Laclau (2005) bir sosyal talebi, sosyal grupların, yerine getirilmediği takdirde, çeşitli grupların siyasi mücadelede savunmak için birleştiği taleplere dönüşebilecek beklentileri olarak karakterize eder. Siyasi durumda tehlikede olan bu talepler tanımlandıktan sonra, bu talepler etrafında örgütlenen gruplar tanımlanır.

Bu tür bir eklemlenmenin, örneğin disiplinlerde bilginin meşrulaştırılmasına yönelik verilen mücadeleler gibi, verili bir somut siyasi mücadele içinde geliştirilebilmesi için, kimlikler farka kapatılamaz. Aksine, zayıflarlar, gerçekten de farklı talepler, eklemlenmeyi garanti altına almak için feda edilir.

Öznelerin sınıf, cinsiyet, ırk ve hatta disiplinlerle ilgili konumlarından kaynaklansınlar, hiçbir siyasi kimlik apriori olarak kurulmaz. Ekleme sürecinden önce oluşturulmuş siyasi kimlikler yoktur, çünkü Mouffe’un (2001) tartıştığı gibi, demokratik bir toplumda siyasi pratik, siyasi kimlikleri istikrarsız ve her zaman savunmasız bir zeminde oluşturur.

Bu melez süreçler, farklı kimliklerin ortak bir proje adına kendi özelliklerinden “vazgeçtiği” değişimlere tekabül eder. Bununla birlikte, bu proje adına eklemlenme yoluyla, melezlik, aynı anda, bir özelliğin olumsuzlanması ve olumlanmasıdır.

Bu süreçte, verili bir kimlik (tikellik), çoklu diferansiyel kimliklerin anlamlarının kaydığı boş gösteren haline gelerek anlamından boşaltılır. Eklemsel pratiklerin üretiminde, farklı unsurlar arasında bir eşitlik asla gerekli değildir.

Bu eşdeğerlik, bir anlamlandırma zincirinin kurucu bir dış tarafı olarak işlev gören antagonizma ve ayrıca farklı kimlikler tarafından farklı şekilde doldurulan boş gösterenler tarafından sağlanır. Aynı zamanda, antagonizma, ona anlam veren farklılığın mantığına karşı çıktığı için gösterenleri boşaltır.

Laclau, belirli bir kimliğin anlamından boşalarak, birden fazla anlamın içine kayacağı, söylemsel bir düğüm noktası oluşturabilecek şekilde boş bir gösteren haline geldiği sürece, hegemonya olarak adlandırılır. Dolayısıyla hegemonya etmek, anlamlandırma zincirinde bir düğüm noktası oluşturan bir gösterenin boşluğunu doldurmaktır.

Burity’nin (1997) tartıştığı gibi, hegemonya bir tür siyasi ilişki ve sosyal bir mantıktır, toplumsal topografyada bir yer değil. Bu nedenle hegemonya her zaman istikrarsız, belirsiz ve çoğuldur ve hegemonik süreçler birden çok olabilir. Hegemonyaların oluşumunda, belirli talepleri savunabilecek kolektif iradeler olarak oluşturuluruz.

Bu nedenle bir özne kimlikleri sabitleyemez. Öznelerin disipliner bir topluluğun üyeleri olarak kim ve nasıl konumlandıkları, bilgiye değil, siyasi mücadeleye bağlıdır. Bu toplulukların kolektif iradeleri, geleneklerin bu mücadelenin öznelerini oluşturduğu hegemonik bir eklemlenmeden oluşur. Chantal Mouffe’un (1996) kuramlaştırdığı gelenek duygusuna atıfta bulunuyorum: bizi özne olarak oluşturan pratikler ve dil oyunları da dahil olmak üzere belirli söylemlere tarihsel bir ekleme gerekir.

Kimlik siyaseti tanımı
Kimlik politikaları
Sınıf ve kimlik temelli politikalar
Kimlik siyasetinin temel amacı nedir
Eğitim ve siyaset arasındaki ilişki örnekleri
Etnik kimlik Nedir
Akışkan kimlik
Kimlik siyasetinin yükselişi

İnsan grupları, ortak geleneklerine göre topluluklar halinde örgütlenmenin belirli siyasi biçimlerini tanırlar. Bu gelenekler onların yaşam tarzlarını ve yorumlama biçimlerini de şekillendirir. Gelenekler, aynı mücadele sırasında farklı yorumlara tabi tutuldukları için siyasi mücadeleyi düzeltmezler. Bu anlamda gelenek, Williams’ın ısrar ettiği gibi seçici değildir, ancak olayın anlamı için, bizzat kültürün anlamı için siyasi mücadelede üretilir.

