Yukarıdaki bölümler 1970’lerin sonunda tüm ASEAN eğitim sistemlerinin ilk ve orta öğretimde belirgin ilerleme kaydettiğini göstermiştir. Ancak beş ulusun kendilerine biçtikleri görev belli ki tamamlanmamıştı. Dolayısıyla, 1980’lerin başında eğitim liderleri, yüzyılın son on yıllarının (1) ilk ve orta öğretimin genişletilmesi, (2) öğrenim kalitesinin iyileştirilmesi, (3) eğitim için daha etkili bir yapının elde edilmesi açısından getirdiği zorluklarla karşı karşıyadır. , (4) idari verimliliğin arttırılması ve (5) öğretmen tedarik sisteminin iyileştirilmesi. Ek olarak, (6) ülkeler daha tatmin edici ülkeler arası işbirliğini teşvik etmeye çalışıyorlar.

İlk önce ASEAN liderlerinin her biri için sahip oldukları görünen genel hedefi belirleyerek bu altı alanı inceliyoruz. Daha sonra hedefe ulaşmayı etkileyen koşulları göz önünde bulundururuz, hedefe ulaşmak için yöntemler belirleriz ve önümüzdeki on veya yirmi yılda ne tür bir ilerlemenin beklenebileceği hakkında spekülasyon yaparız.

GENİŞLEMEYİ ETKİLEYEN KOŞULLAR

Önceki bölümlerde göze çarpan çarpıcı, sarsıcı istatistikler, Singapur hariç, ASEAN bölgesindeki nüfus artış hızının Tayland’da yıllık yüzde 2,4’ten Malezya’da yüzde 2,9’a kadar değişmesidir. Mevcut nüfus tahminleri Malezya’yı 13 milyon, Filipinler’i 42 milyon, Tayland’ı 44 milyon ve Endonezya’yı 145 milyon olarak gösteriyor.

Yüzde 2,4’lük bir büyüme oranıyla Tayland’ın nüfusu 30 yıl içinde ikiye katlanacak. Endonezya’nın yüzde 2,7’lik oranı 2000 yılında 240 milyonu aşacak. Yine Singapur hariç, ASEAN nüfusunun yüzde 60’ı 19 yaşın altında ve insanların yüzde 70 ila 90’ı kırsal alanlarda yaşıyor.

Genel olarak, bölgenin gayri safi yurtiçi hasılasının yaklaşık beşte biri toplam eğitim bütçesine harcanmakta olup, üniversiteler hizmet verilen öğrenci sayısı açısından genellikle bütçenin orantısız olarak büyük bir bölümünü almaktadır. Gerçekte, son yıllarda eğitim ASEAN ülkelerinde maliyetli bir iş olmuştur ve hala ulusların en büyüğü evrensel temel eğitim hedefine ulaşamamaktadır.

Güneydoğu Asya’daki eğitimciler, yakın gelecekte nüfus artış hızının düşeceği umudunu dile getirdiler ancak bu umudun ne kadar gerçekçi olduğu konusunda ciddi bir soru işareti var. Açıkça, eğitimciler ve halk tarafından muazzam çabalar ve evrensel ilköğretim hedefine ulaşılacaksa daha büyük miktarlarda para gerekecektir.

Ve orta öğretimi önemli ölçüde genişletmek için daha da büyük çabalara ihtiyaç duyulacaktır. Gerçekten de, nüfus bu kadar hızlı büyürken, şu anda okulda olan her yaş grubunun mevcut oranını sabit tutmanın mümkün olup olmadığı merak ediliyor.

Nüfus artışı ile birlikte eğitim için hızlanan bir toplumsal talep olmuştur. Ve ulusların ekonomik kalkınma programlarında artan sanayileşme ile birlikte, endüstriden daha fazla mesleki ve teknik eğitim için sürekli artan bir talep beklemek için her türlü neden var, böylece her ülkenin sağlaması istenecek okul çeşitliliğini daha da genişletmek istenecek. Bu nedenle, daha fazla öğrenciye daha geniş bir eğitim hizmetleri yelpazesiyle hizmet etmek için sürekli baskılar bekleyebiliriz.

