Grammatica’nın yorumlayıcı yönüne -Latin dilinin temel öğreniminin ötesindeki kısım geleneksel olarak dört temel bölüm verildi. Lectio, telaffuzu ve sesli okumayı, yorumlama ilkelerini ve mecazlı dili, düzeltmeyi, doğru dilin yaratılmasını ve sürdürülmesini ve iudicium yazıların eleştirisini ve yargısını içeriyordu.

Entelektüel veya pedagojik disiplinlerin çoğunda olduğu gibi, grammatica’nın etkisi hemen hemen her metinden çıkarılabilir, ancak grammatica, tüm metinsel ve el yazması üretimindeki temel rolünde özeldir. Bu, yalnızca gramer incelemeleri, çeşitli şerh türleri ve ansiklopedik eserler aracılığıyla değil, aynı zamanda “dilbilgisi kültürü içinde üretilen el yazması kitapların biçim ve içeriği” aracılığıyla da kanıtlanmıştır.

Bu yöntemler aracılığıyla grammatica, metinsel otoritenin yaratılması ve sürdürülmesiyle de yakından ilgilendi. Metinler ve edebî külliyat düzeyinde, yetkilendirme iki yönlü ve döngüseldi: grammatica metinlere yetki veriyordu ve buna karşılık, ister grammatica yoluyla ister başka yollarla olsun, halihazırda otorite taşıyan metinler, gramer bilgisine yetki veriyordu. söylemler ve bunlardan yararlanan ideolojiler.

Virgil ile Donatus’un Ars grammatica’sı -dördüncü yüzyıl Roma’sında yazılmış, tartışmasız Orta Çağ’ın en önemli dilbilgisi ders kitabı olan ars minör ve ars maior- arasındaki etkileşim, bu ikili etkileşimin en açık klasik örneğidir. Daha geniş bir dilsel düzeyde, grammatica, doğru dilsel kullanım ilkesi ve sistematik ilkelere, edebi otoritelere ve geleneklere dayalı normalleştirilmiş, otoriter bir dil olan Latinitas’ın (Latinity) üretilmesine yardımcı oldu.

En ileri düzeylerinde dilbilgisi öğrenimi birçok değişikliğe ve yeni kültürel gelişmelere maruz kalırken, temel ve orta düzeylerde dilbilgisi öğrenimi, beşinci yüzyıldan Rönesans sırasında ortaçağ ilköğretiminin tutarlılığına paralel olan hümanist eğitimin büyümesine kadar şaşırtıcı bir şekilde tutarlı kaldı.

Bununla birlikte, öğretim tekniği ve ideolojisinde yenilikler meydana geldi. Klasik bir gelenek sürekli olarak Hıristiyanlaştırıldı ve yeni kültürel koşullara uyarlandı. Bede ve diğer önemli öğretmenler, Kutsal Yazı’nın herhangi bir klasik yazar kadar karmaşık ve karmaşık olduğunu ve Insular dilbilgisi uzmanlarının yedinci ve sekizinci yüzyıllardaki yeni dil koşullarına uyarlamalarının geniş bir etkisi olduğunu savundu.

12. yüzyılın sonları ve 13. yüzyıl, diğer yeni türlerin yanı sıra anımsatıcı nedenlerle nazım biçiminin kullanıldığı nazım gramerlerinin yükselişini getirdi ve disiplinin pedagojik dinamikleri değişti. Ancak bu değişiklikler arasında, disipline ve onun eğitimdeki rolüne ilişkin dikkate değer bir tutarlılık vardı.

Grammatica disiplini, birkaç nedenden dolayı ortaçağ İzlanda eğitiminin incelenmesinde özel dikkat gerektirir. Her şeyden önce, İzlanda dilbilgisi incelemelerinin, Orta Çağ İzlanda’sından günümüze ulaşan, açıkça pedagojik yazının çok az parçasından bazıları olduğu gerçeğidir. Yine de, esas olarak ON dili ve poetikasıyla ilgilenen yerel metinler olarak, temel Latin dilbilgisi geleneğinden farklıdırlar ve mevcut biçimleri İzlanda’daki eğitimin yalnızca dar bir yönünü temsil eder.

Grammatica’nın daha geniş disiplini ile İzlanda dilbilgisi incelemeleri arasındaki bu uyumsuzluk, bu incelemelerin işlevinin ve oluşumunun yalnızca İzlanda eğitiminin diğer tüm yönleri bağlamında anlaşılabileceği anlamına gelir. Aynı zamanda, temel Latin gramer geleneği İzlanda’da bile, rahiplerin eğitimi ve Hıristiyan öğretilerinin yayılması için merkezi bir öneme sahip olmaya devam etti.

