O halde, Hollanda Mesleki Eğitim ve Öğretiminde bu konuyla ilgili son tartışma ve araştırmaların öğretmenlerin rolüne giderek daha fazla odaklanması şaşırtıcı değildir. Glaudé, Van den Berg, Verbeek ve De Bruijn (2011) literatür incelemelerinde öz-yönetimli öğrenmenin öğretmenler için yeni bir meydan okuma oluşturduğu sonucuna varmışlardır. Öğretmenler, öğrenmeyi teşvik ederek ve destekleyerek öğrencilerde öz-yönetim yetkinliklerinin geliştirilmesine yardımcı olmalıdır.

Kendi kendini yöneten ve bağımsız öğrenmenin yanı sıra öğrencilerin kendi kendini düzenleyen bilişsel, üstbilişsel ve duyuşsal becerilerinin gelişimini vurgulamalıdırlar. Öğretmenler, bir yandan öğrencilerin mesleki ve çalışma kimliklerini teşvik etmesi gereken toplumsal değişimlerin getirdiği yeni bir öğrenme hedefi olarak öz-yönetimi benimsemeli, diğer yandan öğrencilerin kendilerini geliştirmelerine ve bütünleştirmelerine yardımcı olacak bir araç olarak benimsemelidir. bilgi, beceri ve tutumlar. Ama bunu nasıl yapmalılar?

Genel olarak, MEÖ öğretmenlerinin öğrencilerin öz-yönelimlerini geliştirme konusundaki gerçek becerileri hakkında çok az şey bilinmektedir ve birçok yazar bu açıdan daha fazla öğretmen eğitimini savunmuştur. Kariyer rehberliği perspektifinden bakıldığında, birçok yazar hem mevcut işgücü piyasasının hem de toplumun öğrencilerin kendi kariyerlerini yönetebilmelerini talep ettiğini savundu.

Kavramlar ve Tartışmalar

Bununla birlikte, üretim alanında, öz-yönelim kavramı, geleneksel eğitim uygulamasının devamından neredeyse tam bir “bırakınız yapsınlar” yaklaşımına kadar birçok farklı uygulama çözümünün ortaya çıkmasına neden olmuştur. Aynı zamanda, son on yılda hem genel hem de mesleki eğitimde öğrencilerin öz yönelimleri şiddetli tartışmaların konusu olmuştur.

Eğitsel öz-yönelim fikrinin muhalifleri kadar savunucuları da vardır. Bilişsel öğrenme hedeflerine yaygın olarak değer verenler, şimdiye kadar kendi kendini yönlendirmenin daha iyi eğitim çıktısı vermediğini savunarak, çoğunlukla rehberli öğretime inanırlar.

Belirli bir düzeyde öz-yönelimden yana olanlar, bu öz-yönlendirmeyi, daha pratik ve mesleki olarak ilgili eğitim hedeflerini gerçekleştirmeye ve öğrencilerin öğrenme potansiyelini (sorumluluk almayı öğrenmeleri) geliştirmeye yönelik umut verici bir araç olarak görürler. Bazıları kendine güvenmeyi ve kendi kendini düzenlemeyi modern mesleki uygulamada ve dolayısıyla bireysel öğrencilerin gelecekteki mesleki kariyerlerinde gereklilikler olarak görmektedir.

Sonuç olarak, eğitim bağlamında öz-yönetim bir öğrenme hedefidir: bağımsız olmak, kendi öğrenmesinin sorumluluğunu almak ve kendini “öğrenen ve bilen” olarak tanımak, öğrenciler için eğitimin amaçlarından biridir. Hmelo-Silver, Duncan ve Chinn (2007) bu eğitim hedefinden “kendi kendine öğrenme” olarak söz etmiştir.

Diğerleri, pratikte öğrenmenin kendi kendini yönetmeyi gerektirdiğini savundu: kişinin pratik deneyimle öğrenmesi gerekir “ve öğrencilerin geleneksel uygulama odalarının aksine daha aktif bir şekilde öğrenmek için bilgi ve fırsatlar araması gerekir”.

