Hollanda’nın eğitim özgürlüğü kavramı, yirminci yüzyılın başında dini gerekçelerle sözde “okul savaşı” ile derinden ilişkilidir. Bu okul savaşında üç tür özgürlük merkeziydi: (a) seçme özgürlüğü (okul); (b) vakıf kurma özgürlüğü (yani, ebeveynlerin belirli bir yaşam görüşü temelinde okul kurma özgürlüğü); ve (c) örgütlenme özgürlüğü (yani, öğrenim içeriği, yöntemler ve personel için geçerli olan bir okulun yönetimsel ve eğitimsel örgütlenme özgürlüğü).

Okulların kamu tarafından finanse edilmesinin bu üç tür özgürlüğe saygı göstermesi beklenmektedir. Yirminci yüzyıl boyunca, bu eğitim özgürlüğü Hollanda anayasasında temellendirildi ve sorumlulukların bölünmesine atıfta bulunan basitleştirilmiş bir tanımla ifade edildi.

Yani, hükümet hedeflere ve kazanım hedeflerine karar verir, ancak bu hedeflere ulaşmak için eğitim hükümlerinin nasıl organize edileceğine ilişkin kararlar okulların takdirindedir. Bu sorumluluk ve yönetişim bölümü, Hollanda eğitim tarihi boyunca birçok kez zorluklara neden olmuştur. Eğitim kalitesinin koruyucusu rolünde, bazen ulusal yakınsak düzenlemeler dayatan hükümet, kolayca örgütlenme özgürlüğünü ihlal etmekle suçlanabilir.

Bu nedenle, Hollanda eğitim özgürlüğü kavramı gerilimlere neden olur çünkü eğitimin ne için olması gerektiği (yani hedefler, kazanımlar) ve bu hedeflere nasıl ulaşıldığı (yönetim ve eğitim organizasyonu açısından) her zaman birbiriyle ilişkilidir. Ayrıca, eğitim kamu parasıyla finanse ediliyorsa, eğitimin kalitesinin korunması da halkın kendisi tarafından talep edilmektedir.

Bu gerilimlerin bir sonucu olarak, Hollanda’da eğitimle ilgili tartışmalar kaçınılmaz olarak oldukça politize hale geliyor. Hükümetin en etkili konseylerinden biri, eğitimin amacı ve içeriği, yani eğitimin gençlere ve topluma ne sunması gerektiği konusunda bir kamuoyu tartışmasının neredeyse tamamen yok olmasının Hollanda’nın özgürlükçü özgürlüğünün dezavantajı olarak görülebileceğini belirtiyor. 

Mesleki eğitime gelince, eğitim özgürlüğünün etkisi MBO için HBO’dan oldukça farklıdır. Yükseköğretimde kalite kontrolün özü, sektörün kendisi tarafından organize edilen bir periyodik kalite kontrol ve akreditasyon sistemidir. Müfettişlik daha mesafelidir ve sadece gerçek afetlerde kontrol daha yoğun ve kuralcı hale gelir.

Eğitim ve özgürlük ilişkisi
Kimse, eğitim ve öğrenim hakkından yoksun bırakılamaz
Eğitim ve öğretim Hakkı
Anayasada eğitim hakkı
Eğitim hakkı Nedir
Eğitim hakkına örnekler
anayasanın 42. maddesinin yorumu
Eğitim hakkının Boyutları

Yüksek öğretimin bir parçası olan HBO enstitüleri (yani uygulamalı bilimler üniversiteleri) önemli ölçüde örgütlenme özgürlüğüne sahiptir. Dersleri, programları ve nitelikleri neyin oluşturduğunu belirlemek üniversitelerin takdirine bırakılmıştır. Aslında, programlar için yeterlilik profilleri oluşturmak için hiçbir yasal çerçeve mevcut değildir (bu yeni yeterliliklerin işgücü piyasasında gerekli olduğunu kanıtlamaya yönelik nispeten yeni talep dışında).