Modern eğitim anlayışı
Modern eğitim sistemi
Geleneksel eğitimin özellikleri
Geleneksel Eğitim Nedir
Çağdaş eğitim anlayışı
Geleneksel eğitim yöntemleri
Modern eğitimi oluşturan unsurlar
Çağdaş eğitim ve geleneksel eğitim arasındaki farklar

İzlandaca Eğitim ve Birincil Kaynaklar

İzlanda eğitimini keşfetmek için çok çeşitli kaynaklar kullanılmalıdır. İzlandalıların Destanlarında, Íslendingasögur’da ve bazen daha uzun destanlara ve derlemelere dahil edilen þættir, daha kısa anlatılarda Hıristiyanlık öncesi dönemin tasvirlerine sahibiz. Ancak on üçüncü yüzyıl ve sonrasında kaleme alındıkları için daha önceki dönemler için güvenilirlikleri belirsizdir. İzlandalı piskoposların destanları, biskupasögur, yıllıklardan ve diğer anlatı kaynaklarından bazı bilgilerle birlikte, rahiplik eğitimi için ana kronolojik, sosyal ve politik bağlamı verir.

Kanunlar ve belgesel kaynaklar, özellikle öğrenciler, patronlar ve öğretmenler arasındaki sözleşmelerin nasıl düzenlendiği ve öngörüldüğü hakkında önemli sosyal ve ekonomik bilgiler sağlar. Dilbilgisi ve dini müfredatla ilgili olarak, mevcut kaynaklar yalnızca yerel kültürün Latin geleneğine nasıl adapte olduğunu ve ona nasıl yanıt verdiğini gösterebildiğinden, Latin kaynaklarının eksikliği sınırlayıcıdır. Latin grammatica’nın çekirdek geleneği hakkındaki bilgiler, çeşitli kaynaklardan yeniden oluşturulmalıdır.

Hayatta kalan ON dilbilgisi incelemeleri, yerel şiirsel ve dilbilimsel öğrenmenin nasıl uyarlandığını ve metinleştirildiğini, aynı zamanda Latin dilbilgisi uzmanlarının terminolojisinin ve tekniklerinin nasıl yerelleştirildiğini gösterir. Grammatica’nın daha geniş bir şekilde anlaşılması, dini şiirde ve tercüme edilmiş menkıbelerde, özellikle de metinlerine dil ve yorumla ilgili yorumları dahil edenlerde görülebilir. Yorum yazmak, grammatica pratiğinin merkezindeydi ve dil ve kompozisyon üzerine yorum yapan her tür metin, potansiyel olarak grammatica için bir kaynak olabilir.

Íslendingasögur ve þættir, İzlanda’nın yerleşiminden 1000’de Hıristiyanlığa geçişin hemen sonrasına kadar olan dönemi kabaca ele alır, ancak on üçüncü ve on dördüncü yüzyıllarda yazılmıştır. Sanatsal olmalarına, kuşkusuz çoğu zaman kurmaca olmalarına ve anlattıkları olaylardan çok sonra yazılmış olmalarına rağmen, bu destanlar eğitim gibi sosyal ve kültürel uygulamalar hakkında değerli bilgiler sağlarlar.

Çağdaş destanlar olan Samtíðarsögur, çoğunlukla on üçüncü yüzyılın ortalarında yazılmıştır ve muhtemelen daha sonraki derleyiciler tarafından uyarlanmıştır. 12. yüzyılın başlarından 1262 civarında İzlanda topluluğunun sonuna kadar Sturlunga Çağı denen olaylarla ilgilenirler.

Piskoposların destanları olan Biskupasögur, bazen samtíðarsögur arasında yer alır. İzlandalı piskoposlarla hem menkıbe yazısı hem de menkıbe dışı biçimlerde ilgilenirler ve on ikinci yüzyılın sonlarından on dördüncü yüzyıla kadar yazılmışlardır.

Ek olarak, Íslendingabók, genellikle biskupasögur arasında sınıflandırılmasa da, İzlanda’daki en eski yerel metin, daha sonraki birçok anlatı için bir kaynak ve Hristiyanlığa geçiş için ana kaynak ve İzlanda kilisesinin en erken dönemidir. Bazıları bu çalışmada ele alınacak olan bu metinlerin tümünün kullanılmasıyla ilgili önemli sayıda sorun olsa da, bunlar ortaçağ İzlanda’sının kabul edilen tarihsel anlatısının temeli olmaya devam etmektedir.