Ayrıca, öğrencilerin eğitimde kendi kendilerini yönetmeleri fikri, öğrencinin kendi sorumluluğunun daha fazla vurgulandığı daha geniş bir toplumsal ve pedagojik görüşe uyar. Bu görüşe göre, öğrenmede kendi kendini yönetmeye izin vermek, öğrencilerin bağlılığını ve motivasyonunu artıracaktır. Bu görüşlerin her ikisinde de öz-yönelim, ya doğrudan pratikte öğrenirken ya da motivasyon ve bağlılığın arttırılması yoluyla, öğrenme sonuçlarını iyileştirmenin bir yoludur.

Bir öğretmenin sahip olması gereken özellikler
21. yüzyıl öğretmen becerileri
Etkili bir öğretmenin özellikleri nelerdir
Bir öğretmenin iletişim açısından sahip olması gereken beceriler
Etkili öğretmenlik becerileri
Bir öğretmenin Vizyonu ne olmalıdır
İyi bir öğretmenin özellikleri makale
21. yy da öğretmen OLMAK

Ayrıca, öz-yönetim, öz-yönetimli öğrenme ve öz-düzenleme ile ilgili kavramlar her zaman iyi tanımlanmamıştır. Öz-yönelim veya öz-yönelimli öğrenme, öz-düzenlemeden farklıdır. Öz-yönelim, öğrenme hedeflerini formüle etmeyi içerirken, öz-düzenleme içermez. Öz düzenleme, belirli bir öğrenme görevi (mikro düzey) içinde üstbilişsel bir süreçtir (örn. yönlendirme, planlama, izleme, ayarlama, değerlendirme, değerlendirme vb.), öz yönlendirme ise bunun ötesine geçer (makro düzey) ve tanı koymayı gerektirir. öğrenme ihtiyaçları, öğrenme hedeflerini formüle etme ve insan ve maddi kaynakları belirleme.

Eğitimde öğrencilerin kendilerini yönlendirmelerinin “öğretmen yönlendirmesi”ne karşı olduğu düşünülebilir. Tamamen öğretmen tarafından yönlendirilen durumlarda, öğretmen öğrenme süreçlerini ortaya çıkarmaktan sorumludur, oysa öz-yönetimde öğrenciler bu süreçleri kendileri başlatır ve düzenler. Uç formlarında, bu sürekliliğin iki kutbu, örneğin öğrencilerin konumu, deneyimlerinin rolü, yönelimleri ve motivasyonları hakkında farklı aksiyomları temsil eder.

Ancak bu kutuplar mutlak zıtlar olarak ele alınmamalıdır: Öğrenci için ölçekteki en iyi noktayı eğitim durumu ve öğrencilerin gelişim düzeyi belirlemelidir. Uygulamada, bunun gibi kavramlar nadiren tam olarak açıklanır ve çözüm seçimini desteklemek için kullanılır.

Bir araç ya da amaç olarak öz-yöneliminin bir şekilde öğrenilmesi gerektiği fikri büyüyor, ki bu başlangıçta gözden kaçırılmış olabilir. Bazı insanlar bunun öğrenilip öğrenilemeyeceğinden şüphe duyar. Mesleki Eğitim ve Öğretimin hedef kitlesi olan ergenler arasında bu gerçekten zor olabilir: sorumlu beyin yapıları hala gelişmektedir ve bu nedenle kendi kendini yönetme yeteneklerini kısıtlayacaktır.

Vermunt (1998), öğrencilere kendi öğrenmeleri için neredeyse taşıyabilecekleri kadar çok sorumluluk verilmesi gerektiğini iddia etti: artan bağımsızlıklarına meydan okumak için bazı “yapıcı sürtüşmeler” olmalıdır. Bu şekilde, bir öğrenme durumunun her bir unsuru için bilinçli seçimler yapılmalıdır.