Yasal çerçeveler varsa, bunlar meslek kuruluşlarından veya kamu sektöründen gelir (örneğin, sağlık hizmetleri, refah, öğretmenlerle ilgili eğitimin kendisi vb.). 2010’larda, müfettişlik, mezuniyetin geçerliliğine yönelik eleştiriler nedeniyle vasi rolünü yoğunlaştırdı.

Ayrıca, hükümetler lisans eğitiminin ilk yılında öğretmen-öğrenci temasının miktarı hakkında daha katı kurallar koymuştur. Her iki önlem de, özellikle profesyonel lisans çalışmaları başta olmak üzere, yüksek öğrenimin kalitesi hakkında kamuoyunda tartışmaya ve endişeye neden olan belirli olaylara yanıt olarak alınmıştır.

MBO’ya gelince, özellikle MBO için ulusal bir yeterlilik yapısının kurulması ile WEB’de neyin ve nasıl konsolide edildiğine ilişkin sorumluluk ve yönlendirme ayrımı. Ne ve nasıl konusundaki sorumluluklardaki katı ayrıma rağmen, MBO enstitüleri hala eğitim düzenleme özgürlüklerinde kısıtlamalar yaşadıklarını iddia ediyorlar.

Okulların, mesleki eğitim programları için bilgi, beceri ve tutumların tanımlandığı yeterlilik profillerinin müfredat üzerinde doğrudan bir etkisi olduğunu ve programları tercih edilen eğitim kavramlarına veya modellerine ve ayrıca yerel standartlara göre uyarlamak için sınırlı bir kapsam sunduğunu iddia etmesi yinelenen bir konudur. 

Son yıllarda daha az ayrıntılı yeterlilik profillerine rağmen, okullardan gelen şikayetler aşağı yukarı aynı kalıyor. Altta yatan mesele, eğitim hedeflerini kimin belirleyeceği ve tanımlayacağı ve çelişkili taleplerin (örneğin, ulusal ve bölgesel; mesleki, sosyal ve eğitimsel) nasıl dile getirilip ele alınacağı konusundaki mücadele olma eğilimindedir. Bazen, mesleki eğitimin içeriği konusunda gerçekte karar verilenlerden daha çok kimin karar vereceği konusundaki bu mücadeleye önem verildiği görülmektedir.

Bu kritik açıklamalara ve altta yatan gerilimlere ve yeterlilik profillerinin reçetelerine rağmen, eğitim ve öğretim kavramlarına ve yerel koşullara uyan mesleki program örnekleri vardır.

Yeterlilik profillerinin eğitimin organizasyonunu ne ölçüde belirlediği veya ekiplerin ne ölçüde müfredat tasarlayamayacağı henüz kapsamlı bir şekilde araştırılmamıştır. Her iki seçenek de eğitim alanının, şirketlerden ve gençlerden gelen farklı talepleri dikkate alan müfredatları tasarlamada zorluklar yaşaması ile açıklanabilir.

Genel olarak, yeterlilik profilleri ve kazanım hedefleri, eğitimin nasıl organize edileceğine dair olasılıkları bir dereceye kadar sınırlar; bu, okulların iyi yapılandırılmış müfredat tasarlamak ve bunları uygun deneyimlerle uyumlu hale getirmek için eğitimsel uzmanlığa sahip olmaması durumunda daha güçlü olasılıklar haline gelir.

Ayrıca, tanımlanmış nitelikleri gerçekleştirmek için yasal ve öngörülen yollar olan iki eğitim yolu (tam zamanlı ve çıraklık programları) örgütlenme özgürlüğünü de kısıtlamaktadır.

2010’lardan itibaren, yollardaki bu katı ayrım kolaylaştırılmaktadır, ancak eğitim sistemleri ve mesleki eğitimi koordine etme biçiminde yerleşik olan belirli finansman kuralları her iki yolla da ilişkili olduğundan, bunu gerçekleştirmek çok kolay değildir. Örneğin, öğrenciler için yeterli ders (yılda 1600’ü okulda olmak üzere 1000 ders) sağlanırsa ve hangi öğrencinin öğrenim kredisi alabileceği tam zamanlı eğitimde kamu finansmanı vardır.