The post Eğitimde Gelenek – İzlanda’da Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Çok kültürlü Eğitim, cinsiyet, yetenek, sınıf, ırk, cinsellik vb. Farklılıklar karşısında kültürel çoğulculuğu onaylamaya çalışan eğitim politikalarını ve uygulamalarını kapsar. Böyle bir yaklaşımı benimseyen eğitimciler, kültürel çeşitliliğin önemini, alternatif yaşam tarzlarını, yerli kültürleri, evrensel insan haklarını, sosyal adaleti, fırsat eşitliğini (sosyal kurumların gerçek sonuçları açısından) ve gruplar arasında eşit güç dağılımını vurgular.

Farklı gelenekleri ve bakış açılarını öğretmek, stereotipleri sorgulamak, çeşitli ortamlarda işlev görebilmek için uygun kültür kodlarını öğrenmek, tüm grupların topluma katkılarını tanımak (özellikle geleneksel olarak dışlananlar), öğretmenleri teşvik etmek öğrencilerinin deneyimleri ve gerçekleri hakkında daha fazla bilgi edinmek ve materyallerden olumsuz önyargıları ortadan kaldırmak, önemli günlük uygulamalar olarak kabul edilir.

Bu model aynı zamanda işbirliğine dayalı öğrenmeyi, öğrenme sürecine dahil olan tüm katılımcılardan yüksek beklentilere sahip olmayı, öğrenciler arasında olumlu bir benlik kavramını beslemeyi ve basmakalıp dil ​​içermeyen ve çok kültürlü müfredatı yansıtan değerlendirme biçimleri geliştirmeyi de kapsar.

Çokkültürlü Eğitimin savunucuları, davranış kalıplarının, okuryazarlık uygulamalarının, bilgi yapılarının, dil kullanımının ve bilişsel becerilerin sosyokültürel doğasını kabul ederler.

Bu eğitimciler, öğrencilerin öğrenme stilleri, ihtiyaçları ve gerçeklerine dayanan kültürel olarak uyumlu öğretim biçimleri talep ediyor. Bu hedefe ulaşmak için, bu modelde öğretim kadrosunu ve personeli çeşitlendirmeye ve böylece öğrencileri ve topluluklarını daha iyi yansıtmalarına yönelik bir çağrı vardır.

İnsan İlişkilerine benzer şekilde, çok daha fazla ilgili olsa da, Çokkültürlü Eğitim de topluluğu okullara getirmeyi hedefler ve bunun tersi de geçerlidir. Ebeveynlerin pasif rızasını isteyen Olağanüstü ve Kültürel Olarak Farklı Olanı Öğretmenin aksine, bu modelin savunucuları yer alır.

“Çocuklarının, ebeveynlerinin ve topluluk üyelerinin eğitimi söz konusu olduğunda, sadece mezuniyet törenlerine, açıkhavaya veya spor etkinliklerine katılarak sadece seyircilerden fazlası olması gerektiğine inanıyorlar. Tıpkı vatandaş katılımının Amerikan demokrasisi için temel olduğu gibi, okul başarısı için de temel olduğunu savunuyorlar. Çok Kültürlü Eğitim yaklaşımının savunucuları, bütçe prosedürlerine, okul personelinin seçimine ve müfredat geliştirmeye dahil olan topluluğu görmek istiyor. “

Çokkültürlü Eğitimin nihai amacı, yalnızca müfredatı veya bireylerin tutumlarını değil, tüm akademik ortamı dönüştürmektir.

Geleneksel eğitimin özellikleri
Geleneksel eğitimin dezavantajları
Geleneksel eğitimin avantajları
Geleneksel Eğitim Yöntemleri nelerdir
Geleneksel eğitimin zararları
Geleneksel öğrenme yaklaşımları
Geleneksel eğitim felsefesi
Geleneksel eğitim özellikleri

Eleştirel Çok Kültürlü Eğitim

Monolitik bir varlık olarak Eleştirel Çok Kültürlü Eğitimin yaygın yanlış algılarının aksine, genel olarak bu kategoriye giren geniş literatür ve pozisyonlar, yalnızca birden fazla teori ve farklılık olduğunu göstermekle kalmaz.

Bu tür eğitim çabalarını adlandırmak için kullanılan kavramsal tanımlayıcılar bile büyük ölçüde farklılık gösterir: Paulo Freire (1970) bu tür eğitimden “eleştirel pedagoji” olarak bahseder; Henry Giroux (1994a) sıklıkla “isyancı çok kültürlülük” başlığını kullanır; Peter McLaren (1994), “eleştirel ve dirençli çok kültürlülük” veya “devrimci çok kültürlülük” kullanımını tercih eder; Donaldo Macedo (1994) “özgürleştirici pedagoji” den bahseder; ve “sınır ötesi pedagoji” fikrini kucaklar.