Ancak hedefleri, içeriği, faaliyetleri, materyalleri, standartları veya değerlendirmeleri kim belirleyecek? Öğretmen mi olmalı? Öğrenen olabilir mi yoksa her ikisi de ölçeğin belirli bir noktasına kadar sorumluluğu paylaşıyor mu? Şimdiye kadar Hollanda deneyimlerinden önemli bir ders, öğrencilerin daha fazla kendi kendilerini yönetmeleri için öğretmenlerinden yeterli desteği almaları gerektiğidir. Kendini yönetme öğrenilmelidir ve bırakınız yapsınlar bir seçenek değildir.

Bazı teorisyenlerin iddia ettiği gibi, öğrencilerin zorlandıkları ancak gerçekçi olmayan hedefler tarafından hüsrana uğramadıkları düzenlemelere ihtiyaçları vardır. Çoğu durumda, bir tür ortak yön gerçekten de verimli olacaktır. Böyle bir durumda, öğrenme işlevleri öğrenciler ve öğretmenler arasında yayılır.

Öğrenme işlevleri, öğrenmeye hazırlığı, öğrenme etkinliklerinin kendisini ve öğrenmenin düzenlenmesini içerir. Öğrenciler, gelişimlerinin izin verdiği ölçüde, bu öğrenme işlevlerini kademeli olarak üstleneceklerdir. Öğretmenler de eğitim rejimlerini kademeli olarak değiştirmek zorundadır.

Başlangıçta öğretmen, öğrenme işlevlerinin kontrolünü tamamen elinde bulundurur, daha sonra etkinleştirici bir role geçer ve sonunda kontrolü öğrenciye verir. Bu şekilde öğretmenler sadece farklı aşamalarda ihtiyaç duyulan desteği vermekte ve kademeli olarak aşamalı olarak kaldırmaktadır (iskelede olduğu gibi). Bu arada, öğrencileri sürekli olarak yakınsal gelişim bölgeleriyle karşı karşıya getirerek meydan okumaya devam etmeye çalışırlar.

The post Öğretmenlerin Becerileri – Hollanda Mesleki Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Yüksek mesleki eğitim ve bölgesel kolejler tarafından insan kaynaklarına yapılan yatırımı artırmaya yönelik bir eğilim vardır. Entegre bir personel politikasının gerekliliğini vurgulayan İnsan Kaynakları Yönetimi politikalarının uygulamaya konulması olağan hale geldi.

Ancak şu ana kadar bu yatırımlar istenilen sonuçları vermemiştir. Genel olarak İKY politikası ve özel olarak mesleki gelişim politikası öğretmenlerin ihtiyaçlarıyla yeterince bağlantılı değildir. Mesleki gelişim planları oluşturma girişimlerinde, bölgesel kolejlerin İK görevlileri ve yöneticileri, böyle bir politikanın gerekliliğini ve değerini tanımadıkları için öğretmenlerin direnişiyle karşılaşmaktadır.

Öğretmenlerin İKY politikalarına direnmelerinin en az iki nedeni vardır. İlk olarak, İKY bir yenilik olduğundan, İKY’nin konumu ve işlevi konusunda kafa karışıklığı vardır. İkincisi, İKY politikalarına karşı direnç, bölgesel kolejlerde çalışan öğretmenlerin genel olarak kendi okullarındaki yönetim tarzından gerçekten memnun olmamalarından ve yönetimlerinin kariyer için eşit fırsatlar sağlamadığı izlenimine sahip olmalarından kaynaklanabilir. 

Stratejik hedeflerle uyumlu tutarlı İKY politikalarının daha da geliştirilmesinin ek zaman ve dikkat gerektireceğini söylemeye gerek yok. Örneğin, öğretmenlerin kendi okullarında bir İKY politikasının uygulanmasına verdikleri destek ve bunun öğretmenlerin mesleki gelişim, kariyer fırsatları ve öğretmen performansına katılımı üzerindeki etkileri ile ilgili konular ek araştırma gerektirecektir. Şimdiye kadar mesleki eğitimde İKY’nin rolü ve etkileri az araştırılmış bir alan olarak görünmektedir.

