İsviçre, Avrupa’nın merkezinde küçük, ekonomik olarak gelişmiş bir ülkedir. 21. yüzyılın başında, bu dış gözlemci grubu İsviçre’de hem yüksek öğretimin başarılarından gurur duyuyor hem de bu alanda reformlara ihtiyaç duyulduğuna dair yaygın görüşlere dikkat çekiyor.

İsviçre’de süreklilik mi değişim mi tartışmaları, ülkenin kendine has özelliklere sahip olduğu inancıyla şekilleniyor ve ortama uygun özgün politika yaklaşımları benimsiyor. Ancak aynı zamanda, İsviçre yükseköğretim eğitiminin, öğretim ve araştırmadaki artan küresel karşılıklı bağımlılıktan ayrı olmadığı ve olmaması gerektiği yönünde bir algı var. Ulusal ve bölgesel yüksek öğretim ortamının temel özellikleri olarak kabul edilme eğiliminde olan en az dört özellik vardır.

Birincisi, İsviçreli yetkililer, kurum yöneticileri, uzmanlar ve diğer taraflar, resmi olarak Kantonlar tarafından kurulan üniversitelere ve Konfederasyon tarafından kurulan teknoloji enstitülerine bölünmüş, nispeten küçük ve seçici bir ulusal üniversite temelli eğitim sisteminin, araştırma alanında yüksek kaliteye sahip olmasından gurur duyma eğilimindedir. Özellikle bilim ve mühendislikte ama aynı zamanda hukukta, sosyal bilimlerde, teolojide ve sanatta önemlidir.

Ayrıca, genellikle üniversite temelli programlardan mezun olan kişilerin, kural olarak, yüksek düzeyde yeterlilik ve bilgi edindiklerine inanmaktadırlar.

Yüksek öğrenim ve araştırmanın yüksek kalitesine ilişkin bu görüş kesinlikle sağlam temellere dayanmaktadır. Bununla birlikte, şimdiye kadar elde edilen başarılar, halihazırda elde edilen başarılara aşırı vurgu yapma eğiliminde olabilir ve ülkenin mevcut ihtiyaçları ve potansiyelleri hakkında çok az endişe uyandırabilir.

Örneğin, yüksek öğretim kalitesi en çok akademik terimlerle tanımlanır, yani araştırma çıktılarının nicelikleri ve nitelikleri ekonomiye katkısı açısından daha az sıklıkla ve teknolojinin, ekonominin temel sorunlarının çözülmesine katkısı açısından neredeyse hiç tanımlanmaz. 

Ayrıca, geçmişte yüksek kaliteye yapılan vurgu, ne fırsat eşitliğine ne de mesleki alanlarda yükseköğretimin potansiyel faydalarına duyulan ilgiyle örtüşmemektedir. Bununla birlikte, birçok kişi tarafından sistemin genişletilmesi ihtiyacı hissedilmiş ve 1980’lerde bu yönde, 1990’larda ise daha güçlü bir şekilde adımlar atılmıştır.

Ayrıca, araştırmanın ekonominin ve toplumun ihtiyaçlarına uygunluğunu güçlendirmek için önlemler alındı. Bununla birlikte, örneğin ortaya çıkan bilgi toplumunun etkileri tartışıldığında açıkça görüldüğü gibi, sistemin akademik kalitesi ve seçiciliği ana vurgu olmaya devam etmektedir.

isviçre’de eğitim sistemi
isviçre’de ortaokul eğitimi
ETH Zurich giriş şartları
İsviçre Türkiye eğitim Sistemi karşılaştırması
isviçre’de anaokulu
isviçre’de yüksek lisans
isviçre’de okul öncesi eğitim
isviçre’de eğitim ücretleri

İkincisi, üniversite eğitiminin yanında güçlü ve geniş bir mesleki eğitim sistemi mevcuttur. Genç yetişkinlerin çoğu bir çıraklık sisteminde eğitim görmektedir. Kariyer öncesi eğitimin nihai işlevi ile birlikte, çıraklık sistemi, ileri düzey mesleki eğitime nispeten açık erişim sağlar.

Genel olarak, mesleki eğitim sektörünün kaliteli olduğu ve üniversite mezunlarından çok da farklı olmayan mesleklere ve gelirlere erişim sağladığı kabul edilmektedir. Güçlü bir eşitsizlik duygusu yoktu, ne de öğrencilerin üniversite eğitimine doğru güçlü bir kayması vardı.

