Genel nüfusun büyüme hızı, eğitim planlayıcılarının tam altı yıl boyunca evrensel ilköğretimi gerçekleştirme girişimlerini boşa çıkarmada önemli bir unsur olarak göründü. Ancak, sadece nüfus artışı değil, aynı zamanda toplumun mali yükündeki diğer etkiler, tam ilköğretimin iş piyasası için şüpheli değeri, yüksek bir okulu bırakma oranı üretmeye devam eden verimsiz ve ilgi çekici olmayan öğretim teknikleridir.

Ancak, 1970’lerin sonunda, gelecekte iyileştirmelerin beklenebileceğine dair işaretler vardı. 1973 ve 1978 arasında, üçüncü sınıftaki öğrencilerin kalıcılık oranı yüzde 7, beşinci sınıftaki oran ise 1975’ten 1978’e yüzde 9 arttı. 1980’lerin başında, bu gelişmelerin okulu bırakmanın azalmasıyla ortaya çıkması bekleniyordu. altıncı sınıfın sonuna kadar. Ancak, 1980’lerdeki okulu bırakma sorunu, eğitimcilerin yüzleşmek zorunda oldukları en ciddi zorluklardan birini oluşturmaya devam edecekti.

Okulu bırakma sorunuyla bağlantılı olarak, öğrencilerin aynı sınıfı bir veya daha fazla kez tekrar etmesi sorunu vardır. Okulda düzenli olarak ilerlememek, öğrencilerin okulu bırakmaları için bariz bir nedendir. Ayrıca, bir öğrenci mezun olana kadar okulda kalsa bile, normal altı yıllık kursu tamamlamak için yedi veya sekiz yıla ihtiyacı varsa, bunu kendisi ve toplum için istenmeyen bir maliyetle yapıyor demektir. Tekrarlayıcı oranının yüksek olması, tüm öğrencilere bakmak için daha fazla okul tesisine ihtiyaç duyulduğu veya bazı potansiyel öğrencilerin okula devam edemeyeceği anlamına gelir çünkü tekrarlayıcılar onları barındırabilecek sıraları işgal eder.

1971’de, ilköğretim okulları için ortalama tekrar oranı yüzde 11 idi ve en yüksek tekrarlama oranı ilkokulun alt sınıflarında meydana geldi. Birinci sınıf öğrencilerinin yaklaşık yüzde 18’i tekrar yapmak için geri tutulurken, dördüncü sınıfların yalnızca yüzde 11’i ve altıncı sınıfların yüzde 3’ü aynı sınıfta kaldı.

1978 yılına gelindiğinde, ilköğretim sınıflarındaki ortalama tekrarlayıcı oranı yüzde 12 idi ve insidans 1. Sınıfta yüzde 19 ile 4. Sınıfta yüzde 11 ve 6. Sınıfta yüzde 3 arasında değişiyordu.

Bu ilerleme eksikliğinin nedeni açık değildi. Öğretmenler, on yıl boyunca öğrencileri geçmek için aynı standartlarda tuttular mı, ancak öğretmenler kendi öğretim etkinliklerini geliştirmede başarısız oldular, bu yüzden tekrarlama oranları aynı kaldı mı?

Yoksa öğretmenler öğretimsel etkililiklerini iyileştirirken aynı zamanda tekrarlama olaylarının sabit kalması için geçme standartlarını mı yükselttiler? Bu soruları yanıtlamayı amaçlayan bir araştırma, eğitim planlayıcılarına, başarı standartlarından ödün vermeden gelecekte tekrar edenlerin sayısını en iyi nasıl azaltabileceklerini belirlemede yardımcı olabilir.

İlk Beş Yıllık Kalkınma Planı’nın birincil hedefi orta okullardaki kesintileri ve tekrarları azaltma hedefi olmamasına rağmen, bu hedef 1970’lerin ortalarında eğitimcilerin ciddi bir endişesi haline geldi. 1971 ve 1978’deki bırakma ve tekrarlama rakamlarının karşılaştırılması, yedi yıllık süre boyunca önemli bir gelişme olduğunu gösterdi.