Eleştirel Çokkültürlülüğü tanımlamak için çağrılan isimlerin bolluğuna bakılmaksızın, bu çeşitli kavramlar boyunca örülmüş önemli teorik kavrayışlar ve uygulamalar vardır ve bunlar genellikle ortak bir dizi sorun ve koşuldan doğar ve eleştirel konulara odaklanır. 

Sleeter ve Grant’in (1988) tipolojisindeki yaklaşımlar bu temel ilkelerle ve bir dizi eleştirel sosyal kuramcının sesleri aracılığıyla analiz edilecektir. Bununla birlikte, önce Eleştirel Çokkültürlülüğün geleneksel eğitimin reddini sunmak önemlidir.

Geleneksel Sınıfın Eleştirisi

Eleştirel eğitimciler, öğretme ve öğrenmeyi ayrı ve bilimsel bir girişim olarak dar bir şekilde kavramsallaştıran ana akım eğitim programlarına hakim olan geleneksel muhafazakar teknokratik modellerin, öğrencileri eğitmek için genellikle öğretmen uygulamalarının ve müfredatının düzenlenmesi ve standardizasyonuna dönüşen kişisel olmayan yöntemleri benimsediğini ileri sürmüşlerdir. Böylelikle, aktif olarak eğitilmek yerine “eğitilmiş” olan öğretmenin rolü, pasif ve verimli bir bilgi dağıtıcısı rolüne indirgenmiştir.

Okuma, yazma ve matematiğe mekanik bir yaklaşımı destekleyen, “temellere dönüş” olarak adlandırılan bu hareket, öncelikle temel becerilerin ve bilginin eğitmenden öğrenciye akılsız alıştırmalar ve ezberleme yoluyla aktarılmasına odaklanmıştır. Bunlar standartlaştırılmış testlerle kolayca ölçülebilen seçilmiş gerçeklerdir.

Eleştirel çokkültürlü eğitimciler, yalnızca öğrencileri işgücüne hazırlamaya odaklanan bu pedagojik modelin, bilinçli, sosyal açıdan sorumlu ve politik olarak aktif bir öğrenci topluluğu ve vatandaşlık geliştirmenin zorluklarından eğitimi nasıl özetlediğini sık sık tasvir ederler.

Pek çok muhafazakâr, eğitim politikalarını ve uygulamalarını yapılandıran temel değerleri, çıkarları ve güç ilişkilerini ortaya çıkarma girişimlerinin akademik ortamı bozduğunu iddia etti.

Bir çürütücü olarak, eleştirel eğitimciler, toplumun sosyal kurumlar, özellikle okullar anlayışını tarafsızlık ve demokrasi adına depolitize etme çabalarının sadece statükoyu sürdürmek için gerici bir taktik olduğunu iddia ediyorlar.

Formel eğitimin doğası gereği politik doğasını isimlendirmedeki bu isteksizlik veya başarısızlıktan yalnızca muhafazakarların suçlu olmadığını belirtmek önemlidir. Örneğin, eski Başkan Bill Clinton’ın görevdeyken yaptığı iki ayrı ve çelişkili ifadesini ele alalım:

“Politika okul kapısında durmalıdır!”Yerel okul bölgelerini, okullarını kiralamayı veya daha fazla devlet okulu seçimi yapmayı denemeleri veya her okulu tek bir yüksek standartla ölçtüğümüz sürece yapmak istedikleri her şeyi yapmaları için yetkilendirme çabalarını destekliyorum: Çocuklarımız ihtiyaç duydukları şeyi öğreniyor mu? Küresel ekonomide rekabet etmeyi ve kazanmayı biliyor musunuz? “

Clinton, halk eğitiminin temel değerini kariyerizme ve küresel kapitalizme koyuyor olsa da, siyasetin okul kapısında bırakılabileceği fikrini sürdürmekte suç ortağıdır: “Çocuklarımız rekabet etmek ve kazanmak için bilmeleri gerekenleri öğreniyor mu? 

Clinton, halkı eğitmekten açıkça bahsederken neoliberalizmin yerine demokrasi dilini ve yurttaşlık sorumluluğunu seçse bile, yine de siyasi bir duruş sergiliyor olacaktı. Sleeter ve Grant’in (1988) işaret ettiği gibi:

Demokrasiyi öğreten eğitim tarafsız değildir, ancak özel bir bakış açısı sunar. Bu görüş özgürlük, adalet ve eşitlikle ilgili olsa da, yine de bir bakış açısıdır.

The post Geleneksel Sınıfın Eleştirisi – Eğitimde Çok Kültürlülüğü Tanımlama ve Tasarlama – Tez Nasıl Yazılır? – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).