Manastır eğitimi, ortaçağ İzlanda’sındaki eğitim tarihinin en esrarengiz yönlerinden biridir ve yine de bunun hayati bir parçasıydı. Ortaçağ İzlanda kilisesi olan biskupasǫgur için ana anlatı kaynakları, keşişlerin ve rahibelerin günlük yaşamı, uygulamaları veya bakış açıları hakkında çok az fikir verir. Genel anlamda, İzlanda manastırları küçüktü – belgesel kaynaklarda sayıların verildiği nadir durumlarda, herhangi bir manastır veya manastırda genellikle dört ila sekiz gerçek keşiş veya rahibe olduğunu öne sürüyorlar, ancak burada yaşayanların toplam sayısı çok daha yüksek olmuştur.

Orta Çağ ilerledikçe manastırlar giderek zenginleşti ve sonunda piskoposluk makamlarıyla birlikte İzlanda’daki en zengin kurumlar haline geldi. Reform döneminde İzlanda’daki tüm toprakların kabaca yüzde 13’üne sahiplerdi. Bu nedenle, pek çok bilim insanının onları nitelendirdiği önemsiz, kapalı kurumlar değildiler. Kitap üretimi ve eğitimi, bahçıvanlık, yoksullara ve hastalara yardım, başrahipler ve rahiplerle, hatta bazen çatışmalar sırasında arabuluculuğa yardım ederek, toplumla birçok yönden etkileşime girdiler.

İzlanda’daki manastır okullarının doğası ve gelişimi ve kurumsal kalitesi çok tartışıldı. Avrupa’nın başka yerlerinde, Orta Çağ’ın başlarında kurulan manastır okulları, ortaçağ eğitiminin gelişmesinde kilit bir rol oynadı. İzlanda’daki manastırların nispeten geç gelişimi, ilki resmi dönüşümden bir asırdan fazla bir süre sonra ortaya çıktı, manastır okullarının orada başka yerlerde olduğundan farklı bir rol oynamış olması gerektiği anlamına geliyordu.

Örneğin, 12. yüzyıldan itibaren İngiltere’deki manastır okullarının gelişimi, üniversitelerin yakınlığı ve eğitim kurumları arasındaki rekabet tarafından şekillendirildi. Geç Ortaçağ İngiliz manastırları üniversitelere keşişler gönderdi, sonunda kolejler kurdu ve daha sonra üniversitelerde gerçekleşen felsefi ve teolojik öğrenme ışığında yerel öğretimlerini geliştirdi.

On ikinci yüzyılda kıtada büyüyen okullara yönelik manastır eleştirisi, özellikle de Clairvaux’lu Bernard’ın Paris’e muhalefeti, hem manastır hem de üniversite öğrenimini etkiledi. Sadece iki İzlanda piskoposluğu ve piskoposluklar ile manastırlar arasında eğitim konusunda gerilim veya rekabete dair hiçbir kanıt bulunmadığından, böyle bir faktörün İzlanda manastır okullarının gelişmesinde ve işleyişinde bir rol oynaması pek olası değildir.

Hatta bazı bilim adamları İzlanda’da gerçek manastır okulları olmadığını, yalnızca eğitimin manastırlarda gerçekleştiğini ileri sürmüşlerdir.366 Ancak, bu bilim adamlarının hiçbiri gerçek bir manastır okulu ile ne kastedildiğini açıklamamıştır ve manastırcılık İzlanda’da işlevsel bir kurum olduğundan, bu bilim adamlarının hiçbiri gerçek bir manastır okulunun ne anlama geldiğini açıklamamıştır. dolayısıyla eğitim üzerinde kurumsal bir etkiye sahip olmalıdır.

Ortaçağda eğitim anlayışı
Şövalye okulları
Ortaçağ dönemi hakkında kısa bilgi
Ortaçağda Eğitim Felsefesi
Ortaçağda eğitim Makale
Ortaçağdan modern çağa geçiş
Orta çağda kadınların eğitimi
Ortaçağda kilisenin rolü

Ayrıca, bu argümanlar, İzlanda toplumunda manastırların rolünü marjinalleştirme eğiliminde olan daha geniş bir bilimsel söyleme kesinlikle bağlıdır. Aynı şekilde, manastırlarda yaşayan keşişler, rahibeler ve corrodianlar için bu kurumların doğası kesinlikle onların öğrenmelerini etkiledi. Rahipler ve rahibeler için, okumak ve öğrenmek çileci olmanın bir parçası olarak zorunluydu.