 Öğretmen İşgücünün Özellikleri ve Mesleki Gelişime Etkileri

Bu bölümde mesleki eğitimde görev yapan öğretmenlerin temel özelliklerine kısaca değinilmiştir. Toplamda dört özellik, mesleki gelişim için çıkarımlarıyla birlikte sunulacaktır. İlk olarak, mesleki eğitimin özelliği, bir öğretmenlik kariyerine başlayan farklı geçmişlere sahip en az üç yeni öğretmen grubunun olmasıdır:

• Eğitim aldıkları meslekte sağlam bir geçmişe sahip öğretmenler. Kendi iş deneyimleri, öğrencilere işle ilgili temel beceri ve bilgileri öğretmelerine olanak tanır, ancak genellikle herhangi bir resmi öğretim niteliklerine sahip değildirler. Onlar yetenekli profesyoneller ama yine de çok acemi öğretmenler. Onlar için öğretmenlik kariyerlerinin başlangıcında gerekli eğitim programına katılmak zorunludur.
• Orta öğretimde (üniversite öncesi eğitimden meslek öncesi eğitime kadar) öğretmenlik yapmalarına izin veren genel bir konuda (örneğin dillerden veya kesin bilimlerden biri için) bir dereceye sahip öğretmenler ve bir alanda lisans öğretmenlik derecesine sahip öğretmenler mesleki konu (örneğin hemşirelik, bakım veya teknik alanda). Mesleki eğitime önemli ilgili iş deneyimleri ile giren ilk grupla karşılaştırıldığında, genel bir konuda derecesi olan öğretmenler genellikle çok daha gençtir ve yetiştirdikleri meslekte önemli iş deneyimlerine sahip değildirler. Mesleki bir konuda derecesi olan öğretmenler genellikle daha yaşlıdır ve eğitim gördükleri meslekte önemli deneyime sahiptir. İlk gruba daha çok benziyorlar, ancak kariyerlerinin belirli bir anında çalışmayı mesleki bir konuda bir öğretmen eğitim programına katılma ile birleştirmeye karar verdiler.
• Öğrencilere bağlam ve kapsamlı arka plan bilgisi sağlayan teorik ve araştırmaya dayalı bilgiye sahip akademik dereceye sahip öğretmenler. Bu öğretmenler genellikle bir öğretmenlik yeterliliğine sahip değildir ve eğitim gördükleri meslekteki uygulamalı iş deneyimlerinde büyük farklılıklar gösterirler. Acemi öğretmenlerin diğer iki seçkin grubuyla karşılaştırıldığında, bu grup nispeten küçüktür.

Mesleki eğitime giren öğretmenlerin farklı geçmişleri, özellikle başlangıç ​​aşamasında, özelleştirilmiş mesleki gelişim yörüngeleri talep etmektedir. Bununla birlikte, Bölüm’de daha ayrıntılı olarak inceleneceği gibi, bu tür özelleştirilmiş yörüngeler nadirdir. 

Bence öğretmen nedir
İş Güçlüğü zammı nedir
Sözleşmeli öğretmenlik nedir
Etkili bir öğretmenin özellikleri nelerdir
Kariyer rehberliği nedir
İş Güçlüğü Zammı kimlere ödenir
Bir meslek olarak öğretmenlik
İş riski Nedir

Öğretmenlerin ikinci bir özelliği de, önemli iş yükleri nedeniyle, yansıtma fırsatlarının genellikle oldukça sınırlı olmasıdır. Bu bağlamda, ‘rutin profesyonel’ kavramı onlar için geçerlidir; bu, günlük iş baskılarıyla başa çıkabilmek için öğretmenlerin, işleri aslında yeni icatlar yapmayı gerektirdiğinde bile, mümkün olduğunca standart yaklaşımları kullanmaları gerektiği anlamına gelir. 