Çıraklık programları şirketler ve hükümet tarafından finanse edilmektedir. Programlar, 200’ü okulda olmak üzere yılda en az 850 saatten oluşur. Çıraklar, maaş alan çalışanlardır. Mesleki eğitim sisteminin bu yerleşik koordinasyonu, bu öngörülen yolların etkisinin müfredat tasarımı üzerinde ne kadar baskın olduğunu göstermektedir.

Bir başka, biraz farklı yön, Müfettişlik tarafından kontrol edilen eğitim kalitesinin bir yönü olarak öğretmen-öğrenci teması için zorunlu zaman miktarıdır.

Devletin eğitim kalitesini koruma görevinin bir parçası olan bu yükümlülük, aynı zamanda örgütlenme özgürlüğünü de sınırlar, çünkü özellikle mesleki eğitimde yaygın olan işyeri öğrenimi, otantik projeler, çevrimiçi etkileşim ve simülasyonlar gibi öğrenme siteleri ve ödevler otomatik olarak yapılmaz. Müfettişliğin uyguladığı tanıma dahildir.

The post Eğitim Özgürlüğü – Hollanda Mesleki Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Biraz daha derine inelim. Federal hükümete teslim edilen kişisel özgürlüğün hikayesi, teslim edilen kişisel sorumluluğun hikayesidir. Özgürlük, kaçınılmaz olarak sorumlulukla ilişkilidir. Hükümet, insanları kendileri ve aileleri için sorumlu olmaktan aciz ilan ettiğinden, tüm Amerikalıların yaşamları üzerinde geniş bir yetkiye sahip oldu.

Bireylerin özgürlüğünü artırmak için kasıtlı olarak tasarlanmış herhangi bir eğitim programı şu önermeyle başlamalıdır: bireyler olgunlaştıkça eylemleri için daha fazla kişisel sorumluluk kabul etmelidirler.

Eğitim veya özgürlük, insanları kendi yaşamlarında daha fazla sorumluluk almaya ikna etmeye yönelik olmalıdır. İnsanlar daha fazla sorumluluk kazandıkça daha fazla özgürlük elde ederler. Sorumluluklarını yerine getirme yeteneklerinden emin olduklarında, özgürlüklerini uygulamaya hazırdırlar.

Anaokulundan lisansüstü okula kadar tüm eğitim sistemi “öğrencileri eylemleri için daha fazla kişisel sorumluluk almaları için donatmaya” yönelik olmalıdır. Yetişkinliğin anlamı budur ve eğitim, bireyi tam olarak buna hazırlamak içindir.

Ancak modern refah devleti, çok farklı bir olgunluk görüşüne dayanmaktadır. Bireylerin eylemlerinden tam olarak sorumlu olmadıkları ve bu nedenle geniş özgürlüğü hak etmedikleri görüşüne dayanmaktadır. Refah devleti, yetişkinlere çocukmuş gibi davranmaya başlar.

Nasıl ki çocuklara ebeveynleri tarafından çok fazla hareket özgürlüğü verilmemişse, modern refah devleti de otoritesini sürekli olarak bireylerin yaşamları üzerinde genişletmektedir. Bu, hareket özgürlüklerini kısıtlar. Özgürlük için eğitimin kişisel sorumluluk için eğitim olduğu konusunda ısrar eden eğitim ilkesiyle başlamazsak, eğitim sistemi özgürlüğün genişlemesine değil, daralmasına yol açacaktır.