Bir adanmışlık uygulaması olarak yaşam boyu öğrenme, elbette, bir okulla veya çocukların dini kariyer için kasıtlı olarak eğitilmesiyle aynı şey değildir. Bununla birlikte, en azından bu daha geniş anlamda, manastırlar, öğrenme pratiğinin dini adanmışlığın ve meditasyonun bir parçası olduğu için öğrenme merkezleri olurdu ve bu nedenle aktif entelektüel söylemi teşvik edebilirdi.

Manastır eğitiminin gizeminin çoğu, manastırlardaki eğitime ilişkin çok az açıklamanın veya doğrudan referansın Lárentíus destanından daha önce ortaya çıkması gerçeğinden kaynaklanmaktadır. Yine de on dördüncü yüzyılın ortalarından ve sonrasından gelen belgesel kaynaklar, manastırları, katedral okullarından bile daha fazla, eğitim için en sık belirtilen yerler olarak gösteriyor.

Bu belgeler arasındaki benzerlik, katedral okulları ile manastır okullarının genel rolü ve statüsü arasında belirli bir benzerlik olduğunu düşündürür, ancak anlatı kaynakları, piskoposlukları neredeyse hemen öğretim ve öğrenme merkezleri haline gelenler olarak nitelendirirken, manastırlar muhtemelen okul olarak işlevlerini daha yavaş geliştirdiler. 

Reform zamanında, Kral III. Christian’ın mektupları ve emirleri, manastır okullarının kapatılmasının bir bütün olarak İzlanda eğitimine vermiş olması gereken ciddi darbeyi gösteriyor. Bilinen on dört İzlanda manastırının çoğu, 1133’ten 1226’ya kadar bir yüzyıl boyunca kuruldu ve sadece dördü bu dönemin dışında kaldı. Bu on dört kişiden dokuzu Reform’a ve İzlanda’daki tüm manastırcılığın sonuna kadar dayandı: dördü kuzeyde, biri doğuda ve dördü güneyde ve batıda.

Bunların hepsi ya Benediktin ya da Augustinian vakıflarıydı ve İzlanda’da Dominikenler, Fransiskenler ya da başka herhangi bir tarikat kurulduğuna dair hiçbir kanıt yok. Bu evlerin yanı sıra, kendileri de eğitime katılmış olabilecek münzevilere ve münzevilere yapılan birkaç gönderme vardır. Bu nedenle, küçük olsa da, çilecilerin ve kurumlarının önemli kaynakları ve coğrafi yayılımı, ortaçağ İzlanda’sının kırsal ve dağınık nüfusunu eğitmenin temel bir parçasıydı.

Manastır Temelleri ve Eğitiminin İlk İki Yüzyılı Misyoner piskopos Hróðólfr, Landnámabók’un Hauksbók redaksiyonunda İzlanda’dan ayrıldığında Bær’de üç keşiş bıraktığından bahsedilir. Bu noktadan sonra bu keşişlerin hangi faaliyetlere karışmış olabileceklerini bir kenara bırakırsak, Bær manastırı 1030’dan en az 1049’a kadar bizzat Hróðólfr tarafından yönetildi. Misyonerlik döneminde İzlanda’nın başka yerlerinde olduğu gibi benzer türde bir eğitimin burada da yapıldığını varsayabiliriz. 

Bir İzlandalı tarafından kurulan ilk manastır, kuzeyde Ketill Þorsteinsson tarafından Hólar piskoposluğu içinde 1133 yılında kurulan bir Benediktin manastırı olan Þingeyrar’dı; 1551’e kadar sürdü. Þingeyrar’ın ilk başrahibi, Jón Ǫgmundsson’un gözetiminde Hólar’da eğitim gören Vilmundr Þórólfsson’du, bu nedenle Vilmundr’ın Þingeyrar’da uyguladığı herhangi bir manastır eğitimi anlayışı muhtemelen Hólar’daki öğrenme biçimlerine dayanıyordu.

Ancak Þingeyrar, Hólar’ın kaynaklarına sahip olmayacaktı ve kesinlikle bir skólameistari gibisi olmayacaktı. Ancak, belki de sadece yeni keşişlerin eğitimi olsa bile, bazı eğitimlerin gerçekleşmiş olması çok muhtemeldir. Ayrıca, 12. yüzyılın başlarındaki bu bağlamda, yeni manastırın kaynaklarının bir dereceye kadar laik din adamlarını eğitmek için kullanılmış olması için yeterli rahip kıtlığı olması muhtemeldir.

