1980’lerin sonunda, Sovyetler Birliği’nde okuyan yabancı öğrencilerin yarısından fazlası (1987’de yaklaşık 70.000) gelişmekte olan ülkelerdendi. Bu grup içinde yükseköğretim lisansüstü programlarında öğrenim gören 41.100 öğrenci, lisansüstü programlarda öğrenim gören 4400 öğrenci, eğitim programlarına yaklaşık 1000 öğrenci ve hazırlık programlarında ise 10.200 öğrenci yer almıştır.

Gelişmekte olan ülkelerden SSCB’de okuyan öğrencilerin toplam sayısı Afrika’dan 25.000’den fazla, Asya’dan 28.000’den (yaklaşık) ve Latin Amerika’dan 7000’den fazla öğrenciyi içeriyordu.

Sovyet yüksek öğrenimini yabancılar için çekici kılmak aynı zamanda SSCB hükümeti için bir prestij meselesiydi. Doğu Avrupa sosyalist ülkeleri ile Afrika, Asya ve Latin Amerika’daki gelişmekte olan ülkelerden gelen öğrencilere yüksek standartta bir mesleki eğitim sağlamak, gelişmekte olan genç ülkelerle dostane ilişkilerin güvence altına alınması meselesiydi.

Temel olarak, stratejik öneme sahip ülkelerden gelen yabancı öğrencilerin eğitimi, SSCB tarafından bir “yumuşak güç” aracı olarak kullanıldı. Buna paralel olarak bazı araştırmacılar, SSCB’nin Batı ile karşı karşıya geldiği dönemlerde ve Soğuk Savaş döneminde yüksek öğrenimi jeopolitik bir araç ve “ideolojik bir silah” olarak kullandığını, “yumuşak güç” kavramının ortaya çıkmasından çok önce olduğunu iddia etmektedirler. 

1960’larda ülkenin çeşitli şehirlerindeki yüksek öğretim kurumları, Moskova ve Leningrad’daki önde gelen üniversiteler modelini ödünç alarak yabancı öğrenciler için özel fakülteler kurmaya başladı. Rus öğrenci yurtları için ortalama koşulların aksine, yabancı öğrenci yurtları uyum programları ve daha iyi maaşlarla daha rahattı.

Sovyet hükümeti bu şekilde sosyalist devleti eğitim başta olmak üzere çeşitli alanlarda başarılı ve verimli göstermeye çalışmıştır. Yabancı öğrencileri eğitmek SSCB için önemliydi, Sovyetler Birliği’nde eğitim görenlerin çoğu Rusça konuşuyor ve ülkelerine döndüklerinde Sovyet sisteminin ideolojik destekçileri ve müttefikleri haline geldiler.

Uluslararası hareketlilik, 1990 yılında Rus yükseköğretim sistemine kayıtlı 126.500 yabancı öğrenci ile zirveye ulaştı ve Rusya, uluslararası öğrencilere akademik hizmet sunan ilk 10 ülke arasında yer aldı. Yabancı öğrencileri çekmek için hükümet, Rusça dil kursları, kütüphanelere ücretsiz erişim ve bir burs programı gibi girişimler başlattı.

İktisat Metodolojisi Ders Notları
İktisat Metodolojisi PDF
İktisat Metodolojisi Auzef
Ekonomik metodoloji
İktisat Metodolojisi Çıkmış sorular
İktisat Metodolojisi Final Soruları
Metodolojik bütüncülük
Yöntembilimsel bireycilik

Sovyetler Birliği’nde okuyan öğrencilerin çoğu Doğu Avrupa (Polonya, Bulgaristan ve Çekoslovakya), Asya ve Orta Doğu (Vietnam, Moğolistan, Çin, Afganistan, Suriye, Lübnan ve Yemen), Afrika (Etiyopya, Kongo, Nijerya) idi. ve Gana) ve Küba. Yabancı uyruklu öğrencilerin %53’ü mühendislik mesleklerini, %17’si sağlık bilimlerini ve yaklaşık %7’si tarım, ormancılık ve balıkçılık alanlarında uzmanlaşmıştır.

Aynı zamanda, genel olarak 1990’larda ve özel olarak yüksek öğretim sisteminde Rusya’da önemli değişiklikler meydana geldi. Bu noktada, yükseköğretimdeki uluslararası faaliyetler, Eğitim ve Bilim Bakanlığı’nın münhasır sorumluluğu olmaktan çıkmıştır.

Yükseköğretim kurumlarına, yabancı ortaklar ve ortak kurumlarla işbirliği formatlarını seçme özgürlüğü verildi. Sonuç olarak, yeni coğrafi tercihler ortaya çıktı ve Rus üniversiteleri dikkatlerini batı ülkelerinden üniversitelerle işbirliğine çevirdi.

