İlk bakışta devlet okulu tesislerindeki artış, özel okulların büyümesiyle ilgisiz gibi görünse de, daha yakından analiz, iki olgunun aslında bağlantılı olduğunu gösteriyor. Endonezya’daki okul terimi, bir sponsor kuruluş altında bir müdür, öğretmenler ve öğrencilerden oluşan bir idari birimi ifade eder.

Bu nedenle, böyle bir okul, sabahları, öğleden sonra veya akşam erken saatlerde farklı bir okulun kullandığı binada yapılabilir. Sabah grubu, hükümet tarafından inşa edilen bir binayı kullanan bir devlet okulu olabilirken, öğleden sonra grubu, aynı olanaklardan yararlanan özel bir okul olabilir.

Bu nedenle, hükümet yeni bir okul binasına yatırım yaptığında, aynı zamanda gerekli tesisleri sağlayarak özel bir kuruluşa yardım ediyor olabilir. Buna ek olarak, Endonezya hükümeti 1945-1949’da bağımsızlığını kazanmasından bu yana Hollanda’dan miras kalan özel okul sübvansiyonları politikasını sürdürdü. O halde, ekonomik destek açısından, üç tür özel okul vardır: (1) tam ödenek alanlar, (2) kısmi yardım alanlar ve (3) tamamen kendi başlarına olan ve hiçbir devlet fonu almayanlar. 

1978’de toplam 6.177 ortaokul öğrencisinin yüzde 86’sı devlet yardımı almıyordu, yüzde 7’si tamamen sübvanse edildi ve yüzde 7’si yardım aldı. Toplam 2.402 kıdemli zirvenin yüzde 82’si yardımsız, yüzde 12’si sübvanse edildi ve yüzde 6’sı yardım aldı. Gerçekte, 1970’lerin sonlarındaki özel ortaokulların büyük çoğunluğu, devlet okulu oturumda değilken birçoğu devlet okulu binalarından yararlanmasına rağmen, yalnızca kendi fonlarıyla faaliyet gösteriyordu.

Endonezya’nın 1970’lerde evrensel ilköğretim okullarını ve genişletilmiş orta öğretim olanaklarını sağlama yönünde kaydettiği kayda değer ilerlemeye rağmen, ülke 1980’lerde daha başarması gereken çok şeyle karşı karşıya kaldı. Kamu ve özel eğitim planlamacıları binlerce yeni okul açarken ve milyonlarca ders kitabı yayınlarken, genel nüfus her yıl 3,5 milyonun üzerinde artıyor ve planlamacıları sürekli gerileyen bir hedefin peşinden gitmeye zorluyordu.

1980’e gelindiğinde, laik ve dini ilkokullarda 7-12 yaşındaki çocukların belki de yalnızca yüzde 75’i ve laik ve dini ortaokullarda 13-18 yaşındaki gençlerin muhtemelen yüzde 40’ı vardı. Hükümet hedeflerini ve sosyal talebi karşılamak için yeterli okul binaları, kitaplar ve diğer teçhizatı sağlama görevi 1980’de hala tamamlanmamıştı.

ORTAOKULLARDA AKADEMİK-MESLEKİ ORANI DEĞİŞTİRME

ASEAN komşuları gibi Endonezya da genel akademik müfredat ve mesleki programlara kayıtlar arasında bir dengesizlikle karşı karşıya kalmaya devam etti. Ekonomik kalkınma planları, verimli lise mesleki programları tarafından üretilen orta düzeyde beceriye sahip çok sayıda iyi eğitimli teknik, işletme ve tarım işçisi gerektirmektedir.

Ancak, çeşitli nedenlerle meslek okullarına kayıtlar, bu tür becerilere sahip çalışanlara olan ihtiyacın çok gerisinde kalmıştır. Aynı zamanda, klasik akademik müfredata kayıtlar ekonominin taleplerini aşmıştır. Bu dengesizliğin bir nedeni, akademik çalışmaların geleneksel olarak daha yüksek statüsü olmuştur.

Mesleki eğitim, akademik çalışmaların prestijinden yoksun kalmaya devam ediyor, bu nedenle akademik vurguya sahip okullar sadece daha fazla aday çekmekle kalmıyor, aynı zamanda daha yetenekli öğrencileri de cezbetme eğiliminde. Mesleki çalışmalara düşük kayıtların ikinci bir nedeni, bir akademik liseye kıyasla bir teknik, işletme veya ev ekonomisi kurumunu donatmanın daha yüksek maliyetidir.