The post Manastır Okulları – İzlanda’da Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Ortaçağ İzlanda’sında eğitimin nasıl geliştiğini anlamak için, bir bütün olarak ortaçağ eğitimi hakkında genel bir anlayışa sahip olmamız gerekir. Hristiyanlaştırma ile birlikte fikirler ve kurumlar İzlanda’ya getirildi ve orada yerel ihtiyaçlara hizmet etmek üzere uyarlandı. İzlanda eğitimini ortaçağ dünyasında bağlamsallaştırmak için üç anahtar kavram önemlidir: manastır okulları, piskoposluk veya katedral okulları ve septem artes liberales (yedi liberal sanat), bunların hepsinden önemlisi grammatica. On ikinci yüzyılda ilk üniversitelerin oluşumundan önce, manastırlar ve katedraller Avrupa Orta Çağlarının başlıca eğitim merkezleriydi. Bununla birlikte, muhtemelen kısmen adada herhangi bir nüfus merkezinin olmaması nedeniyle, ortaçağ İzlanda’sında üniversiteler hiçbir zaman kurulmamıştır.

Erken ortaçağ piskoposluk okulları, piskoposların etrafında kümelenmiş küçük öğrenci toplulukları olan domus episkoposluğu çevresinde kuruluydu. Eğitim kurumları olarak katedral okulları Karolenj döneminde yoğun bir şekilde gelişti ve bu tür kurumların sayısı dokuzuncu ve onuncu yüzyıllarda artmaya başladı, on birinci yüzyılda hızlı bir büyüme ile. Bu okulların büyümesi, artan sayıda öğrenci için konaklama da dahil olmak üzere daha fazla kaynağa anında erişim sağlayan kentsel çevrelerin büyümesine bağlıydı. Ancak, maliyet ve mesafe nedeniyle çoğu bölge papazı katedral okullarına devam etmedi.

En başından beri bile, en eski katedral okulları, manastırın öğrenmeye yönelik kaygısından etkilenmişti. Ortaçağ manastırlarının amacının çileci yaşamı mükemmelleştirmek olduğu düşünüldüğünde, geniş anlamda her zaman okul olmuş, kendilerine gelen çocukları ve gençleri her zaman kabul etmişlerdir. Orta Çağ’ın başlarında manastırların muazzam büyümesi ve yayılması, eğitim siteleri olarak rollerini destekledi: örneğin altıncı yüzyılın sonunda Galya’da en az iki yüz manastır vardı.

Manastırlar büyük ölçüde kendi üyelerinin eğitimiyle ilgileniyordu ve bazen scola iç ve scola dış arasında bir ayrım vardı, gelecekteki keşişler için bir okul ve geleceğin din adamları için bir okul, ancak bu her zaman böyle değildi. ve İzlanda’da uygulanmış olduğu varsayılamaz.

Özellikle bu amaçla manastırlara gönderilen aristokrat erkek çocuklara meslekten olmayan eğitim de verilebilir. On üçüncü yüzyılın başlarında İngiltere’de, Augustinusçular ve Benediktinler, fakir erkek çocukların yemek ve barınma ile birlikte bir miktar eğitim alabilecekleri, Almonry okulları olarak adlandırılan okulları geliştirdiler.

Septem artes liberales, Roma geleneğinden miras kalan, Orta Çağ’ın standart eğitim şemasıydı. Ortaçağ okullarının müfredatının tamamını olmasa da çoğunu tanımlamak ve şekillendirmek için kullanıldılar ve trivium ve quadrivium olarak ayrıldılar. Trivium, bir eğitimin temel temeli olan dil sanatlarıydı: dilbilgisi, retorik ve diyalektik.

Ortaçağda eğitim anlayışı
Eski toplumlarda eğitim
Ortaçağda eğitim Makale
Orta çağda kadınların eğitimi
Ortaçağda Eğitim Felsefesi
Ortaçağ Kilisesi’ne rağmen yasaklanmayan sportif faaliyetler
Ortaçağda kilisenin rolü
Ortaçağ dönemi hakkında kısa bilgi

Quadrivium ise daha gelişmiş konulardan oluşuyordu: musica, aritmetik, geometri ve astronomi. Bu son derece etkili ve önemli bir sistem olmasına rağmen, monolitik bir müfredat değildi: trivium’dan önce ve onun dışında gerçekleşen ilköğretim vardı ve hukuk ve teoloji, ortaçağ okullarında öğretilen en önemli ileri dersler arasındaydı, ancak bunlar vardı. quadrivium’un bir parçası değil.

