Son kırk yıl boyunca, bilim adamları bu tezi büyük ölçüde eleştirdiler. 1958’de Herbert Grundmann, “özellikle burjuva bir eğitim programı ve amacına dair ikna edici kanıtlar henüz bulunamadı” dedi.

1979’da yayınlanan bir makalesinde Hans Martin Klinkenberg, işçileri, çiftçileri, zanaatkarları ve ticaret adamlarını içeren şehir sakinlerinin çeşitliliğinin tek bir eğitimin varlığını engellediğini öne sürerek, belirgin bir şekilde “bürgerliche” eğitim kavramını tamamen reddetti. norm. Buna ek olarak, şehir okullarının genellikle daha eski, kilise tarafından kontrol edilen okulların geleneklerini sürdürdüklerini ve müfredatta reform yapmak için çok az dürtü gösterdiğini belirtiyor.

Klinkenberg’in ticari bir eğitimi radikal reddi o zamandan beri ılımlı hale getirilmiş olsa da, artık dini eğitim programlarından tamamen farklı ve antitetik bir “bürgerliches Bildungswesen” açısından konuşmak mümkün değil.

Eğitimin içeriğine ilişkin tartışmalar, eğitimin nihai amacına ilişkin tartışmalarda da kilit rol oynamaktadır. Herbert Grundmann ve Peter Classen’in okulları arasında, ilk üniversitelerin kuruluşunun ardındaki güdülerle ilgili olarak bilinen savaşlar, Grundmann’ın ufuk açıcı çalışmasından elli yıl sonra tartışmaları renklendirmeye devam ediyor.

Grundmann’a göre, üniversite “ne ulusal ne de dini inisiyatiften, ne de sosyal veya ekonomik gelişmelerden doğdu, ama amor sciendi’den doğdu. On yıl boyunca, argümanı tartışmasız kaldı. Ancak 1967’de Classen, Grundmann’a ilk büyük saldırıyı başlattı.

Yavaş yavaş, Classen’in üniversiteleri karmaşık sosyal, ekonomik ve politik gelişmelerin ürünleri olarak gören daha pragmatik anlayışı egemen olmaya başladı. Daha yakın zamanlarda, Rainer C. Schwinges’in çalışması, üniversitelerin (ve genel olarak eğitimin) mevcut hiyerarşileri yansıtan ve güçlendiren sosyal yapılar olduğunu vurgulamıştır.

Jürgen Miethke’nin bir dizi makalesi, skolastik ve teolojik eğitimin potansiyel pratik uygulamalarını göstererek, belirli içerik üzerinden üniversite eğitiminde edinilen kritik becerileri vurgulamaktadır.

Ortaçağda eğitim anlayışı
orta çağ’da neler olmuştur
Ortaçağ dönemi hakkında kısa bilgi
Ortaçağda Eğitim Felsefesi
Ortaçağ eğitim kurumları nelerdir
Ortaçağ hangi yılları kapsar
Ortaçağ neden Karanlık Çağ olarak bilinir
Ortaçağ Tarihi

Erfurt ve Bologna üniversitelerindeki hukuk öğrencileri üzerine yapılan son çalışmalar, eğitimin pratik kullanımlarını ve sosyal hareketlilik için bir güç olarak rolünü de araştırdı. Bununla birlikte, Grundmann’ın üniversitelerin kuruluşunun arkasındaki itici güç olarak amor sciendi üzerindeki daha idealist ısrarı ve genel olarak eğitimin yaygınlaşması savunucular bulmaya devam ediyor.

Okuryazarlık sorunu bu dört tartışmanın en az gelişmişi olmaya devam ediyor. Bu konuda çok şey yazılmasına rağmen, pek çok belirsizlik devam etmektedir. Tarihçiler genellikle okuryazarlığın on dördüncü ve on beşinci yüzyılda, özellikle kentsel alanlarda önemli ölçüde arttığı konusunda hemfikirdir.

Bununla birlikte, bu temel ifadelerin bile kanıtlayıcı olarak kanıtlanması zordur. Okuryazarlık oranlarının herhangi bir doğrulukla değerlendirilmesi herkesin bildiği gibi zor olduğundan, literatürün nihayetinde tatmin edici olmasa da gerekli bir belirsizliği ele vermesi şaşırtıcı değildir.