Gelecekte eğitim nasıl olacak
Türkiye de eğitimin geleceği
Gelecekteki eğitim senaryoları
Gelecekte eğitim alanındaki gelişmeler
OECD eğitim faaliyetleri
OECD eğitim Raporu 2021
OECD eğitim raporu 2020
Gelecekte eğitim nasıl olacak İngilizce

Niceliksel genişlemeyi etkileyen diğer bir koşul da bırakma sorunu ve bunun arkasında yatan nedenlerdir. Özellikle daha büyük ülkeler için, çocukların altı yıllık kursu bitirmeden ilkokuldan ayrılma sorunu ciddi olmaya devam ediyor. Örneğin, 1975’te Endonezya’da altıncı sınıflardaki ulusal başarı değerlendirmesi, altı yaşındakilerin yüzde 57’sinin ilkokulun birinci sınıfına girdiğini, ancak yalnızca yüzde 38’inin 6. Sınıfa ulaştığını gösterdi.

1970’lerin ortalarında ve sonlarında Endonezya, 1980 yılına kadar altı yaşındaki tüm çocukların en az yüzde 85’ini birinci sınıfa kaydettirme hedefine ulaşmak için daha fazla okul inşa etmek ve daha fazla öğretmen yetiştirmek için tüm gücüyle çaba sarf etti. Bu planın barındırmaya çalıştığı gerçek çocuk sayısı. 1975’te ülkedeki tahmini 4 milyon altı yaşındaki çocuğun yüzde 57’si okula kaydolduysa, o zaman yaklaşık 2,28 milyonu okula gidiyordu ve 1,72 milyonu okula gitmedi.

1980’e gelindiğinde, yüksek nüfus artış hızıyla birlikte tahminen 4,6 milyon altı yaşında çocuk olacaktı. Endonezya bu çocukların yüzde 85’ini veya 3,91 milyonunu kaydettirecek olsaydı, ülke okul tesislerini ve öğretmenleri, 1975’te beş yıl önceki boşluklardan 1,63 milyon daha fazla çocuğu barındıracak şekilde artırmak zorunda kalacaktı. 1975-1980 yılları arasındaki beş yıllık bir zaman diliminde bir okul sisteminin gerçekleştirilebilmesi mantıksız görünebilir.

Endonezya hükümetinin böyle bir hedefi belirlerken sergilediği ruh gerçekten de asildir, ancak bu kadar hızlı nüfus artışı karşısında bunu başarmak için çok büyüktür. Ve bu sadece birinci sınıf için. Ülke aynı zamanda sonraki sınıflarda okulu bırakma sorununu azaltmaya çalışsaydı, okulda boş alana ihtiyaç duyan öğrenci sayısı çok daha fazla olurdu. Özetle, eğitim planlayıcısının baş düşmanı hızlı nüfus artışıdır.

Singapur dışında, diğer ASEAN ülkelerinin kaçak nüfus artışını yakalamaya çalışma sorunu, başlangıçtaki daha küçük nüfus nedeniyle daha az büyüklükte olsa da, Endonezya’nınkiyle aynıdır.
Geçen yıllar ile birlikte, beş ülkenin gayri safi milli hasılası artmakta ve böylece ülkelerin okullaşmayı finanse etme yeteneği giderek daha büyük olmaktadır. Ancak, daha büyük ASEAN ülkelerinin hiçbirinde GSMH, evrensel okullaşmayı yakın gelecekte gerçeğe dönüştürmek için eğitim bütçesinin gerektirdiği ek harcamaları yapmak için gereken oranda artmıyor.