Sonuç olarak, 1990’lara kadar mesleki eğitim ile üniversite eğitimi arasında geçişi kolaylaştırmak veya öğretimin araştırma tabanını ve eskinin ileri seviyelerindeki öğretmenleri güçlendirmek gibi bir ilgi yoktu. Sadece 1990’larda genel giriş koşullarını artırmak, bazı mesleki kurumları yükseköğretim düzeyine yükseltmek ve mesleki eğitimin araştırma tabanını güçlendirmek için adımlar atıldı.

Üçüncüsü, İsviçre, Kantonların güçlü bir rol oynadığı ve popüler oyların sıklıkla siyasi sorunları çözdüğü, oldukça merkezi olmayan siyasi sistemiyle gurur duyuyor. Sistem, çok değerli bir bölgesel çeşitliliğin korunmasına yardımcı olur; aynı zamanda, siyasi süreçlerde konsensüs inşasını gerektirir. Aynı zamanda, bireysel Kantonların sorumluluklarını, Kantonlar arasındaki işbirliğini, Federal-Kanton işbirliğini ve yüksek öğrenimin yönlendirilmesi, denetlenmesi ve finansmanına ilişkin özel Federal sorumlulukları belirleyen karmaşık düzenlemelere yol açar.

Bu, geçmişte yerel destek ve gurur sağlamıştır; aynı zamanda, en belirgin biçimde Federal teknoloji enstitülerinin kurulmasında olmak üzere, bazı alanlarda büyük Federal eylemlere yer bırakmıştır. Bununla birlikte, yüksek derecede ademi merkeziyetçilik ve ülke çapında koordinasyonun zorlukları, yükseköğretimdeki büyük reformların cesaretini çoğu zaman caydırmıştır. Bu tür reformlardan sorumlu olanlar, değişime yönelik dinamik baskılar ile siyasi sistemin daha temkinli yaklaşımı arasındaki sürtüşmeyi hissediyorlar.

Dördüncüsü, İsviçre’deki yüksek öğrenim, kültür ve dil çeşitliliği ile karakterize edilir. Nüfusun neredeyse üçte ikisinin ana dili Almancadır; beşte biri Fransızca, neredeyse onda biri İtalyanca konuşuyor. Yaklaşık %1’i Romanşça konuşur. Nüfusun yaklaşık %20’si yabancı vatandaşlardır ve bunların yaklaşık yarısı ağırlıklı olarak diğer dilleri konuşur.

Bu, kültürel bir zenginlik sağlar ve genellikle çeşitli bölgelerde günlük yaşamı ve çalışmayı zenginleştirir. Bireysel dil alanları, komşu ülkelerle, yani Avusturya, Almanya, Lihtenştayn, Fransa ve İtalya ile yakın bağlar sağlar. Örneğin, bu ülkeler ile dili paylaşan komşu Kantonlar arasındaki akademik personel ve öğrenci hareketliliği yüksektir.

Toplamda, İsviçre’de yüksek öğrenim gören öğrencilerin yaklaşık %20’si yabancı uyrukludur ve bu toplam nüfus payını yansıtır ve yabancı akademisyenlerin oranı daha da yüksektir. Buna karşılık, İsviçre’den diğer ülkelere hareketlilik önemli ölçüde daha düşük görünüyor.

Mevcut veriler eksiktir ancak akışlara ilişkin bazı göstergeler sağlar: İsviçreli öğrencilerin %1,2’si eğitimlerinin bir kısmını Avrupa Birliği’nin ERASMUS programı çerçevesinde diğer ülkelerde gerçekleştirir; Yeni mezunların %13’ü eğitimleri boyunca en az bir kez İsviçre dışına seyahat etmiştir; ve herhangi bir amaç için Kantonlar arası seyahat göz önüne alındığında, tüm İsviçreli öğrencilerin yaklaşık dörtte biri eğitimleri boyunca en az bir kez “ev” Kantonlarını terk etmiştir.

Diğer bölgeler ve ülkeler için karşılaştırılabilir veriler bağlamında bu akışların boyutlarını değerlendirmek zordur. Bu tür bir hareketliliğin motivasyonları ve kısıtlamaları tam olarak bilinmemektedir. Bununla birlikte, üniversitelerde mesleki eğitim, akademik orta öğretim, öğretim ve araştırmanın rolüne ilişkin farklı kültürel geleneklerin, yükseköğretimde ulusal ve uluslararası işbirliği, koordinasyon ve fikir birliği oluşturmanın önünde daha fazla engel oluşturduğu açıktır. 

Bu özellikler, ulusal ve bölgesel manzara için temel olarak görülme eğilimindeyken ve yükseköğretimin sağlanması ve politika çerçevesinde belirli bir şekil ve istikrardan yana olsalar da, sistemde büyük reformlar yapılmaması için nedenler olarak görülmemektedirler. İsviçre’de tartışılan reformlar, bu özellikleri büyük ölçüde, sistemin yenilenmesi ve yenilenmesinin önündeki engellerden ziyade biraz iyileştirme gerektiren güçlü yönler olarak kabul etmektedir.

