Devlet, belirli alanlara girişte kısıtlamalar getirir. Hükümet, müşterilerin düzenleyici kurumlar tarafından korunması gerektiğini söylüyor. Düzenleyici kurumlar, belirli hükümet kriterlerini karşılamayan mal ve hizmet satıcılarını eler.

Buradaki varsayım, düzenleyici kurumların ürün kalitesini belirleyebildiği ve bu kararları uygulamak için hükümetin para cezası ve hatta hapis cezası gibi olumsuz yaptırımlar uygulamaya yetkili olduğudur.

Bu, bürokratik kalite standartlarının piyasadaki standartlardan daha üstün olduğunu varsayar. Müşterilerin sözde bu standartları pazarda uygulayamayacakları varsayılmaktadır. Bu, her yerde düzenleyici kurumların hüküm süren varsayımıdır.

Devlet, satıcıların girişini kısıtlamak için bir piyasaya müdahale ettiğinde, daha yüksek fiyatlara neden olur. Müşteriler istedikleri mal ve hizmeti, ödemeye razı oldukları fiyattan satın alamamaktadırlar. Böylece, aksi takdirde piyasaya girecek olan üreticiler, diğer pazarlara girmek zorunda kalırlar.

Bu pazarlar kısıtlı pazarlardan daha az karlıdır. Düzenlenmiş pazarlardaki müşteriler ve bu pazarlardan ayrılan marjinal tedarikçiler de daha kötü durumda.

Eğitim piyasasında bu prensibi iş başında görebiliriz. Eğitim arzı, akademik sertifika üzerindeki hükümet kısıtlamaları ile sınırlıdır. Öğretmenler, ülkenin vergiyle finanse edilen okul sistemlerinde öğretmenlik yapmaya hak kazanabilmek için kolej düzeyinde belirli bir rejimden geçmelidir.

Bu, yerel okul bölgeleri tarafından yasal olarak işe alınabilecek öğretmen arzını azaltır. Ayrıca, özel girişimciler tarafından okul inşaatına getirilen kısıtlamalar, vergiyle finanse edilen okulların karşılaştığı rekabet miktarını sınırlandırmaktadır.

Eğitim ve insan gücü PLANLAMASI arasındaki ilişki
Kırklareli Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi
Kırklareli Dergi
KLU Makale Yazım Kuralları

Bu nedenle, ebeveynler çocuklarını okula göndermek zorunda kalıyor, ancak devlet velilerin kullanabileceği okul sayısını kısıtlıyor. Bu, devlet için anaokulundan on ikinci sınıfa kadar neredeyse bir eğitim tekeli yaratır. Devlet, okul inşa etmek için vergi fonlarını kullanır ve rakip okulların oluşturulmasını kısıtlamak için düzenleyici sistemi kullanır. Bu bir tekelin klasik işaretidir.

Serbest piyasa çözümü açık giriş ve rekabettir. Rekabet kalite şeklinde olabilir. Bazı ebeveynler çocukları için çok kaliteli bir eğitim ister ve bunu satın almak için çok para ödemeye hazırdır.

Okullar için yerel pazara açık giriş olsaydı, bu kadar para ödemek zorunda kalmazlardı. Diğer ebeveynler, yeterli paraları olmadığı için çocukları için en iyi eğitimi karşılayamazlar. Bu yüzden fiyat-rekabetçi eğitim istiyorlar. Bu aynı zamanda özel eğitim alanındaki girişimciler tarafından da sağlanmaktadır.

Bu girişimciler, hangi programların hangi ebeveynler için uygun olduğuna ve hangi programların belirli “ebeveynlerin” taleplerini karşılayacağına karar verebilir. Daha fazla okul devreye girdikçe, ebeveynler için seçim aralığı artar. Bu, ekonomik büyümeyi neyin oluşturduğunun standart tanımıdır. Ekonomik büyüme, müşteriler ekonomik büyümedeki artıştan önce satın alabileceklerinden daha fazla mal ve hizmet satın alabildiklerinde gerçekleşir.

Dediğim gibi, liberteryen şu ilkeyle başlar: “Tek beden herkese uymaz.” Bu eğitim alanı için geçerlidir. Çözüm, eğitim alanına açık giriştir. Üreticiler uzmanlaşabilir. Toplumdaki belirli grupları hedef alabilirler. Girişimciler rekabetçi bir fiyata eğitim sağlayabilir. Ebeveynlere sunulan seçenekler artar.