EYLEMLER

İlköğretime giren ve ilerleyen bir yaş grubunun oranı açısından, yalnızca Singapur ve Malezya’nın evrensel ilköğretimi başardığı söylenebilir. Tayland ve Endonezya’da, ilköğretim boyunca yüksek okulu bırakma oranları vardır; Filipinler, nispeten küçük bir oranın altıncı sınıfa ulaşması ile yüzde 85 veya daha fazlasının bu seviyeye ulaşması arasında bir yerde bulunmaktadır. Ve Singapur hariç, ASEAN bölgesindeki kırsal kesimdeki çocukların şehirdeki çocuklara göre okulu bırakma oranları daha yüksektir.

Öte yandan, son kalkınma planlarında belirlenen kotaları karşılama açısından, ülkelerin her biri, bazı gecikmelerle de olsa, okul inşa programları oluşturmada oldukça başarılı olmuştur. Bununla birlikte, yeni okullar kurma telaşında, eğitim planlayıcıları ülke veya bölge genelinde bir veya iki okul stilini benimseme eğiliminde olmuşlardır ve bunu yaparken bazen binayı veya donanımını ortama veya öğrencilere uygun hale getirememişlerdir. 

The post Eğitimin Geleceği – Asya Ülkeleri Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Sistemin tüm seviyelerindeki hazırlık kalitesi de eleştirildi ve analistler, öğretmen yetiştirme kurumlarında en etkili modern öğretmen yetiştirme yöntemlerinin kullanılmadığını iddia ediyor. Hizmet içi eğitim sunumları genellikle öğretmenlerin ihtiyaçlarıyla ilgisiz olmuştur.

Bu tür eksiklikleri gidermek için, Bakanlık 1970’lerin son yarısında iki büyük adım attı. İlk olarak, Araştırma ve Geliştirme Merkezi altındaki komiteler, modern Endonezyalı öğretmenlerin ihtiyaç duyduğu yetkinlikleri belirlediler, daha sonra bunları, ilkokul öğretmenlerini hazırlayan okullarda yeni programlar tasarlamak için belirli öğrenme hedefleri ve öğretim yöntemlerinin kaynağı olarak kullandılar. Yeni programların bir yönü, adaylar için eğitimlerinin son yılında çok daha kapsamlı bir uygulamalı öğretim deneyimidir.

İkinci büyük adım, tüm öğretmen eğitimi sisteminin yenilenmesini amaçlayan, milyonlarca dolarlık bir Dünya Bankası kredisiyle finanse edilen devasa bir projenin açılışıydı. 1978’de, 40 öğretmen eğitimcisinden oluşan bir ekip, 1980’lerde Endonezya’da öğretmen eğitiminin amaçlanan revizyonunu tasarlamak için altı ayını denizaşırı ülkelerdeki öğretmen yetiştirme merkezlerini ziyaret ederek geçirdi.

Bu çabaların ne kadar başarılı olacağı, 1980’lerin sonlarındaki değerlendirmeler yapılana kadar bilinmiyor. Sonuç olarak, yetmişlerin on yılı, ulusun artan okul nüfusuna ayak uydurmak ve aynı zamanda öğretmen eğitiminin kalitesini artırmak için artan sayıda öğretmen hazırlamaya çalışmasıyla sona erdi. Şu anda okullarda görev yapan öğretmenleri yükseltmeye yönelik hizmet içi programlar, her zamankinden daha fazla öğretmene ulaşıyordu. Ancak, çözülmesi gereken birçok sorun kaldı.

Her ne kadar hükümet 1973’te öğretmen ücretlerini on yıllardır geçerli olandan daha yüksek bir karşılaştırmalı düzeye yüzde 400 artırmış olsa da, öğretmen yetiştirme programları hala ülkenin en yetenekli gençlerini cezbetmiyordu. Dışarıdaki faaliyetler, öğretmen kolejlerindeki eğitmenlerin öğrencilerine yeterli zaman ayırmasını ve öğretimi geliştirmesini engelledi. Ve öğretmen kolejlerinin mezunları genellikle öğretmenlik dışında mesleklere girdiler. Bu sorunları çözmek, önümüzdeki yılların mücadelesiydi.