The post İsviçre’de Yüksek Öğretimin Özellikleri – İsviçre’de Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

RPL’ye radikal olarak farklı bir yaklaşım, usta zanaatkarlar ve diğer nitelikler için daha yüksek seviyeli sınavlarda Almanca konuşulan ülkelerde bir biçimde takip edilen profesyonel sınavlardır, ancak aynı zamanda Birleşik Devletler’de endüstri odaklı sınavların yaygın kullanımında oldukça farklı bir şekilde izlenir. Devletler veya İsrail’de Ticaret ve Çalışma Bakanlığı tarafından yürütülen mesleki sınavlar yoluyla. Bu durumlarda profesyonel sınavlar, tipik olarak bir meslekte endüstri tarafından yönlendirilen yeterlilik testleridir.

Bu nedenle, hazırlık kursları için zorunlu gereksinimler genellikle yoktur veya çok az sayıdadır, ancak ilgililerin çoğu bu tür kurslara ihtiyaç duyar ve bu tür kurslara devam eder. Tipik olarak, zaten bir meslekte çalışanlar tarafından üstlenilirler ve çoğu durumda meslekte deneyim, sınava girmek için bir ön koşuldur. Bu nedenle, önceki öğrenmenin tanınması ile daha ileri becerilerin kazanılmasının bir karışımını temsil ederler.

Bu modelin çekici yanı, gerekli müfredata ve sabit çalışma sürelerine sahip geleneksel eğitim programlarını RPL’nin ihtiyaçlarına göre bükmek yerine, normal gerekliliklerden istisnalar ve istisnalar arayarak RPL’nin başlangıçtan itibaren değerlendirme felsefesine dahil edilmesidir – sınavlardan beri yeterliliklerin değerlendirilmesi etrafında döner. Uygulama bu nedenle yokuş yukarı bir görevden daha azdır.

İsviçre’de Mesleki Sınavlar

İsviçre’de, endüstri tarafından yönlendirilen, ancak federal olarak düzenlenen bir mesleki eğitim ve öğretim (PET) sınavları sistemi, çoğu durumda çıraklık sisteminden mezun olan ve seçtikleri mesleği halihazırda icra etmekte olan yetişkinler için bir beceri geliştirme aracı sağlar. 2011’de Federal PET Diplomasına giden yaklaşık 240 sınav ve Gelişmiş Federal PET Diplomasına giden 160 sınav vardı.

İleri Diploma, çıraklıktan Meister seviyesine kadar klasik ilerlemeyi yansıtır ve sınava girenlerin mesleklerini bağımsız olarak yürütme, kendi işlerini yürütme ve çırak yetiştirme kapasitelerini göstermelerini sağlar.

İşgücü piyasası kurumları sınavları değişen ihtiyaçlara göre ayarladıkça sınavların sayısı ve içeriği düzenli olarak değişir; tipik olarak 60-100 sınav kuralı herhangi bir zamanda gözden geçirilir. Katılımın prensipte zorunlu olmamasına ve derecelerin yalnızca sınav performansına göre verilmesine rağmen, öğrenciler tipik olarak ulusal bir PET sınavına hazırlık kursuna katılırlar. Hazırlık kursları birkaç aydan iki ila üç yıla kadar sürebilir. Kurs formatı öğrenci talebini yansıtır, genellikle hafta sonu veya akşam dersleri ve uzaktan eğitim anlamına gelir.

Bu sınav türünün kapsamı artık ticaret, imalat, tarım ve hizmetle ilgili sektörlerdeki teknik olmayan meslekleri kapsayacak şekilde genişletilmiştir. Sınavlar, yasal olarak düzenlenen alanlarda ihtiyaç duyulan belirli mesleki yeterliliklerin belgelendirilmesi, hizmet sektörüne giriş noktası olarak hareket etme ihtiyacını karşılar ve aynı zamanda bir insan kaynakları geliştirme aracı olarak da kullanılabilir.

isviçre’de ilkokul eğitimi
isviçre’de eğitim ücretleri
isviçre’de türk okulları
isviçre’de lise okumak
isviçre’de eğitim sistemi
isviçre’de ortaokul eğitimi
isviçre’de lise eğitimi kaç yıl
isviçre’de lise eğitimi ücretleri

Öğretmenlerin mesleki becerilerinin güncellenmesi

Hızlı teknolojik değişim karşısında, ortaöğretim sonrası meslek öğretmenleri ve eğitmenlerinin modern endüstriye ilişkin deneyimlerini ve bilgilerini sürdürmeleri ve geliştirmeleri gerekmektedir. Bu, tam zamanlı öğretmenler ve eğitmenlerin birkaç yıl öncesine dayanan endüstri deneyimine sahip olduklarında özel bir zorluktur. Bu bölüm, öğretmenlerin ve eğitmenlerin ilgili bilgi ve deneyime ve bu yeterlilikleri sürdürmek ve geliştirmek için teşviklere sahip olmalarını sağlamak için etkili bir çerçevenin geliştirilmesini tavsiye etmektedir.

