim insanı bu sorunu çözmek için yola çıktı. Oxford sosyoloğu, Hermínio Martins ve bunu söylemeye cüret edeyim mi? Hepsi bu konuda kapsamlı yazılar yazdı ve konferanslar verdi.

Ve konuyu “eğitim sistemi”nin daha geniş perspektifinde ele alan kişilerden daha fazla isme ihtiyaç duyulursa, Conseil Supérieur d’Education’dan atılan Fransız matematikçi Laurent Laforgue eklenebilir. Bilgiye değil, toplumu piyasa mekanizmaları etrafında organize etmenin pragmatik hedeflerine değer vererek aktif “kendi kendini yok etme” sürecindedir.

Bu, Portekizli matematikçi Jorge Buescu’nun dikkat çektiği “L’Affaire Laforgue” idi. Ardından, şu anda moda olan pedagojik veya sahte pedagojik yöntemlerin kullanımını ve kötüye kullanımını eleştirel bir şekilde yapıbozuma uğratmaya başlayan matematikçi Nuno Crato’nun tutkulu yazıları var.

The post Eğitim Politikası – Portekiz’de Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).