Gelecekteki Sorunlar ve Beklentiler

Geçmişte olduğu gibi gelecekte de eğitim planlayıcıları için en ciddi sorun artan okullaşma aday sayısı olmaya devam edecektir. Nüfus artış hızı önemli ölçüde düşürülemezse, mevcut kayıt seviyelerinin bile korunabileceğine dair çok az umut var gibi görünüyor. Altı yıllık evrensel ilköğretim hedefi hala sadece bir umut. Mevcut okula devam düzeyini korumak için daha fazla okul inşa edilmesi ve daha fazla öğretmenin eğitilmesi gerekecektir.

İlkokulun ötesinde, hem halkın hem de hükümetin gençlere ve yetişkinlere yönelik eğitim fırsatlarının genişletilmesine yönelik beklentileri, eğitim planlamacılarının görevinin büyüklüğünü önemli ölçüde artırmaktadır. Kamu talebi karşılanacaksa, daha da büyük çabalar gerekecektir.

Ve yalnızca evrensel ilköğretimden ziyade bir “yaşam boyu öğrenme” sistemine ulaşma hedefi, eğitimciler için yeni bir görev panoraması açmıştır. PAMONG ve açık ortaokul gibi resmi olmayan projeler yardımcı olabilir, ancak bu projelerin deneysel aşamalarında iyi çalışmasını ve daha sonra ülke çapında verimli bir şekilde yayılmasını sağlamak için özen gösterilmesi gerekecektir.

Gelecekteki eğitim senaryoları
Eğitimin temel sorunları
Eğitimde karşılaşılan sorunlar
Lise öğrencilerinin yaşadığı sorunlar
Okulda yaşadığımız sorunlar
Gelecekte eğitim nasıl olacak
Ortaokulda yaşanan problemler
Türkiye de eğitim sisteminin en önemli sorunları

Artan okullaşma aday sayısı ile ülkenin eğitim tesisleri arasındaki farkı azaltmak için en iyi umut, doğum oranını azaltmak için tasarlanmış aile planlaması programında bulunuyor. Program 1970’lerde güvenli bir temele ulaştı ve on yılın sonunda nüfus artış hızında küçük bir azalmanın işaretleri görüldü.

Bununla birlikte, büyüme hızı, büyüme hızının azaltılacağı bir noktaya düşürülecekse, önümüzdeki on yılda, ebeveynleri planlamanın avantajları konusunda bilgilendirmek için daha güçlü çabalar ve özellikle aile boyutunu küçültmede işbirliğini teşvik etmek için daha etkili yaptırımlar gerekecektir. ekonomi, evrensel ilköğretimin ve orta öğretimin yarıdan fazla bir yaş grubu için uygulanmasına izin verecektir.

Tüm potansiyel öğrenciler için yeterli eğitim olanakları sağlamak için daha fazla umut, ülkenin artan ekonomik gücünde ve hem hükümet hem de özel kuruluşların ebeveynler de dahil olmak üzere – gelirlerinin önemli bir kısmını eğitime katkıda bulunma konusundaki istekliliğinde yatmaktadır. Önümüzdeki yıllarda ekonomide daha fazla gelişme olursa, daha fazla okul binası, daha fazla kitap ve laboratuvar ekipmanı ve öğretmenler için daha cazip maaşlar ile sonuçlanan eğitimin daha liberal finansmanı olacaktır.

Endonezya, gitgide artan miktarlarda eğitim sağlama sorununa ek olarak, 1970’lerde belirlenen okullaşma kalitesindeki eksiklikleri çözme göreviyle karşı karşıyadır. Kaliteyi iyileştirmek için iyi bir temel, 1969-1978 yılları arasındaki ilk iki Beş Yıllık Planın on yılı boyunca atıldı.