Müfredat gelenekleri, örneğin müfredat seçimi ve organizasyonu, kendilerini belirli eğitim talepleri etrafında örgütleyen uzman toplulukları için ana hatlar sağlar. Örneğin, “öğretim kalitesi”nin boş gösterenini farklı konuların nasıl doldurduğu, belirli topluluklarda tarihsel olarak inşa edilmiş müfredat geleneklerine bağlıdır.

Anayasaları disipliner müfredat organizasyonuna ve sosyotarihsel inşalar olarak okul dersleriyle bağlantılı bir dizi toplumsal eyleme dayanan bu disiplin toplulukları, belirli talepler için politik olarak mücadele eder ve aynı talepleri yerine getirme olasılığı nedeniyle diğer topluluklarla eklemlenir. 

Artikülasyon sürecinde hem kimlikleri hem de talepleri melezleştirilir ve anlamları yeniden yapılandırılır. Bu nedenle, melez kimlikleri kabul etmenin, bu geleneklerin tarihini göz ardı etmek anlamına gelmediğini düşünüyorum, çünkü bunlar geleneklerle yaptığımız müzakereler, çoklu çalışma kitaplığımız, teoriler, filmler, tiyatro oyunları, imgeler, gündelik hayatın anıları ve bunların derlemeleri önemlidir.

Brezilya ve Amerika Birleşik Devletleri’nde müfredat düşüncesinin yörüngesinde tanımlanan teorik eğilimlerin özelliği olan bu melezlik, bu sürece iyi bir örnektir. Müfredat anlayışının karmaşıklaşmasına ve araştırma konularının genişletilmesine ve çeşitlendirilmesine büyük ölçüde katkıda bulunur.

Alanın olgunluğu ve verimliliği, makale ve kitap üretiminde olduğu kadar tez ve tezlerde de kolaylıkla algılanmaktadır. Yaklaşık olarak 1970’lerin sonuna kadar alanı karakterize eden idari-bilimsel çalışmalar, günümüzde akademik üretim olarak neredeyse yok denecek kadar azdır.

Marksist perspektifler hakimdir, ancak post-yapısalcı ve postmodern perspektiflerin katkıları, özellikle 1990’lardan itibaren artmıştır. Bununla birlikte, 1990’larda bu alan sıklıkla Marksist ve post-Marksist bakış açıları arasında bir çatışma olarak yorumlandıysa, bugün hangi araştırma nesnesini (örneğin konuyu) inşa ettiğimizi ve araştırmamızı nasıl formüle ettiğimizi anlamak için bu ikiliğin üstesinden gelme eğilimindeyiz. 

Felsefe, siyaset, sosyoloji ve kültürel çalışmalardan gelen yeni teoriler, belirli araştırma araştırmaları için sorunları dile getirmeye çalışmak amacıyla dahil edilmiştir. Bu hareket, zaman zaman, müfredatı o kadar belirsiz ve çok yönlü hale getirir ki, müfredat düşüncesinin tarihi ile belirli bir uyumunu kaybeder. Yine de, bu melezliğin yeni bakış açıları açmak için önemli olduğunu hissediyorum. Bana göre alanın ilerlemesinin yolu, onun karakteristik melezliğini bir kayıp olarak görme girişiminden geçmiyor. Laclau’nun dediği gibi, “yalnızca kendine kapalı muhafazakar bir kimlik melezleşmeyi bir kayıp olarak deneyimleyebilir.”

Bununla birlikte, melezlik her zaman araçsalcı gelenekte müfredat araştırmasına damgasını vuran biraz kuralcı doğanın üstesinden gelmeye yol açmaz. Müfredat araştırmasını okullar için öneriler oluşturmak veya uygulamanın yol gösterici teorik ilkeleri hakkında sonuçlar çıkarmak olarak düşünmek, hala üretken bir politik-akademik tutum olarak kabul edilir.

Öneriler ve uygulamalar arasındaki, siyasi ilkeler ve siyasi pratikler arasındaki ilişkilerin dikeyleştirilmiş bir şekilde ele alınması, post-yapısalcı bir teori olsa bile, bunun teoriye bağlı olduğu anlayışının yeni bir temelde devam ettirilmesi yaygındır. 

The post Siyaset ve Kimlik – Brezilya Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).