Ebeveynler, çocuklarını yetişkin olarak olgunluklarını kullanmaları için eğittiklerini en başından beri biliyorlar. Ebeveynler, çocuklarının bir noktada yetenekli yetişkinler olmasını isterler ve çocuklarının başarılı yaşamın ilkelerini anlamalarına yardımcı olmak için zaman ve enerji harcarlar. Görevleri, çocuklarına hem sözlü hem de örnek olarak kendi davranışlarıyla etik öğretmektir.

Çocuklarına “hayatta başarılı olmak” için gerekli olan becerileri öğretirler. Çocuklarına hayatta başarı için gerekli olan temel davranışları da içeren davranış alışkanlıklarını öğretirler. Ebeveynler, çocuklarına son derece rekabetçi bir dünyada nasıl rekabet edeceklerini öğretmek ve bunu sorumlu bir şekilde yapmak için ellerinden geleni yaparlar. Özgürlük ile kişisel sorumluluğu birbirine bağlamak bunun merkezinde yer alır.

Eğitim ve özgürlük ilişkisi
Eğitimde özgürlük nedir
Bazı paradigmalarda eğitim ve özgürlük ilişkisi
Eğitim Felsefesi ve özgürlük
Özgürlükçü eğitim
Eğitimin amacı Nedir
Eğitim ve Toplum Düzeni özet
Eğitim bir özgürlük etkinliğidir

Bir çocuk liseye ulaştığında, çalışma alışkanlıkları da dahil olmak üzere alışkanlıklarının çoğu zaten gelişmiştir. Zaten dünyayı belirli bir şekilde görüyor. Sebep ve sonucu belirli bir şekilde düşünüyor. Daha sonra devlet, ekonomi, tarih, edebiyat, bilim, matematik ve hatta güzel sanatlar gibi akademik konularla tanışır.

Bütün bunlar tutarlı bir bakış açısıyla öğretilmelidir. Bütün bunlar akılda tutularak öğretilmelidir: Kişisel sorumluluğun genişletilmesi olmadan özgürlüğün genişletilmesi mümkün değildir. Bu ön varsayımın dışında ekonomi, hükümet ve tarih öğretmek öğrenciyi yanıltmaktır.

Daha da kötüsü, öğrenciyi sorumlu olgunluğun özgürlüğün genişletilmesine dayanmadığına ve dolayısıyla devletin hayattaki nihai otorite olduğuna ikna etmektir.

“Çocuklarımıza yetişkin olduklarında ailenin sınırlarını aşabileceklerini söylüyoruz. Onlara, mali durumları için ebeveynlerine bağımlı olmadan veya hayatlarına doğrudan müdahale etmeden hareket özgürlüğünü kullanabileceklerini söylüyoruz.

Bunu onlar için istiyoruz ve duymak istedikleri mesaj da bu. Ancak ders kitapları, kişisel sorumluluk ve özgürlüğün genişletilmesiyle ilgili olarak onlara tamamen farklı bir hikaye anlatır. Ders kitapları öğrencilere federal hükümetin yüz milyonlarca bireyin işlerine müdahale etmesi gerektiğini çünkü bu bireylerin kendi kararlarını verme yetisine sahip olmadıklarını anlatır.

Bir işverenle ücret pazarlığı yapamazlar. Emeklilikleri için birikim yapamıyorlar. Gelirlerinin sınırlamaları göz önüne alındığında, kendileri için en iyi sağlık hizmetinin ne olduğuna karar veremezler. Çocukları için en iyi eğitim programının ne olduğuna karar veremezler.

Refah devletinin ders kitabı versiyonu, serbest piyasanın çok sayıda insana fırsatlar, kişisel sorumlulukta artış içeren ama aynı zamanda kişisel özgürlükte bir artış getiren fırsatlar sunmadaki başarısızlığının hikayesini anlatıyor.”

Başka bir deyişle, çocuklarımıza hayatlarıyla ilgili anlattığımız hikaye, yani büyüdükçe onlara daha fazla özgürlük ve daha fazla sorumluluk verilecek hikaye, ders kitaplarının onlara aktardığı hikaye değildir. Muhafazakarların ve özgürlükçülerin düzenleyici devletten dadı devleti olarak bahsetmelerinin bir nedeni var. Dadı devleti, “birçok yönden, bir aile dadısının taklidi olarak düşünülebilir.