On yılın başlarında atılan önemli bir adım, Eğitim Bakanlığı’nda, 1980 yılına kadar, kalite iyileştirmeye yönelik bir dizi iyi tasarlanmış çabaya sponsor olan Araştırma ve Geliştirme Merkezi’nin kurulmasıydı. Ayrıca, Merkezin değerlendirme çalışmaları yapma kapasitesinin oluşturulmasında büyük adımlar atıldı, böylece sofistike tekniklere ve donanıma sahip bir kadro, 1980’lerde, denemelerinin sonuna gelecek olan çeşitli kalite iyileştirme programlarının verimliliğini değerlendirmeye hazır hale geldi. 

Geliştirme okulunun modülerleştirilmiş öğrenme sisteminin etkinliğini geleneksel öğretim yöntemleriyle karşılaştırmak, ilköğretim öğretmenlerinin mobil ekip yükseltme başarısını bu tür öğretmenler için radyo yayını kurslarıyla karşılaştırmak ve çıktılarını değerlendirmek için planlar yapılmıştır.

Araştırma ve Geliştirme Merkezinin çalışmalarının kalitesi etkileyici olmasına rağmen, Merkez öncelikle prototip programlar üretirken, geleneksel ders kitabı geliştirme ve öğretmen eğitiminin büyük kısmı Eğitim Bakanlığı bünyesindeki diğer kurumlar tarafından yürütülmektedir.

Ancak, diğer ajansların, Araştırma ve Geliştirme Merkezi’nin çalışma kalitesini taklit etmeden önce yapacakları çok ilerleme var. Bu nedenle, bu kurumların çabalarının Merkez ile daha iyi koordine edilmesi arzu edilir görünmektedir. Merkez bünyesinde, ileriki yıllarda karşılaşılacak görevlerin üstesinden gelecek nitelikli personel sayısının artırılmasına yönelik 1980’li yıllarda daha fazla çaba gösterilmesi de beklenebilir.

The post Gelecekteki Sorunlar – Asya Ülkeleri Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Bakanlığın ve kurumsal politikaları ve stratejileri de dahil olmak üzere Estonya yüksek öğretimindeki gelişmelerin genel olarak değerlendirilmesi bağlamında ele alınması gereken bir dizi endişe vardır. Bu bölüm, İnceleme Ekibinin gelecekteki politika geliştirme önerilerini ortaya koymaktadır.

Yönetim, yönlendirme ve planlama

Vurgulandığı gibi, İnceleme Ekibi, yükseköğretim kurumlarının özerklik düzeyini uygun görmektedir. Ancak, profesyonel yükseköğretim kurumlarına üniversitelere tanınanlara benzer düzeyde özerklik sağlamak için çaba gösterilmesi gerekmektedir.

Ekibin kaygısı, yalnızca kendi başına bir seviye oyun alanı yaratmakla ilgili değil, aynı zamanda profesyonel yüksek öğretim sektörünün gelişimini artırma ihtiyacını da yansıtıyor. Bakanlık, profesyonel yükseköğretim kurumlarına program sağlamalarında (Yüksek Lisans programlarının geliştirilmesi dahil) ve giriş koşullarını belirlemede yenilik yapmaları için daha fazla özgürlük vermeyi düşünebilir.

Kalite güvencesi ve resmi lisanslama, bir programın sunulup sunulmayacağını belirlemede yol gösterici yaklaşımlar olmalıdır. Ancak, Gözden Geçirme Ekibi, başarısızlık veya kalite eksikliğinin finansal riskini kuruma tahsis ederek, yükseköğretim kurumlarının adil bir sopa ve havuç dengesi yaşayacakları ve program sunumunda gerekli değişiklikleri yapmalarına izin verecekleri kanaatindedir. aynı zamanda uzun vadede sürdürülebilir olmayabilecek bir dizi yeni program geliştirmelerini engelliyor.

Tüm sistemi etkileyen aşırı merkezi yönlendirme ile ilgili ikinci bir endişe, akademik personelin görev süresi prosedürleridir. Ayrıntılı ulusal düzenleme ortadan kaldırılmalı ve görev süresi prosedürleri kurumlar tarafından düzenlenmeli. Yüksek öğretim sektörleri, ilgili sektörler için yönergeler geliştirmek veya iyi veya en iyi uygulamaları paylaşmak isteyebilir.