Bu bölümdeki “öğretmenler” terimi, eğitim alanındaki pedagojik personeli ifade eder. Öğretmenler, eğitmenler, öğretim görevlileri vb. dahil olmak üzere ortaöğretim sonrası mesleki eğitim kurumları vardır

Zorluk: son endüstri deneyiminin eksikliği

Yüksek kaliteli mesleki eğitim ve öğretim, hem iyi pedagojik hem de teknik mesleki becerilere sahip öğretmenler gerektirir. Pedagojik becerilerin önemini kabul ederek, ortaöğretim sonrası programlardaki öğretmenlerin bir tür pedagojik hazırlığı izlemeleri gerekmektedir. Akademilerde, yeni atanan öğretmenler, resmi olmayan denetimden örgün kurslara kadar değişebilen pedagojik eğitim alırlar. Üniversite kolejlerinde öğretmenlerin (öğretim görevlileri) tamamlanması dört yıl süren bir pedagojik kursa kaydolmaları gerekmektedir.

Aday öğretmenlerin yeterli mesleki beceri ve bilgiye sahip olmalarını sağlamak için nitelikler ve iş deneyimi ile ilgili gereklilikler vardır. Ortaöğretim sonrası mesleki eğitim öğretmenlerinin, öğretmenlik yaptıkları seviyeden daha yüksek bir yeterliliğe sahip olmaları gerekmektedir (yani, profesyonel lisans düzeyinde öğretmenlik yapanların en az bir yüksek lisans derecesine sahip olmaları, akademi mesleği programlarında öğretmenlik yapanların ise en az bir profesyonel lisans derecesine sahip olmaları gerekir). Ayrıca, ilgili mesleki deneyime sahip olmaları gerekmektedir (asgari iş deneyimi süresi kanunla belirtilmemiştir).

Diğer OECD ülkeleriyle paylaşılan önemli bir zorluk, öğretmenlerin mesleki (mesleğe özgü) becerilerini güncel tutmalarını sağlamaktır. Çoğu Mesleki Eğitim ve Öğretim sistemi için, teknolojik ilerlemeler ve çalışma uygulamalarındaki ilgili değişiklikler göz önüne alındığında, bu önemli bir zorluktur.

Örneğin, bir Avustralya araştırması, tam zamanlı eğitmenlerin yalnızca %28’inin ve yarı zamanlı eğitmenlerin %55’inin teknik bilgilerini güncel olarak değerlendirdiğini buldu. Öğretmen olarak yarı zamanlı ve endüstride yarı zamanlı çalışmak bazı durumlarda bu sorunu çözmektedir.

Danimarka’da, bazı akademi öğretmenleri endüstride yarı zamanlı bir işte çalışmaktadır ve hastaneler ve üniversite kolejleri arasında bazı özel paylaşılan görevler vardır (örneğin yarı zamanlı hemşire ve yarı zamanlı öğretim görevlisi), ancak bu düzenlemeler öğretmenlerin azınlığını ilgilendirmektedir. Bazı öğretmenler, öğrenciler için işe yerleştirme düzenlerken, işyeri gerekliliklerine aşinalığı sürdürmek için bir fırsat olarak şirketlerle olan bağlantılarını kullanır.

Bu örnekler, birçok öğretmenin mesleki bilgi ve becerilerini güncellemenin öneminin farkında olduğunu göstermektedir. Ancak destekleyici bir çerçevenin olmaması, tüm öğretmenlerin beceri güncelleme fırsatlarından yararlanmadığı anlamına gelir.

Paydaşlar, öğretmenlerin mesleki alanlarında yarı zamanlı olarak çalışmasını veya becerilerini güncellemek için bir şirkette veya profesyonel kurumda zaman geçirmesini engelleyen bir dizi idari engel olduğunu bildirmiştir. Örneğin, öğretmenlerin sanayide geçirdikleri süre boyunca maaşlarının nasıl karşılanacağı belirsizdir. Üniversite kolej öğretim görevlileri için görev süresi kriterleri, mesleklerinde yarı zamanlı çalışmayı çekici olmaktan çıkarmaktadır.

The post İsviçre’de Mesleki Sınavlar – Danimarka Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).