Zengin ebeveynler tarafından küçük çocuklara bakması için bir dadı tutulur, çünkü ebeveynler tam gün çalışırlar veya aşırı meşguldürler ve yardıma ihtiyaçları vardır. Dadı devleti de benzer şekilde çalışır. Yine de, çocuklar onsuz idare edebilecek kadar büyüdüğünde, aile dadısı bir noktada görevden alınır.

Ne yazık ki, finansmanı kesmedikçe dadılık devletini reddetmenin bir yolu yok. Seçmenler finanse etmeyi kabul ederse, ortadan kalkmayacak. Bireylerin hayatına çocukmuş gibi girmeye devam edecek.

“Öyleyse, özgürlük için eğitim, hem özgürlüğün hem de sorumluluğun faydalarını öğrencilere genişleten bir müfredat ve eğitim programı aracılığıyla eğitim vermemizi gerektirir. Olgunlaştıkça, kendi eğitimleri üzerinde daha fazla yetki verilmelidir.

Tıpkı politikacıların ve bürokratların bizi serbest bırakmak istemedikleri gibi, ebeveynler de bazen onları serbest bırakmak istemezler. Ancak, öğrencileri özgürlük için eğitmeye adanmış bir program, yönetim kurulu genelinde tutarlı olmalıdır. Geliştirilmiş performansa yanıt olarak daha fazla özgürlük teklif etmelidir.

Ayrıca ekonomi, siyaset, tarih ve iş dünyasının hikayesini özgürlüğün genişletilmesi açısından sunmalıdır. Öğrenci, bir yetişkin olarak kişisel özgürlük kazanma arayışının, politikacıların ve bürokratların vatandaşların yaşamlarına müdahalelerini azaltma istekliliğiyle eşleştirilmesi gerektiğini daha iyi anlamıştı.

Öğrenci özgürlük ister ve bu özgürlüğün bedeli daha büyük kişisel sorumluluktur. Bu, akademik olarak iyileştirilmiş performansla kendini gösterir. Ancak öğrenci, eylem özgürlüğünü içeren yetki alanını genişletmeye devam etmek istiyorsa, dadı devletin kendi seçimlerini yapma yetkisine yönelik bir tehdit olduğunu kabul etmelidir.

The post Eğitimde Özgürlük – Okul Devrimi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

İnternet tabanlı eğitimle ilgili azalan maliyetler nedeniyle, eğitim üzerinde denetim savaşı tam olarak artmaya devam edecek. Serbest piyasanın eski kuralı doğrudur: Bir şeyin fiyatı düştüğünde, daha fazlası talep edilir.

Evde eğitimle ilgili olarak, çevrimiçi eğitimin fiyatı düşmeye devam ettikçe, ana harcamalar “ebeveynin zamanı ve sıkıntısı” olur. Yine de bu, ebeveynlerin çocuklarının eğitiminin içeriği ve yapısı üzerinde yeniden denetim kurmasını mümkün kılacaktır.

Çocuklarına vergi destekli okulların sunabileceğinden daha iyi bir eğitim sunabilecekler. Değerlerini ve inançlarını çocuklarına aktarabilecekler çünkü bu değerleri ve inançları paylaşan eğitim programlarından yardım alabilecekler. Serbest piyasa, ebeveynler için çok çeşitli müfredat materyalleri arasından seçim yapmalarına ve seçim yapmalarına olanak tanıyan birçok alternatif sunacaktır.

“Eğitim neden merkezidir? Bu merkezidir çünkü her nesil değerlerini, varsayımlarını ve becerilerini bir sonraki nesle aktarır. Ebeveynler, çocuklara hayatta en önemli olduğuna inandıkları şeyleri öğretebilecek bir konumdadır ve bundan daha önemli olan nedir?

