Olağanüstü Hal sırasında, adına İngiliz birliklerinin Kenya’ya gönderildiği yerleşimci topluluğun endişelerine bariz bir şekilde daha az duyarlı hale gelen sömürge hükümeti, şimdi anlamlı tavizler vermeye istekliydi.

İngiliz hükümeti, Gana’yı özyönetim için hazırlama niyetini daha yeni duyurmuştu ve kendisini, yerleşimci üstünlüğüne verdiği önceki destekten temkinli bir şekilde ayırmaya başladı. 1958 seçimleri Afrika topluluğuna siyasi eşitlik sağladı, ancak Mboya’nın tavsiyesi üzerine Afrikalılar tarafından boykot edildi.

Bir yıl sonra İngiliz hükümeti siyasi gücün Afrikalılara devrini prensipte kabul etti, Olağanüstü Hal’i kaldırdı ve Londra’daki Lancaster House’da Avrupa, Afrika ve Asyalı temsilcilerin Kenya’nın siyasi durumu için planlar yapmaya davet edildiği bir anayasa konferansı düzenledi. Geleceği bağımsız bir ülke olarak, bu olayların Kıyı İli üzerindeki etkileri kısa sürede anlaşıldı.

İkinci Dünya Savaşı’nın sona ermesinden sonra kıyılara daha çok sayıda yerleşen Afrikalılara siyasi gücü devretme önerileri büyük endişe yarattı. Kenya’daki Müslüman toplumun siyasi hakları, sömürge döneminde Arap temsili ve İngilizlerin Mombasa ve kıyı şeridini koruması kurgusu aracılığıyla korunmuştu.

Bir anlamda, kıyı Müslümanları, çıkarları İngiliz hükümeti veya bağımsızlık mücadelesine katılan ve kontrol edilen Asya toplumu tarafından gözetilecek olan Avrupalı ​​yerleşimcilere göre eşit temsili benimsemekle siyasi olarak daha fazla kaybedecekti. 

Yukarı Afrikalıların, kendilerini hâlâ Arap olarak gören ve özel korumaya yönelik ahlaki iddialarını, gayrimüslimlerden oldukça farklı anlamlar taşıyan tarihsel birlikteliklere dayandıran diğer Afrikalılara pek az sempati duymaları beklenebilirdi.

İncelikten çok endişe gösteren kıyı Arapları, “1895 Antlaşması’na bir pazarlık kartı olarak değil, onlara ülkenin geri kalanının sıkıntılarından ve sıkıntılarından bir sığınak sağlayacak olan kıyı özerkliği için yasal bir temel olarak” sarıldılar.

İngiliz hükümetinin en azından Kenya ve Tanganika’nın kıyı bölgelerini yarım yüzyıldan fazla bir süre önce var olan siyasi duruma döndürmeye ikna edilebileceğini umarak Zanzibar Araplarıyla ortak davada bulundular. Ayrılıkçı duyguların Arap ifadesi sadece Afrika milliyetçiliğine ayak uydurmakla kalmadı, aynı zamanda birçok kıyı bölgesinde bölücü etkilere de sahipti.

Sömürgeci devletler
Sömürgecilik
İlk sömürgeci devlet
Sömürgecilik Tarihi
17. yüzyılda sömürgeci devletler
Sömürgeciliğin sonuçları
Sömürgecilik türleri
Modern sömürgecilik Nedir

Örneğin Kilifi ve Kwale’de, Arapların gelecekteki herhangi bir siyasi düzenlemede koruma statüsü talep etme talepleri, Giriama ve Digo arasında Arap ve Swahili toprak sahiplerine karşı kızgınlık uyandıran Kenya Afrika Birliği parti işçileri tarafından istismar edildi.

Araplar, sömürge ve İngiliz hükümetleriyle özel koruma ve/veya siyasi özerklik taleplerini bastırma konusunda başlangıçta mütevazı bir başarı elde ettiler. 1958’de sömürge valisi “İngiltere ve Sultan arasındaki 1895 anlaşmasının hamilik yönetiminin temeli olarak kalacağını” belirtti.

Bu, Merkezi Arap Birliği tarafından memnuniyetle karşılandı ve Yasama Konseyi’nin Arap temsilcilerini “kıyı şeridinin ayrı bir varlık olarak ilan edilmesini istemeye” teşvik etti. İngiliz hükümetinin anayasa danışmanı, Arap toplumunun yaklaşan Lancaster Konferansı hakkında görüşlerini almak için Kenya’ya gönderildi.