Benzer şekilde, belirli bağlamlarda daha çok, din adamlarına okumayı, ilahiyi söylemeyi ve temel kutsal görevlerini yerine getirmeyi öğretmek gibi uygulamalı din eğitimine odaklanıldı. Bu çalışmanın tartışacağı gibi, İzlanda’daki eğitim en iyi, temel ve pratik dini öğrenmenin öneminin yanı sıra, gramer kurallarının büro öğrenimindeki merkeziliğini keşfederek anlaşılır.

Gerçekten de grammatica, Orta Çağ’da tartışmasız en önemli disiplindi: Latin dilinin öğretilmesi ve öğrenilmesinin yanı sıra çeşitli yorumlama biçimleri ve dilsel ideolojilerle ilgileniyordu. Biçim, üslup ve mecazi dilin yorumlanmasıyla ilgili olarak, retorikle örtüşmüştür, ancak ikincisi genellikle daha çok kompozisyonla ilgilenirken, grammatica daha çok yorumla ilgilenir.

Bu çalışmanın amaçları doğrultusunda, retoriğin bazı yönleri de dahil olmak üzere geniş bir gramer anlayışı kullanılacaktır. İzlanda bağlamında, disiplinler arasındaki katı ayrımların çoğu zaman konuyla ilgili olması pek olası görünmüyor.

Martin Irvine, geç antik çağda ve erken Orta Çağ’da grammatica’nın kültürel tarihi üzerine yaptığı ufuk açıcı 1994 çalışmasında, The Making of Textual Culture: Grammatica and Literary Theory, 350–1100’de, grammatica disiplininin şu anda rolünün ötesine nasıl geçtiğini anlatıyor. okul müfredatı:

Metin kültürü için gerekli koşulları sağlayarak, el yazması kitabın kültürü olan grammatica, indirgenemez bir kültürel ön koşul, retoriğe veya mantığa asla verilmeyen bir statü işlevi gördü. Ortaçağ bilginlerinin kendi terimleriyle, grammatica “liberal harflerin kaynağı ve temeli” ya da “tüm metinsel sanatların kaynağı ve temeli” idi, çünkü grammatica okuryazar kültüre tek giriş noktası olduğu için değil, grammatica evrensel olarak dil ve metinleri bilgi nesneleri olarak inşa etmek için söylemsel araçları sağladığı anlaşılmaktadır.

Daha yeni ve eşit derecede önemli bir çalışma, Rita Copeland ve Ineke Sluiter’in 2009 Medieval Grammar and Rhetoric: Language Arts and Literary Theory, AD 300–1475, bu dönem boyunca gramer ve retorik eserlerden alıntıları toplayan ve tanıtan eserdir. Dilbilgisini diyalektikle ilişkisi de dahil olmak üzere hem işlevsel hem de felsefi terimlerle tanımlarlar:

John of Salisbury dilbilgisinden “tüm felsefenin beşiği” olarak söz etti. Dilbilgisinin teknik alanı, dilin nasıl ifade edildiğine ve anlamın nasıl üretildiğine ilişkin açıklayıcı sistemler için bir temeldi.

Dilbilgisi teorisi aracılığıyla, antik ve ortaçağ okuyucuları, anlam sorularından anlam sorularına, işaretlerden anlambilime ve nihayetinde edebi temsil sorularına, yani şiirsel dilin farklı hakikat türleri ile ilişkisine geçebilirler. Kutsal Yazıların spekülatif teolojiye sunduğu şiirsel dil. Anlamlandırmayla olan ilgisi nedeniyle dilbilgisi, diyalektiğin mantıksal bilimi ile yakından bağlantılıydı.

O halde, mevcut bilimin ışığında, grammatica’nın yalnızca ortaçağ eğitimini değil, aynı zamanda eğitim ile daha geniş entelektüel ve kültürel manzara arasındaki ilişkiyi incelemek için de temel olduğu açıktır. Bu da disiplini tarihle ilişkilendirmede özellikle yararlı kılar. şiir ve edebiyat tarihi de dahil olmak üzere ortaçağ İzlanda çalışmalarında diğer alanlara eğitim vardır.

The post  Ortaçağ Eğitimi – İzlanda’da Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Son kırk yıl boyunca, bilim adamları bu tezi büyük ölçüde eleştirdiler. 1958’de Herbert Grundmann, “özellikle burjuva bir eğitim programı ve amacına dair ikna edici kanıtlar henüz bulunamadı” dedi.