Kuratoorium ile ilgili endişe, Bakanlığı ve kurumları, kurumsal karar vermede toplumun rolünün nasıl iyileştirilebileceği konusunda düşünmeye sevk etmelidir. Zaman eksikliği veya üyelerinin bağlılığı mı, kurumsallaşmanın mı (yaklaşık yılda iki kez toplanıyor) yetersiz mi, yoksa Kuratoorium’un toplumu temsil etmekte yetersiz mi olduğu, röportajlardan damıtılması zordu.

Bu anlamda, Estonya’daki model, diğer yüksek öğretim sistemlerindeki deneyimlerden çok farklı değildir. Avrupa genelinde, hükümetlerin ve bireysel kurumların, kendi özel koşullarına uyduğu kabul edilen ancak mutlaka optimal çözümler olmadığı düşünülen belirli çözümler seçtiğini görüyoruz.

türkiye’deki eğitim projeleri
OECD ve eğitim
Gelecekteki eğitim senaryoları
Gelecekte eğitim alanındaki gelişmeler
Eğitim alanında yapılan projeler ve katkıları
MEB Eğitim Projeleri
OECD eğitim raporu 2020
Geleceğin Eğitimi

İnceleme Ekibi, yönetişim düzenlemelerinde toplumla gerekli bağlantıların resmileştirilmesini tavsiye eder. Özellikle, kamu yetkilileri, yükseköğretim kurumlarının stratejik yönetiminden sorumlu organlara, yani kurum konseylerine dış paydaşların katılımını genişletmeye çalışmalıdır. Programlar veya disiplinler düzeyinde de resmi düzenlemeye ihtiyaç duyulacaktır.

Bu, işverenlerin ve diğer paydaşların müfredat üzerindeki etkisini güvence altına alan departman veya program düzeyinde (danışma) komitelerin tanıtılması şeklinde olabilir. Bunu resmileştirmenin bir başka yolu, programların toplumdan (özellikle işverenlerden) gelen talepleri karşılamasını nasıl sağladıklarına dair kanıtları açıklamaları ve sağlamaları gereken programların akreditasyon mekanizmalarına dahil edilmesi olacaktır.

İnceleme Ekibi, özellikle eğitim ve politika değerlendirme alanlarında politika geliştirme için ihtiyaç duyulan bilgi tabanının iyileştirilmesini önermektedir. Ekip, veri tabanında kanıta dayalı politika oluşturma için mevcut olması gereken bir dizi önemli boşluk belirlemiştir.

Önemli bir adım, politikayla ilgili alanlarda sistem ve kurumsal düzeyde sistematik olarak veri toplamaktır. Bakanlık ayrıca, öğrencilerin eşitlik veya işgücü piyasası sonuçları gibi bir dizi kilit konu hakkında araştırma yaptırmalıdır. Bu, eğitim politikasına ilgi duyan Estonyalı araştırma gruplarından faydalanabilir.

Politika oluşturma, küçük bir yükseköğretim paydaşları ağı içinde resmi ve gayri resmi olarak gerçekleşir. Tüm paydaşları içeren danışma mekanizmaları mevcuttur ve yükseköğretim politikalarının geliştirilmesinde yerleşik bir diyalog kültürü vardır. Ancak bu bağlamda, Bakanlığın işverenlerin ve örgütlerinin ulusal düzeydeki tartışmalara katılımını teşvik etme çabalarının, kurumsal ve program düzeylerindeki (özellikle profesyonel yükseköğretim kurumlarındaki) katılımla eşleşecek şekilde sürdürülmesi gerekmektedir.

Sistemin entegrasyonu ve işbirliği ilgili herkesin gündeminde olmalıdır. Parçalanma kendi içinde endişe verici, ancak öngörülen demografik gelişmeler onu büyük bir endişe kaynağı haline getiriyor. Bakanlık konuyu 2006-2015 Estonya Yüksek Öğretim Stratejisinde ele almaktadır, ancak İnceleme Ekibine göre endişe yeterince araçsallaştırılmamıştır.