Bologna süreci nedeniyle Batı Avrupa’nın yüksek öğrenim alanında meydana gelen değişikliklere ek olarak, bu yeni coğrafi odak, Rusya’yı ve Orta ve Doğu Avrupa’nın eski sosyalist ülkelerini demokrasi ve piyasa ekonomisine geçiş yaparken yüksek öğrenim sistemlerinde reform yapmaya zorladı.

Bu yeni hamlede, uluslararası işbirliği, “post-sosyalist” ülkeler için bir hedef olmaktan çok, yükseköğretim sistemlerinin yeniden yapılandırılmasında önemli bir araç haline geldi. Norveç’te yüksek öğretimin uluslararasılaşması daha çok küreselleşmeye bir tepki olduğu için, bu belki de Rusya ve Norveç’teki yüksek öğretimin uluslararasılaşması arasındaki temel fark olarak düşünülebilir.

Metodolojik Notlar ve Teorik Çerçeve

Rus yüksek öğretim sisteminde uluslararasılaşma tartışmasına geçmeden önce, teorik çerçeveye ilişkin bir açıklama yapmak gerekir. Analizimizde Knight’ın uluslararasılaşma anlayışından, Knight ve de Wit tarafından geliştirilen dört uluslararasılaştırma gerekçesinden ve Rus yüksek öğreniminin uluslararasılaşmasıyla ilgili temel belgelerin analizinden oluşan teorik bir çerçeve kullanacağız.

Bu çalışmadaki diğer yazarlar doğrultusunda, uluslararasılaşma terimini kullanırken Knight tarafından verilen tanıma atıfta bulunulmaktadır. Uluslararasılaştırma, “orta öğretim sonrası eğitimin amacına, işlevlerine veya sunumuna uluslararası, kültürlerarası veya küresel boyutu entegre etme süreci” olarak anlaşılmaktadır.

Bu anlayışta, uluslararasılaşma, küreselleşmeyi yüksek öğretime dahil etmek için bir araçtır ve küresel eğilimlere yanıt veren ülkelerin ve bireysel akademik kurumların belirli politikalarını ve girişimlerini ifade eder.

Uluslararasılaşma, yabancı öğrencilerin işe alınması, diğer ülkelerdeki akademik kurumlarla işbirliği ve yurtdışında şube kampüslerinin kurulması ile ilgili politikaları içerir. Aynı zamanda, Knight’ın yaklaşımı, uluslararasılaşmanın, uluslararası faaliyetlerin diğer tüm akademik uygulamalara basitçe “eklenmesi” ile ilgili olmadığını ima eder.

Aksine, onun yaklaşımında uluslararasılaşma, organizasyon yapılarında, finansman prosedürlerinde, kalite güvence ve değerlendirme mekanizmalarında değişiklikler getiren ulusal yükseköğretim sistemlerinde uluslararası boyutun ilerlemesinin bir göstergesidir.

Bu anlamda, SSCB’de var olan uluslararası işbirliği türü, ulusal yüksek öğretim sistemlerinin temelini değiştirmedi. Sovyet dönemindeki akademik ortamlar, uluslararası komitelerin kurulması, konferansların ve bilimsel etkinliklerin düzenlenmesi, araştırma projelerinin uygulanması ve akademik ekiplerin geliştirilmesi dahil olmak üzere bir dizi uluslararası etkinlik gerçekleştirdi.

Öğrenciler, farklı ülkelerdeki akademik değişimlere ve uygulamalı eğitimlere, dil kurslarına ve yaz kamplarına katılmaya odaklandı. Uluslararasılaştırma amacıyla devlet fonlarının sağlanmasına ek olarak, ulusal akademik sistemler arasında daha iyi iletişim için yeni uluslararası düzenlemeleri ilan eden hükümetler arası anlaşmalar ve beyanlar yürürlükteydi.

Ancak, bu faaliyetlerin statüsü ne olursa olsun, ulusal yükseköğretim sistemlerinin temelleri kaldı ve Sovyet uluslararası eğitim politikası, ulus devletlerin egemen olduğu bir dünya düzenini yansıtıyordu. Bu teorik bakış açısı, Sovyet sisteminin yüksek öğretim sistemi içindeki uluslararası faaliyetlerinin gerçek uluslararasılaşmadan ziyade yüksek öğretimde enternasyonalizm olarak adlandırılabileceğini iddia etmemize de izin verir.

The post Metodolojik Notlar – Norveç’de Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).