1979’da yayınlanan bir makalesinde Hans Martin Klinkenberg, işçileri, çiftçileri, zanaatkarları ve ticaret adamlarını içeren şehir sakinlerinin çeşitliliğinin tek bir eğitimin varlığını engellediğini öne sürerek, belirgin bir şekilde “bürgerliche” eğitim kavramını tamamen reddetti. norm. Buna ek olarak, şehir okullarının genellikle daha eski, kilise tarafından kontrol edilen okulların geleneklerini sürdürdüklerini ve müfredatta reform yapmak için çok az dürtü gösterdiğini belirtiyor.

Klinkenberg’in ticari bir eğitimi radikal reddi o zamandan beri ılımlı hale getirilmiş olsa da, artık dini eğitim programlarından tamamen farklı ve antitetik bir “bürgerliches Bildungswesen” açısından konuşmak mümkün değil.

Eğitimin içeriğine ilişkin tartışmalar, eğitimin nihai amacına ilişkin tartışmalarda da kilit rol oynamaktadır. Herbert Grundmann ve Peter Classen’in okulları arasında, ilk üniversitelerin kuruluşunun ardındaki güdülerle ilgili olarak bilinen savaşlar, Grundmann’ın ufuk açıcı çalışmasından elli yıl sonra tartışmaları renklendirmeye devam ediyor.

Grundmann’a göre, üniversite “ne ulusal ne de dini inisiyatiften, ne de sosyal veya ekonomik gelişmelerden doğdu, ama amor sciendi’den doğdu. On yıl boyunca, argümanı tartışmasız kaldı. Ancak 1967’de Classen, Grundmann’a ilk büyük saldırıyı başlattı.

Yavaş yavaş, Classen’in üniversiteleri karmaşık sosyal, ekonomik ve politik gelişmelerin ürünleri olarak gören daha pragmatik anlayışı egemen olmaya başladı. Daha yakın zamanlarda, Rainer C. Schwinges’in çalışması, üniversitelerin (ve genel olarak eğitimin) mevcut hiyerarşileri yansıtan ve güçlendiren sosyal yapılar olduğunu vurgulamıştır.

Jürgen Miethke’nin bir dizi makalesi, skolastik ve teolojik eğitimin potansiyel pratik uygulamalarını göstererek, belirli içerik üzerinden üniversite eğitiminde edinilen kritik becerileri vurgulamaktadır.

Ortaçağda eğitim anlayışı
orta çağ’da neler olmuştur
Ortaçağ dönemi hakkında kısa bilgi
Ortaçağda Eğitim Felsefesi
Ortaçağ eğitim kurumları nelerdir
Ortaçağ hangi yılları kapsar
Ortaçağ neden Karanlık Çağ olarak bilinir
Ortaçağ Tarihi

Erfurt ve Bologna üniversitelerindeki hukuk öğrencileri üzerine yapılan son çalışmalar, eğitimin pratik kullanımlarını ve sosyal hareketlilik için bir güç olarak rolünü de araştırdı. Bununla birlikte, Grundmann’ın üniversitelerin kuruluşunun arkasındaki itici güç olarak amor sciendi üzerindeki daha idealist ısrarı ve genel olarak eğitimin yaygınlaşması savunucular bulmaya devam ediyor.

Okuryazarlık sorunu bu dört tartışmanın en az gelişmişi olmaya devam ediyor. Bu konuda çok şey yazılmasına rağmen, pek çok belirsizlik devam etmektedir. Tarihçiler genellikle okuryazarlığın on dördüncü ve on beşinci yüzyılda, özellikle kentsel alanlarda önemli ölçüde arttığı konusunda hemfikirdir.

Bununla birlikte, bu temel ifadelerin bile kanıtlayıcı olarak kanıtlanması zordur. Okuryazarlık oranlarının herhangi bir doğrulukla değerlendirilmesi herkesin bildiği gibi zor olduğundan, literatürün nihayetinde tatmin edici olmasa da gerekli bir belirsizliği ele vermesi şaşırtıcı değildir.

Tarihçiler genellikle, tanımlamaya çalıştıkları daha büyük nüfusa kusurlu bir şekilde karşılık gelen küçük bir belge örneğinden genelleme yapmalıdır. Bu önemli sınırlamalar içinde, kentsel alanlarda okuryazarlık oranlarının yüzde on ila otuz arasında olduğu konusunda bir fikir birliği vardır. En iyi tahminin yüzde 300 hata payına sahip olması, bu konuyu karakterize eden belirsizliği göstermektedir.