Belgede, “Yükseköğretim kurumlarının sayısı gereksiz yere fazla, mevcut çalışmalar işgücü piyasasının ihtiyaçlarını yeterince dikkate almıyor” deniyor. İşgücü piyasası ile bağları güçlendirmek için bazı eylemler önerilmektedir, ancak bakanlığın yakın zamanda alanın yeniden yapılandırılması, birleşmeler ve diğer organizasyonel değişikliklere dahil olmadığı için kurumların kendileri tarafından başlatıldığı ve yürütüldüğü görülmektedir. çoğunlukla, yüksek öğretim ortamında değişiklikler meydana getirmek için kalite güvencesi aracına (lisans ve akreditasyon) bağlıdır.

Ayrıca, profesyonel yükseköğretim sektörünün sınırlı gelişimi (öğrenci kaydının %21’i) göz önüne alındığında, Bakanlık önemini artırmak için destekleyici araçlar kurmak isteyebilir. Diğer birçok Avrupa sistemiyle karşılaştırıldığında, profesyonel yüksek öğrenim öğrencilerinin payı hala nispeten küçüktür. Bazı sistemlerde profesyonel yüksek öğretim sektörü üniversite sektöründen daha büyüktür.

Yükseköğretimde profesyonel bir sektör oluşturmak kolay değildir ve zorluklarla mücadele eden pek çok başka ülke vardır. Ancak, genel olarak (eski) İngiliz politeknikleri ve Alman Fachhochschulen çizgisinde, özellikle AMK sektörünün Finlandiya’da oldukça yeni ve çok başarılı bir şekilde kurulması gibi yararlı olumlu örnekler vardır.

Amaç, en yüksek kalitede mesleki ve mesleki eğitim ve öğretim sağlamaya adanmış farklı bir profesyonel/mesleki sektör yaratmak ve teşvik etmek olmalıdır: güçlü bir şekilde işveren odaklı ve her bir yerelliğin özel işgücü piyasası ihtiyaçları ile yakından bütünleşmiş bir sektör ve bölgedir.

Bu sektördeki kurumların, gurur duyabilecekleri kendilerine özgü misyonlarını geliştirmeleri ve kolektif olarak sahiplenmeleri gerekmektedir. Bu nedenle kalite güvence düzenlemelerinin profesyonel/mesleki amaçlara uygun olacak şekilde özel olarak tasarlanması gerekir: elbette akademik kalite ve titizlik esastır, ancak meslek kurslarının salt akademik standartlara göre değerlendirilmesi uygun değildir.

Güçlü bir sektör kendi yüksek statüsünü oluşturabilir, bu nedenle profesyonel/mesleki programlar ve nitelikler ikinci en iyi olarak görülmez. Ayrıca, lisans ve yüksek lisans dönemlerinin sonunda, öğrencilerin uygun destekle mesleki-akademik ayrımını (her iki yönde) aşmaları için fırsatlar yaratılabilir ve yaratılmalıdır.

Yükseköğretim kurumları arasındaki işbirliğinin artırılması esastır. Avrupa’daki gelişmelerle uyumlu olacak böyle bir stratejinin bir unsuru, sistem genelinde öğrenciler için daha güçlü bir şekilde esnek öğrenme yollarını ve önceki öğrenme deneyimlerinin doğrulanmasını teşvik etmek olacaktır.

Bu, hem sektörler arası (üniversiteler ve profesyonel yüksek öğretim sektörü, meslek okulları sektörü; kamu ve özel sektör) hem de belirli bir sektördeki kurumlar içinde ve kurumlar arası transferle ilgilidir. Operasyonel düzeyde, bu alandaki anlaşmaları resmileştirmek için yükseköğretim kurumlarıyla yapılan sözleşme araçlarının kullanılması önerilmektedir.

The post Gelecekteki Politika – Estonya Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).