Afro-Arap Gençlik Birliği’ni temsil eden Araplar, siyasi özerkliği tercih ettiler. Merkezi Arap Birliği üyeleri arasındaki pragmatistler, sömürge Yasama Konseyinde Arap toplumu için artan ırksal temsili arzuladılar.

Her iki görüş de sömürge yetkilileri tarafından siyasi bir çözümün temeli olarak ciddiye alınamadı ve elde edilen tek şey, Arap toplumunun Lancaster’daki İngiliz hükümetine ortak bir cephe sunmak isteyen Afrikalı milliyetçilere daha fazla gücendirmesiydi.

Lancaster anlaşması, Afrikalılara Yasama Konseyi’nde çoğunluk temsili verdi ve ortak bir seçim rolü getirilmesine rağmen, azınlık toplulukları için seçim korumaları vardı. Kısa bir süre sonra kıyıda mezhepsel ve ırksal çıkarları savunmak için birkaç siyasi parti kuruldu.

Araplar, İngiliz hükümetinin 1960 yılında ülke bağımsızlığını kazanana kadar Zanzibar Sultanı ile meseleyi müzakere etmeyeceğini açıklamasına rağmen, Sahil Afrika Halkları Birliği ve Sahil Halkları Partisi aracılığıyla kıyı şeridi için ayrı bir statü için ajitasyonlarını sürdürdüler.

Kuzey sahil bölgesindeki Müslümanları temsil eden Kenya Ulusal Koruma Halkları Partisi de özerklik fikrini onayladı. Genel olarak Arap olmayanların görüşlerini dile getiren Shungwaya Özgürlük Partisi ve Sahil Halkları Partisi, ayrılığa karşı çıktı ve genişletilmiş siyasi korumayı tercih etti. Bu partiler, bölgenin siyasi olarak bağımsız bir Kenya’ya batacağı ve kıyı bölgelerinin yukarı ülke yerleşimine açılacağı konusundaki tüm kıyı halklarında ortak olan endişeyi dile getirdiler.

Sömürge hükümetinin Malindi yakınlarındaki Gede’de ve Kwale bölgesindeki Shimba Tepeleri’nde kıyıdaki Afrika tarımsal kalkınmasını teşvik etmek için yerleşim planları kurduğu 1940’ların sonlarından bu yana Afrika göçü acil bir konu haline gelmişti.

Kıyı Afrikalıları, ne Avrupalılar için plantasyon işleri yapmak, ne de küçük arazilerinde nakit mahsul üretimini genişletmek konusunda hiçbir eğilim göstermediler. Kamba, Kikuyu ve diğer taşralı tarımcılar, Avrupalılardan modern tarımsal üretim tekniklerini öğrenmişlerdi, ancak becerilerini tam olarak kullanmak için yeterli topraktan yoksundular. Bu girişimci Afrikalıların uyuşuk kıyılara nakledilmesi akıllıca ve ileri görüşlü bir politika gibi görünüyordu.

1963’te bağımsızlık elde edildiğinde, kıyı şeridinin kontrolü Kenya hükümetine devredildi. O yıl Zanzibar’da bir devrim Saltanatı devirdi ve ada, Jomo Kenyatta liderliğindeki yeni Kenya hükümetinin yardımı ile Tanzanya ile zorla entegre edildi. Araplar ve kıyı Müslümanları, Kenya’da başarısız bir şekilde direndikleri ve eğitimsel olarak hazırlıksız oldukları bir siyasi gelecekle uzlaşmak zorunda kaldılar.

Ulusal Kalkınma için Eğitim

Sömürge eğitim sisteminin yapısının bağımsız bir ülke için uygun görülmediği, Tom Mboya tarafından 1961’de yaptığı ve erkek ve kız çocuklarımızın zihinlerine gururu aşılamayı amaçlayan yeni bir eğitim sisteminin ana hatlarını verdiği bir konuşmada işaret edildi. 

Bağımsızlığın ilk yıllarında, sömürge sisteminin üç temel özelliğini değiştirmeye dikkat edilecektir: eğitim amaçlı ırkların ayrılması, özellikle Afrikalı çocuklara ilkokul sağlamak için misyoner toplumlara güven ve okuldaki pratik vurgusu önem taşır. 