Tarihçiler, uzun zamandır dördüncü büyük tartışmayı, yani dini ve sivil otoriteler arasındaki eğitim karşısındaki ilişkinin niteliğini, Martin Meister’in ilk kez 1868 gibi erken bir tarihte uygulanan bir terim olan Schulstreit olarak adlandırdılar.

Ancak daha sonraki tarihçilerin aksine, Meister, bireysel kiliselerin geleneksel ayrıcalıklarını koruma arzusunun, müfredatla ilgili belirli endişelerden ziyade bu çatışmaları tetiklediğini savundu.

Meister ayrıca, Schulstreit örneklerinin dini vakıfların, özellikle de kolej kiliselerinin daha bol olduğu güneyde daha nadir olduğunu kaydetti. Bu vakıfların sıklıkla okullara ev sahipliği yapması, şehirlerin yenilerini kurma ihtiyacını ortadan kaldırmıştır.

1920’lerde, Pirenne ve Rörig’in teorileri, soruyu yeni ve güçlü bir ticari sınıfın eğitim ihtiyaçları açısından yeniden şekillendirdi. Pirenne ve Rörig’e göre bu sınıfın etkisi müfredatı değiştirdi ve şehir kontrollü okulların yaratılmasını sağladı.

Bu da, eğitimin kontrolü üzerindeki dini hiyerarşi ile sivil kurumlar arasındaki mücadeleyi ateşledi. Pirenne ve Rörig’in ve onların takipçilerinin, şehir okullarının yükselişinin on birinci ve on ikinci yüzyıllardaki ekonomik genişlemeyle birlikte meydana geldiğine dair varsayımları, onları hem Latince hem de yerel olarak birçok şehir okulunun kuruluşu için son derece erken tarihler önermelerine yol açtı. Yine de bu erken tarihler, Hartmut Bleumer’in işaret ettiği gibi, nadiren yakından incelemeye dayanır.

Bazı tarihçiler ayrıca şehir okullarının kurulmasını, sivil gurur ve kimliğin ifadesinin ayrılmaz bir parçası olarak görmüşlerdir. Bu tarihçilere göre, varlıklı, bilinçli, sivil seçkinlerin büyümesi, kilisenin geleneksel rolüne meydan okuyan sivil kurumların gelişimini teşvik etti.

Bu, hastaneler, yoksullara yardım ve eğitim için doğruydu. Örneğin, Rudolf Endres, Rothenburg’da şehir kontrollü bir okulun kurulmasını, şehrin kiliseden bağımsızlığını artırma çabası bağlamına yerleştirdi.28 Bunu yaparken, şehir, klasik Schulstreit’i doğuran kiliseyle bir mücadeleye dokundu. 

Bununla birlikte, bazı yeni çalışmalar Schulstreit fikrini yeniden incelemeye başladı. Martin Kintzinger’in Augsburg (kimlik ve yurttaşlık gururu eksikliği olmayan bir şehir) üzerine çalışmasında, orada çok az tartışma olduğuna dikkat çekerek, mevcut okulların şehrin sakinlerinin ihtiyaçlarını yeterince karşıladığını öne sürüyor.

Hartmut Bleumer, Schulstreit üzerinde devam eden ısrarın, birçok tarihçinin meseleyi yanlış anlamalarına yol açtığını ve tarihçilerin kanıtlara bakış açısını çarpıttığını savunuyor.

Buna ek olarak, Alman eğitim tarihçiliği, öncelikle yerel bir çaba olarak kalma eğiliminde olmuştur. Birçok çalışma, onları daha geniş bir bölgesel veya Avrupa çerçevesi içine yerleştirmek için çok az çaba sarf ederek, tamamen belirli bir şehre veya belirli bir okula odaklanır.

Bu, en azından kısmen, belirli bir devletin (Landesgeschichte) tarihine adanmış en önemli sandalyelerin çoğuyla, Alman araştırma kurumlarının bölgelere göre örgütlenmesinin bir yansımasıdır. Bu odağın kesinlikle güçlü yanları olsa da, kendi himayesi altında yürütülen birçok çalışmanın kapsamını sınırlama eğiliminde olmuştur.

The post Ortaçağ’da Alman Okulları – Almanya’da Okullar ve Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).