Eğitim metodolojisi açısından rekabet eden sistemler olacaktır. Eğitimin içeriği açısından da rekabet eden sistemler olacaktır. Ebeveynlerin daha geniş bir seçim yelpazesi vardır, ancak elbette bu, pazarı araştırmak için daha fazla zaman harcamaları gerektiği anlamına gelir. Neyin mevcut olduğunu ve hangi fiyata olduğunu bulmaları gerekir.

Ebeveynler bu düzeyde yetkiye sahip olduklarında sorumluluklarını çok daha yüksek düzeyde yerine getirebilirler. Hangi müfredat materyallerinin mevcut olduğuna odaklanabilirler.

Bu materyallerin temini yasalarla sınırlandırıldığında, bu, ebeveynlerin kullanabileceği seçim aralığını azaltır ve dolayısıyla ebeveynlerin uygulayabileceği sorumluluk derecesini azaltır. Bir şey kullanıma sunulmuyorsa, araştırmamış, değerlendirmemiş ve hatta satın almamış olmasından ebeveyn sorumlu değildir.

Neredeyse tamamen kar amacı gütmeyen eğitim olan eğitim alanındaki bürokratlar, fiyat rekabetine dayalı akademik programlara karşı bir önyargıya sahiptir. Bu programların düşük kalitede olduğunu varsayıyorlar. Piyasayı eğitim bürokratları tarafından onaylanmayan her türlü müfredatın satıcılarına kapatmanın iyi bir fikir olduğunu düşünüyorlar.

Pazara girişi kısıtlayabildiklerinde eğitimin içeriği ve yapısı üzerinde daha fazla kontrole sahip olurlar. Çocuklara yardım etmek adına, girişte kendi çıkarlarına yönelik kısıtlamaları teşvik eden bu kişiler, eğitim üzerinde daha fazla güç uygulayabilecekleri ve daha sonra bunu yapma ayrıcalığı için daha fazla ücret talep edebilecekleri gerçeğini gizlemektedir.

Bu nedenle liberteryenler, eğitim alanına açık giriş olması gerektiğine inanırlar. Devlet bürokratlarının, özellikle çocuklarının eğitimi için en iyi metodoloji ve içerik konusunda belirli bir görüşe sahip olan ebeveynler olmak üzere, ebeveynler adına hareket etmelerine güvenmezler. Bürokratlar, güçlerini ve gelirlerini genişletmek için kendi çıkarları doğrultusunda hareket ederler.

Bu, okulların devlet tarafından düzenlenmesi sorununu gündeme getirmektedir. İlk olarak, hükümet zorunlu katılım gerektirir. İkincisi, müfredatın içeriğini kontrol altında tutmak için hükümetler, bu okulları yöneten kurallar ve düzenlemeler oluşturur. Ebeveynler, çocuklarını bu niteliklere sahip olmayan okullara gönderemezler.

Nitelikler çok yüksektir, bu nedenle devlet okulu sistemine karşı rekabet edebilecek pek çok okul kurulamaz. Bu, devlet okulu sisteminin gücünü ve sistemi yöneten bürokratların gücünü arttırır.

Bu tür bir düzenlemeye örnek olarak, özel liselerin kütüphanelerinin en az 1.500 kitaplık olması şartı aranabilir. 1990’larda Amerika’nın etrafındaki eyaletlerde bu gereklilik veya buna benzer bir şey vardı. Ancak 1990’ların başında bir öğrenci, üzerinde 5.000 kitap bulunan bir CD-ROM’u taşıyabildi: Geleceğin Kütüphanesi.

Bir CD-ROM ve bilgisayar istasyonları 1.500 kitap gereksinimini karşılamadı. Kitapların fiziksel olması gerekiyordu, bu yüzden vergi parası buna doğru gitmeliydi. Günümüzde öğrenciler ceplerindeki cep telefonları sayesinde yüzbinlerce kitaba ulaşabilmektedir.

Ancak akredite edilmiş liselerin hala fiziksel “kütüphaneleri” olması gerekir. Bu kütüphaneler, kütüphane bilimi diplomasına sahip biri tarafından işletilmelidir. Sonuç: Kütüphane gereksiniminin kütüphanedeki kitap sayısı ile ilgisi yoktur. Hükümetin düzenlemelerini karşılayan bir okul olarak nitelendirilen bir tesis inşa etme maliyetini artırmakla ilgili her şeye sahiptir.

The post Eğitim Piyasası – Okul Devrimi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).