The post Sömürgecilikte Eğitim – Kenya’da Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Macaulay’ın görüş ve niyetlerini ne kadar sert bir şekilde yargılasak da, o yerli dillerden yoksun bir Hint geleceği tasavvur etmekten çok uzaktı ve İngilizcenin ulusun dilsel manzarasına hakim olması gerektiği görüşünü asla dile getirmedi.

Tam tersine, yerel dilleri “nüfusun büyük kitlesi” için Hint yaşamının merkezine yerleştirdi ve İngilizceye, o zamanlar henüz yeni olan bir Avrupa’da Latince’nin rolünü modellemiş olabileceği bir rol verdi.

Macaulay doktrini üzerine yorumcular onun fikirlerinde büyük bir ideolojik anlayış gördüler. Bu ne kadar doğru olabilir ya da olmayabilir, yine de İngiltere’deki gelişmelere yakından bağlı olan ve sözde kültürel gündemden daha ağır basan altta yatan bir siyasi motivasyon vardır.

Şimdiye kadar büyük ölçüde gözden kaçırılan bu bağlam olmasaydı, Hindistan’daki İngiliz sömürge yönetiminde küçük bir görevli olan Macaulay, politika mücadelesinde asla üstünlük kazanamazdı. Sonra “Oryantalistler” ve “Anglikistler” arasında hararetli geçti.

Macaulay’ın politikasının benimsenmesi için en önemli olan İngiliz 1833’te Parlamento, Hindistan hükümetine, koloninin yönetiminde giderek artan sayıda Kızılderililerin istihdam edileceğine dair bir yönerge yayınladı; bu, ideolojik nedenlerle değil, yönetişimin maliyetinde ekonomi nedenleriyle harekete geçirilen bir politikaydı.

İlk sömürgeci devlet
SÖMÜRGECİLİK sonuçları
SÖMÜRGECİLİK Tarihi özeti
Portekiz SÖMÜRGECİLİĞİ
Kolonyalizm nedir
Sömürgecilik
Sömürgecilik Tarihi
SÖMÜRGECİLİK PDF

İmparatorluğun maliyetini düşürme arzusundan önce, zamanın genel siyasi gidişatının bir sonucu olarak, Parlamento, Hindistan’daki dil politikasına dolaylı olarak bile değinen politika konularına çok az ilgi göstermişti. Aslında, Parlamento Hindistan’daki dil politikasına hiçbir zaman doğrudan ilgi göstermedi. Kendini belirsiz beyanlarla sınırladı ve bu tür direktiflerin nasıl uygulanacağına karar vermeyi Hindistan’daki sömürge yönetimine bıraktı.

Parlamento ilk olarak 1813’te Hindistan’ın sömürge yönetiminin “Hindistan’da edebiyatı canlandırmak” ve “İngiliz topraklarının sakinleri arasında bilim bilgilerinin tanıtılması ve tanıtılması” için para tahsis etmesine karar verdi.

Bu belirsiz ifade, Hindistan’daki sömürge yöneticileri tarafından Arapça ve Sanskritçe çalışmalarının finanse edilmesiyle karşılandı. 1833 Parlamento yasası, dil sorunu hakkında daha fazla şey söylemedi ve onu dikkate bile almadı.

Bu unsur, İngiliz yöneticilerin Parlamento fermanını yürürlüğe koymanın yollarını düşünmesiyle Hindistan’da öne çıktı. Kısa süre sonra ikileme bir çözüm olarak İngilizce eğitimine kilitlendiler.

Hindistan’daki bir İngiliz yöneticinin belirttiği gibi, “yerlilere tam bir İngilizce eğitimi vermek, onları kendi ülkelerindeki tüm görevlere hak kazanma ayrıcalığına gerçek ve pratik olarak sahiplendirmenin en kesin yoluydu”, o ülke böyle olduğu sürece, İngiliz egemenliğine girer.

Politika ve Sömürge Dili Politikası

Yerli halkların emperyal yönetimin görevleri için bu şekilde kullanılmasının İngiliz sömürge tarihinde oynayacağı merkezi rol nedeniyle, bu noktanın daha yakından ele alınması gerekmektedir. Britanya imparatorluğu geliştikçe, sömürge hizmeti, en azından alt düzeylerde, Avrupalılar yerine sömürge ülkelerinin vatandaşları tarafından giderek daha fazla domine edildi.