Çocuklarının hayatının ilk yirmi yılında çocukları üzerinde otorite sahibi oldukları için onlara bir değerler sistemi aktarabilirler. Nihayetinde eğitim, etik üzerine bir tartışmadır. Ebeveynler en çok hangi değerlere değer veriyor?

Bunlar, çocuklarının benimsemelerini istedikleri değerlerdir. Ebeveynlerin dünyanın işleyişi hakkında bir fikri var. Hayatta neyin başarı ve başarısızlığı oluşturduğuna dair fikirleri var. Bu fikirleri kendi temel ahlaki değerlerinin yanı sıra çocuklarına da aktarmak istiyorlar.

Eğitim ve özgürlük ilişkisi
Eğitimde özgürlük
Bazı paradigmalarda eğitim ve özgürlük ilişkisi
Eğitim Felsefesi özgürlük
Özgürlükçü eğitim
Eğitim özgürlüğü hangi anayasa

Son olarak, çocuklarına hayata bir adım önde başlamak istiyorlar. Çocuklarının başarılı olmasını isterler ve bu, çocukların bir kısmı teknik eğitim ve bir kısmı da temel değerler ve inançlar olan hayattaki birçok zorlukla başa çıkabilecek donanıma sahip olmasını gerektirir. Eğitim sistemi, ebeveynlerin çocuklarına başarılı olmak için gerekli değer ve becerilerin yanı sıra gelecek için umut vermelerine yardımcı olmak için hayati öneme sahiptir.

Bu, ebeveynler adına yıllarca sıkı çalışma ve fedakarlık gerektirir. Ebeveynler, onları dünya görüşlerinin gerçeğine ikna etmek için çocuklarıyla birlikte çalışmalıdır. Ebeveynlerin yardıma ihtiyacı var ve eğitimciler bunu sağlıyor.

Bir entelektüel iş bölümü var. Ebeveynler, neyin iyi bir eğitim ve iyi bir yaşam oluşturduğuna ilişkin ön varsayımlarına göre eğitim materyalleri seçebilirler. Ebeveynler, ebeveynlerin bakış açısını güçlendirecek profesyonel eğitimcilerden destek almak için evin dışına çıkabilirler.

“Bütün bunlar, ebeveynlerin çocuklarına öğretmede meşru aracılar olduğunu varsayar. Ancak çoğu modern eğitimci bunu varsaymaz. Çoğu eğitimci, ebeveynlerin tek eğitim sağlayıcısı olma konusunda yetkin olmadığını varsayar.

Devleti eğitim alanına girmeye ve onu kontrol etmeye ikna edebildiler. “Sınıf eğitiminin içeriği ve metodolojisi açısından devleti ele geçirdiler. Çocuklara erişmek istiyorlar ve bu erişimi elde etmek için devleti kullandılar. 

Bu çatışmanın tüm tarafları, geleceğin çocukların düşüncesini şekillendirmede en etkili olan öğretmenlere ait olacağını anlıyor. Her taraf, hayatın büyük sorularını, öğrencilerin belirli bir şekilde davranacakları ve düşünecekleri bir şekilde çerçeveleyebilmek ister.

En önemlisi, vergiyle finanse edilen eğitimciler, öğrencilerin devletin ömür boyu otoritesi altında olduklarına ve bu otoriteyi ciddi bir şekilde sorgulamamaları gerektiğine olan inancını pekiştirirler. Öğrencilerin bu otoriteye saygı duymalarını ve finanse etmelerini istiyorlar. Aslında, çocukların hayatlarını şekillendirmede ebeveynlerin yerini devletin almasını istiyorlar.

Eğitim konusunda ebeveynler ile devlet arasında büyüyen bir savaşın olmasının nedeni budur. Bu yüzden önerdiğim özgürlük devrimi çocukların eğitilmesiyle başlamalıdır. Eğitim sistemi, mezunlarının bağlılığı mücadelesinin merkezinde yer almaktadır.