1971’de ortaokula başlayan öğrencilerin sadece yüzde 66’sı 1974’te mezun olurken, 1975’te girenlerin yüzde 80’inden fazlası 1978’de mezun oldu ve okulu bırakma oranı yüzde 14 azaldı. Kıdemli-yüksek düzeyde, üç yıllık diziyi tamamlama yüzdesi, yakın gelecekte daha da yüksek başarı oranları vaadiyle, 1975 ve 1978 arasında 68’den 78’e yükseldi. Tekrarlama oranları da 1971 ve 1978 yılları arasında iyileşmiş, ortaokul düzeyinde yüzde 13’ten 2’ye ve liselerde yüzde 12’den yüzde 3’e düşmüştür.

Bu bırakma ve tekrarlama kazanımlarının okul düzeyindeki başarı standartlarının gevşemesinden mi yoksa iyileştirilmiş eğitimden mi yoksa belki ikisinin bir kombinasyonundan mı kaynaklandığı bilinmiyor. Erken dönemde nedensel faktörlerin özel bir araştırması 1980’ler arzu edilir görünüyor.

Olgunlaşma ve büyüme Arasındaki fark
Olgunlaşma örnekleri
Olgunlaşma nedir
Büyüme TANIMI
Olgunlaşma Nedir eğitim psikolojisi
Ekonomik büyüme Tanımı
Büyüme tanımı Biyoloji
Psikolojide olgunlaşma Nedir

Yaygın Eğitim

Bir başka ulusal kalkınma hedefi, okuma yazma bilmemeyi azaltmak ve öğrenme kalitesini artırmaktı. 1970’lerde eğitim kalitesi sorununa saldırmak için benimsenen iki ana araç, yaygın eğitim programları ve iyileştirilmiş müfredat ve öğretim yöntemleriydi. Önce resmi olmayan yenilikleri ele alacağız, ardından müfredat geliştirmeye döneceğiz.

Yaygın eğitim – normal okul odası dışındaki organize öğrenme fırsatları anlamında – Endonezya için yeni bir şey değil. Hollandalılara karşı 1945-1949 Devrimi sırasında, Orta Java’daki kuşatılmış Cumhuriyet hükümeti, tüm okuryazar vatandaşları, henüz okuma yazma bilmeyen gençleri ve yetişkinleri eğitmeye teşvik etti.

1947’de bu çabalar, Eğitim Bakanlığı’nın toplum eğitim müdürlüğü altındaki bir programın resmi statüsünü üstlendi. Bölümün çalışanları, adalar boyunca kasaba ve köylerde bulunuyordu, okuma yazma sınıfları düzenlemekten, sağlık önlemleri ve çocuk bakımı hakkında eğitim vermekten, insanların yeni kazandıkları okuryazarlıklarını uygulayacakları okuma materyali edinebilmeleri için köy kütüphaneleri kurmaktan sorumluydu ve toplulukta mesleki kullanım becerileri konusunda eğitim sunmak da gerekir.

Beş Yıllık Kalkınma Planları kapsamında müdürlük, hızlı nüfus artışının neden olduğu artan okuma yazma bilmeyenler ve ilkokulu bırakan ve kullanılmama nedeniyle embriyonik okuma becerilerini kısa sürede kaybeden öğrenciler karşısında çalışmalarını sürdürmüştür. 1974-1979 İkinci Planı sırasındaki çeşitli programların, henüz okuma yazma bilmeyen veya temel bilgi ve mesleki becerilerle ilgili takip programlarına ihtiyaç duyan 800.000 yetişkine ulaşması da amaçlandı.

1970’ler ayrıca hem toplum eğitim müdürlüğü hem de hem kamu hem de özel diğer kurumlar altında genişleyen bir dizi yaygın olmayan çabayı getirdi. Birinci Beş Yıllık Plan yetişkin okuryazarlığını artırmaya öncelik verirken, ikincisi yaşam boyu eğitim sağlama görevini genişletti. İkinci Plan’ın öncelikli hedefi, “hiç örgün eğitim fırsatı bulamayan ya da erken aşamalarda okulu bırakan 10-24 yaş grubu” olarak da belirlendi.

Resmi olmayan çabaların gereksiz tekrarlar olmaksızın uygun bir şekilde koordinasyonunu sağlamak için, 1972/1974’te Başkan Suharto genel ve mesleki eğitimin sorumluluğunu Eğitim Bakanlığı’na, belirli mesleki becerilerin eğitimi için İnsan Gücü Bakanlığı’na ve Devlet Yönetimi Enstitüsü’ne devlet çalışanlarının eğitimi için. 1970’lerde yürütülen gayri resmi programların çeşitliliği, aşağıdaki proje örnekleriyle de gösterilmektedir.

The post Büyüme Hızı – Asya Ülkeleri Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).