Fırsat eşitliği ilkesi Nedir
Dezavantajlı öğrenciler için yapılan çalışmalar
Eğitimde fırsat Eşitsizliği çözümleri
Eğitimde eşitlik ilkesi
Eğitimde EŞİTSİZLİK örnekleri
Eğitimde dezavantajlı öğrenciler için neler yapılabilir
Dezavantajlı öğrencileri destekleme Projesi
Dezavantajlı aileler ne demek

Bu nedenle, Endonezya hükümeti, beş yıllık kalkınma planları dizisinde, daha kabul edilebilir bir akademik/mesleki ortaöğretim oranı elde etmeye çalışmıştır. Birinci Beş Yıllık Plan, bozulan teknik okulların yeniden inşası ve donatılması, her ilde yeni meslek okullarının kurulması ve atölyeleri olmayan çevre liselerin öğrencileri için merkezi atölye işlevi görecek beceri geliştirme merkezlerinin inşasını istedi. veya yetersiz tesislere sahipti.

Hükümet, daha fazla sayıda adayı barındıracak yeni meslek okulları inşa etmenin yanı sıra, lise programlarının bir parçası olarak akademik müfredatta yer alan öğrenciler için mesleki çalışmalar planladı. Diğer bir deyişle, mesleki eğitimin küçük bir bölümü akademik yollara dahil edilecektir. Planın ilk yıllarında tarım-eğitim olanaklarına ağırlık verilirken, sonraki yıllarda teknik ve endüstriyel eğitim olanaklarının artırılmasına daha fazla ağırlık verilecektir.

İlk iki Beş Yıllık Plan, 1969-1979 dönemi boyunca, akademik alanda öğrenim gören öğrencilere kıyasla mesleki eğitim öğrencilerinin daha yüksek bir oranını elde etmeye yönelik genel ilerleme modeli Tablo 2.3 ve 2.4’te gösterilmektedir. İki tablodaki rakamlar, birinci planın formüle edilmesinden önceki yıl olan 1967 ve ikinci planın son tam yılı olan 1978 için farklı türlerdeki okulların ve her türdeki kayıtların sayısını göstermektedir.

Unutulmaması gereken ilk gerçek, 11 yıllık dönemde hem akademik hem de mesleki ortaokulların sayısının yüzde 54, liselerin ise yüzde 28 artmasıdır. Ancak çok daha dikkat çekici olan, toplam öğrenci sayısındaki artıştı. Okul başına ortalama kayıt önemli ölçüde arttığından, ortaokul öğrencilerinin sayısı yüzde 143 ve son sınıf öğrencilerinin sayısı yüzde 191 arttı.

O halde bu büyüme akademik ve mesleki kurumlar arasında nasıl dağıtıldı? Ortaokul düzeyinde genel-akademik öğrenciler yüzde 155 artarken, mesleki öğrenciler sadece yüzde 91 arttı. Bu eşitsizlik muhtemelen iki faktörden kaynaklanmaktadır. İlk olarak, hükümet öğrencilerin hayatlarının başlarında mesleki uzmanlaşmaya daha az önem veriyordu, bu nedenle öğrencilerin ortaokul düzeyinde, yani 13 ila 15 yaşlarında uzmanlaşmış bir meslek okuluna zorlanmaları daha az olasıydı.

Bu erken gençlik yıllarında genel akademik akışta devam etme fikri, Hollanda sömürge zamanlarında ve hatta Cumhuriyetin ilk yirmi yılında olduğundan daha yaygındı. İkincisi, mesleki çalışmalara kıyasla üniversiteye hazırlık, akademik çalışmaların daha büyük prestiji, ebeveynlerin okul seçimini etkilemeye devam etti.

Sosyal talebin hâlâ akademik eğitimi desteklediği görülüyordu. Bu çıkarım, 1967-1978 yılları arasında açılan yeni özel okulların sayısına ilişkin rakamlarla desteklenmektedir. Özel okulların sayısı yüzde 68 arttı (3.331’den 5.601’e) ve öğrenciler yüzde 145 arttı. Kamu akademik ortaokulları benzer bir büyüme yaşadı, okullar yüzde 64 ve öğrenciler yüzde 168 arttı.

The post EĞİTİM İMKANLARININ EKSİKLİĞİ – Asya Ülkeleri Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).