Böyle bir ikame için baskın bir motivasyon vardı: mali durum. Bir Avrupa sömürge hizmetini sürdürmek oldukça pahalıydı. Sömürge sisteminde Avrupalıların emrettiği daha yüksek ücretlere ek olarak, bağımlılar da dahil olmak üzere ulaşım sorunu vardı.

Ayrıca, tropik bölgelerde İngiliz yöneticiler genellikle yılın yarısını İngiltere’de kolonideki her hizmet yılı için iyileşmek için harcarlardı. Bu alanlarda etkin hizmet böylece üçte bir oranında azaldı.

Son olarak, İngiltere yüz milyonları bulan ve çok uzak diyarlara ulaşan bir imparatorlukta memurlarını yeterince ayıramayacak kadar küçük bir ülkeydi. Yerel memurları istihdam böylece sömürge hükümeti için pratik bir ekonomi meselesi haline geldi.

Hintlileri çalıştırma kararı, en azından yukarıda tartışılan 1833 Parlamento kararına kadar uzanıyordu. Zamanla çok büyüdü. Bazı kolonilerde, örn. 1920 yılına kadar Gold Coast, ülkeye özgü kişiler, alt büro hizmetlerinde ve çok sayıda teknik departmanda tüm görevlerde bulundular.

Aynı yıl Nijerya’da yönetimde 4500, teknik departmanlarda 2500 görev Nijeryalılar tarafından yapıldı. Yirminci yüzyılın ilk on yıllarının önde gelen İngiliz sömürge yöneticilerinden birinin yazdığı gibi: “Afrika’nın kalkınmasında kaydedilen ilerleme, Afrika’nın bilgi birikiminin yer aldığı pozisyonları dolduran çok sayıda Afrikalı olmasaydı imkansız olurdu. İngilizce, okuma, yazma ve aritmetik ve daha az derecede defter tutma ve muhasebe bilgisi gereklidir”.

İngiliz yönetiminin imparatorluğundaki verimliliği ve ekonomisi, sömürgeleştirilmiş milletlerden iyi nitelikli bir grup memur yetiştirmeyi gerektiriyordu ve bu eğitimin İngilizceyi içermesi gerekiyordu.

İngilizce’yi ulusun dili yapmak için herhangi bir amaç olsun, olmasın, memurların İngilizce’yi bilmeleri gerekiyordu. Sömürge hizmetinde bulunan ve kendi dillerini bu işe getiren İngiliz tebaasının rahatlığı için doğal bir karardı.

Asya ve Afrika’nın Avrupa sömürgeciliği altında bölündüğü keyfi sınırların gerektirdiği çok dilli bağlamlarda, yönetim dili olarak İngilizce’den pek kaçınılamazdı.

Tam tersine, İngilizce konuşan konuların küçük bir kısmına duyulan ihtiyaç, herhangi bir ayrı dil politikası hedefi olmaksızın zorunlu olarak ortaya çıktı ve aslında, İngilizler İngilizce’nin yaygın bir şekilde yayılmasından korkmaya başlasalar bile.

Tarihi boyunca İngiliz sömürge yönetimiyle ilgili aslında en çarpıcı, belki de şaşırtıcı olan şey, sömürge hizmetinde istihdam için, sömürgelerin en az bir ve çoğu zaman birkaç yerel dilini bilmenin neredeyse evrensel gerekliliğidir.

Eğitimin devlet memuru yetiştirme ihtiyaçlarına göre uyarlanması

Britanya’nın kendi büyüklüğünün ve nüfusunun birçok katı bir imparatorluğu yönetme görevi, bu nedenle, seçilmiş bir memur sınıfı için İngilizce eğitimini zorunlu kıldı. Mısır’daki İngiliz yönetimi deneyimi bu durumu örneklendirdi. Uzun süredir vali olan Lord Cromer’in gözünde, imparatorluğun diğer bölgelerinde olduğu gibi Mısır’da da iyi bir hükümet, ucuz hükümet anlamına geliyordu.

The post Politika ve Sömürge Dili Politikası – Çift Dilli Eğitim ve Çift Dillilik – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).