Son 180 yılda Amerika Birleşik Devletleri’nde geçerli olandan farklı bir eğitim öneriyorum. Devrimden ciddi bir şekilde bahsetmek, zorunlu olarak yaşamın ilk ilkelerinden bahsetmek demektir.

“Bu ilkeler tarihsel olarak ebeveynler tarafından öğretildi, ancak son 180 yılda değil. Bu nedenle devrim aile içinde başlamalıdır. Daha sonra ailenin ötesine geçer. Çocukların eğitimi ile başlar ve daha sonra okulun dar sınırlarının ötesine geçer. Basitçe söylemek gerekirse: eğitimde devrim olmadan devrim olamaz.

Eğitim reformu dışında herhangi bir devrim yapma girişimi, boşuna bir egzersizdir. Aynı zamanda bir zorlama egzersizidir. İkna, evde başlar ve sistematik bir eğitim programı ile pekiştirilir. İkna etmenin tek alternatifi zorlamadır.

Özgürlük İçin Eğitim

Eğer bunu okuyorsanız, muhtemelen bir noktada, devlete çok fazla güç verdiğimize ikna oldunuz. Her alanda, devlet otorite iddiasında bulundu: parada, eğitimde, ekonomik ilişkilerde ve vergilendirmede, dış politikada, sağlık hizmetlerinde, konutta ve her yıl seksen binden fazla başka yolla.

Devlet, özgür erkek ve kadınların özgürlüklerine adım adım tecavüz etti. Yine de bu bir gecede yapılmadı. On yıllardır ve bazı bölgelerde Amerikan cumhuriyetinin ilk günlerinden itibaren yapıldı.

Ama bunu vergi destekli bir lise veya kolejde öğrenmediniz. Bunun yerine, size devletin genişlemesinin olumlu olduğu ve “tüm Amerikalıların yaşamlarına bu genişleme olmadan, kapitalist sistemin büyük zenginlik eşitsizliklerine ve muazzam yoksulluğa yol açacağı öğretildi.

Başkan Franklin Roosevelt yönetimindeki hükümetin kapitalizmi kendisinden kurtardığı söylendi. Size ayrıca Amerika Birleşik Devletleri’nin dünya çapında gerekli askeri sorumluluklara sahip olduğu ve Amerikan vergi mükelleflerinin ABD hükümetinin etkisini dünyanın dört bir yanına yayma yükünü taşıması gerektiği söylendi.

Ve tüm bunların özgürlüğü herkese yaymak adına yapıldığını. Sorun şudur: Özgürlüğün bu sözde uzatılmasının bedeli, bireysel özgürlüğün federal hükümete teslim edilmesidir. 

“Devlet okullarında baskın olan ders kitapları ve müfredat materyalleri, en azından II.Dünya Savaşı’nın sonundan bu yana Amerikan yaşamına ilişkin bu görüşü korumuştur. Bu, ders kitaplarında öğretildiği şekliyle modern Amerika’nın öyküsüdür. Yeni bir ders kitabına ihtiyacımız var.

Daha da iyisi, geleneksel ders kitaplarına hiç bağlı olmayan eğitim materyallerine ihtiyacımız var. Yeni teknolojiler, video üretimi, etkileşimli eğitim ve İnternette düşük maliyetli yayınlamayı içerir. Ders kitaplarını geliştirmek için milyonlarca dolar harcamadan alternatif bir müfredat oluşturmak artık mümkün. Standart bir ders kitabının üretilmesi 500.000 dolara kadar mal olabilir.

Bu, muhafazakarların ve özgürlükçülerin, 1865’te Amerikan İç Savaşı’nın sona ermesinden bu yana federal hükümetin genişlemesinin farklı bir hikayesini sağlayacak sistematik öğretim materyalleri üretmesini önlemeye yardımcı oldu.

The post Özgürlük İçin Eğitim – Okul Devrimi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).