Tarihçiler genellikle, tanımlamaya çalıştıkları daha büyük nüfusa kusurlu bir şekilde karşılık gelen küçük bir belge örneğinden genelleme yapmalıdır. Bu önemli sınırlamalar içinde, kentsel alanlarda okuryazarlık oranlarının yüzde on ila otuz arasında olduğu konusunda bir fikir birliği vardır. En iyi tahminin yüzde 300 hata payına sahip olması, bu konuyu karakterize eden belirsizliği göstermektedir.

Tarihçiler, uzun zamandır dördüncü büyük tartışmayı, yani dini ve sivil otoriteler arasındaki eğitim karşısındaki ilişkinin niteliğini, Martin Meister’in ilk kez 1868 gibi erken bir tarihte uygulanan bir terim olan Schulstreit olarak adlandırdılar.

Ancak daha sonraki tarihçilerin aksine, Meister, bireysel kiliselerin geleneksel ayrıcalıklarını koruma arzusunun, müfredatla ilgili belirli endişelerden ziyade bu çatışmaları tetiklediğini savundu.

Meister ayrıca, Schulstreit örneklerinin dini vakıfların, özellikle de kolej kiliselerinin daha bol olduğu güneyde daha nadir olduğunu kaydetti. Bu vakıfların sıklıkla okullara ev sahipliği yapması, şehirlerin yenilerini kurma ihtiyacını ortadan kaldırmıştır.

1920’lerde, Pirenne ve Rörig’in teorileri, soruyu yeni ve güçlü bir ticari sınıfın eğitim ihtiyaçları açısından yeniden şekillendirdi. Pirenne ve Rörig’e göre bu sınıfın etkisi müfredatı değiştirdi ve şehir kontrollü okulların yaratılmasını sağladı.

Bu da, eğitimin kontrolü üzerindeki dini hiyerarşi ile sivil kurumlar arasındaki mücadeleyi ateşledi. Pirenne ve Rörig’in ve onların takipçilerinin, şehir okullarının yükselişinin on birinci ve on ikinci yüzyıllardaki ekonomik genişlemeyle birlikte meydana geldiğine dair varsayımları, onları hem Latince hem de yerel olarak birçok şehir okulunun kuruluşu için son derece erken tarihler önermelerine yol açtı. Yine de bu erken tarihler, Hartmut Bleumer’in işaret ettiği gibi, nadiren yakından incelemeye dayanır.

Bazı tarihçiler ayrıca şehir okullarının kurulmasını, sivil gurur ve kimliğin ifadesinin ayrılmaz bir parçası olarak görmüşlerdir. Bu tarihçilere göre, varlıklı, bilinçli, sivil seçkinlerin büyümesi, kilisenin geleneksel rolüne meydan okuyan sivil kurumların gelişimini teşvik etti.

Bu, hastaneler, yoksullara yardım ve eğitim için doğruydu. Örneğin, Rudolf Endres, Rothenburg’da şehir kontrollü bir okulun kurulmasını, şehrin kiliseden bağımsızlığını artırma çabası bağlamına yerleştirdi.28 Bunu yaparken, şehir, klasik Schulstreit’i doğuran kiliseyle bir mücadeleye dokundu. 

Bununla birlikte, bazı yeni çalışmalar Schulstreit fikrini yeniden incelemeye başladı. Martin Kintzinger’in Augsburg (kimlik ve yurttaşlık gururu eksikliği olmayan bir şehir) üzerine çalışmasında, orada çok az tartışma olduğuna dikkat çekerek, mevcut okulların şehrin sakinlerinin ihtiyaçlarını yeterince karşıladığını öne sürüyor.

Hartmut Bleumer, Schulstreit üzerinde devam eden ısrarın, birçok tarihçinin meseleyi yanlış anlamalarına yol açtığını ve tarihçilerin kanıtlara bakış açısını çarpıttığını savunuyor.

Buna ek olarak, Alman eğitim tarihçiliği, öncelikle yerel bir çaba olarak kalma eğiliminde olmuştur. Birçok çalışma, onları daha geniş bir bölgesel veya Avrupa çerçevesi içine yerleştirmek için çok az çaba sarf ederek, tamamen belirli bir şehre veya belirli bir okula odaklanır.

Bu, en azından kısmen, belirli bir devletin (Landesgeschichte) tarihine adanmış en önemli sandalyelerin çoğuyla, Alman araştırma kurumlarının bölgelere göre örgütlenmesinin bir yansımasıdır. Bu odağın kesinlikle güçlü yanları olsa da, kendi himayesi altında yürütülen birçok çalışmanın kapsamını sınırlama eğiliminde olmuştur.

The post Ortaçağ’da Alman Okulları – Almanya’da Okullar ve Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).