Bu standartlaştırılmış yaklaşımlar, günlük iş deneyimleri ve pratik, ancak genellikle daha çok örtük, öğretim bilgisi repertuarlarının ilgili devam eden gelişimi tarafından güçlü bir şekilde bilgilendirilir. İyi eğitimi neyin oluşturduğuna dair kurumsal alışkanlıkların ve kökleşmiş inançların bir sonucu olarak, öğretmenler, günlük işlerinin doğasında bulunan belirli kısıtlamalar dahilinde iş görevlerini yerine getirme konusunda giderek daha yetenekli hale gelirler.

Genellikle gerçekleştirdikleri birçok görevi dengelemede daha iyi hale gelirler, ancak çalışmalarının yeni ve rutin olmayan yönlerini çok kolay gözden kaçırma eğilimi gösterirler ve bu aslında mevcut yaklaşım repertuarlarının uygunluğunun yeniden gözden geçirilmesini gerektirir.

Sonunda, büyük iş yükü ve rutinleştirilmiş yaklaşımlara güçlü bir şekilde odaklanma, daha elverişli öğrenme koşulları sağlandığında bile, kişinin yeni ve zorlu yenilik fırsatlarına aktif ve olumlu bir şekilde dahil olma isteğini ve yeteneğini bile sınırlayabilir.

Üçüncüsü, mesleki eğitimin özelliği, toplu olarak iyi bir öğretmen kavramını oluşturan farklı uzmanlık türleridir. Geleneksel olarak, öğretmenlerin konu ve pedagojik uzmanlığına güçlü bir şekilde odaklanılmıştır, ancak öğretmenlerin araştırma ve yenilik uzmanlığını daha da geliştirme ihtiyacı, uzun vadede mesleki eğitimin sürdürülebilirliği için bir ön koşul olarak ortaya çıkmıştır. 

Bu, her bir öğretmenin bu dört farklı uzmanlığa sahip olması gerektiği anlamına gelmez, ancak konu uzmanlığı ve pedagojik uzmanlığa geleneksel odaklanmanın artık mesleki eğitimin mevcut ve gelecekteki ihtiyaçlarını tam olarak karşılamadığı anlamına gelir.

Diğer uzmanlık türlerinin öneminin kabul edilmesi, zamanı gelince, daha çeşitli mesleki gelişim yörüngelerine ve kariyer fırsatlarına yol açabilir ve nihayetinde giderek daha heterojen bir öğretim işgücü ile sonuçlanabilir.

Son olarak, öğretmenlerin özelliği, sosyal statüleri yüksek, iyi organize edilmiş bir meslek olarak kabul edilememesidir ve bu, mesleki eğitimdeki öğretmenler için de geçerlidir. 2011 yılında, tüm okul sektörlerindeki öğretmenlerin sesini güçlendirmek için bir meslek kuruluşu olarak hizmet veren ve öğretmenlerin temsilcisi olarak öğretmenlik mesleğinin niteliğini ve statüsünü korumayı amaçlayan Eğitim İşbirliği başlatılmıştır.

Bununla birlikte, emekleme dönemi göz önüne alındığında, bu Eğitim İşbirliğinin etkisinin uzun vadede ne olacağını ve öğretmenlerin kalitesi ve mesleki statüsüne ilişkin devam eden tartışmayı yönlendiren nihai profesyonel organ olarak hizmet edip etmeyeceğini tahmin etmek zordur.

Öğretmenlerin mevcut mesleki konumları, sosyal hizmet uzmanları gibi yarı mesleklerle karşılaştırılabilir görünmektedir ve bu, öğretmenlerin sesinin kendilerinin söz konusu olduğu ulusal mevzuata ve anlaşmalara rağmen kolayca gözden kaçan ve gerçekten korunmayan mesleki gelişimlerinde yankılanmaktadır. gerçekten belirleyici bir faktör değildir.

The post Öğretmen İşgücü – Hollanda Mesleki Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).