Son kırk yıl boyunca, bilim adamları bu tezi büyük ölçüde eleştirdiler. 1958’de Herbert Grundmann, “özellikle burjuva bir eğitim programı ve amacına dair ikna edici kanıtlar henüz bulunamadı” dedi.

1979’da yayınlanan bir makalesinde Hans Martin Klinkenberg, işçileri, çiftçileri, zanaatkarları ve ticaret adamlarını içeren şehir sakinlerinin çeşitliliğinin tek bir eğitimin varlığını engellediğini öne sürerek, belirgin bir şekilde “bürgerliche” eğitim kavramını tamamen reddetti. norm. Buna ek olarak, şehir okullarının genellikle daha eski, kilise tarafından kontrol edilen okulların geleneklerini sürdürdüklerini ve müfredatta reform yapmak için çok az dürtü gösterdiğini belirtiyor.

Klinkenberg’in ticari bir eğitimi radikal reddi o zamandan beri ılımlı hale getirilmiş olsa da, artık dini eğitim programlarından tamamen farklı ve antitetik bir “bürgerliches Bildungswesen” açısından konuşmak mümkün değil.

Eğitimin içeriğine ilişkin tartışmalar, eğitimin nihai amacına ilişkin tartışmalarda da kilit rol oynamaktadır. Herbert Grundmann ve Peter Classen’in okulları arasında, ilk üniversitelerin kuruluşunun ardındaki güdülerle ilgili olarak bilinen savaşlar, Grundmann’ın ufuk açıcı çalışmasından elli yıl sonra tartışmaları renklendirmeye devam ediyor.

Grundmann’a göre, üniversite “ne ulusal ne de dini inisiyatiften, ne de sosyal veya ekonomik gelişmelerden doğdu, ama amor sciendi’den doğdu. On yıl boyunca, argümanı tartışmasız kaldı. Ancak 1967’de Classen, Grundmann’a ilk büyük saldırıyı başlattı.

Yavaş yavaş, Classen’in üniversiteleri karmaşık sosyal, ekonomik ve politik gelişmelerin ürünleri olarak gören daha pragmatik anlayışı egemen olmaya başladı. Daha yakın zamanlarda, Rainer C. Schwinges’in çalışması, üniversitelerin (ve genel olarak eğitimin) mevcut hiyerarşileri yansıtan ve güçlendiren sosyal yapılar olduğunu vurgulamıştır.

Jürgen Miethke’nin bir dizi makalesi, skolastik ve teolojik eğitimin potansiyel pratik uygulamalarını göstererek, belirli içerik üzerinden üniversite eğitiminde edinilen kritik becerileri vurgulamaktadır.

Ortaçağda eğitim anlayışı
orta çağ’da neler olmuştur
Ortaçağ dönemi hakkında kısa bilgi
Ortaçağda Eğitim Felsefesi
Ortaçağ eğitim kurumları nelerdir
Ortaçağ hangi yılları kapsar
Ortaçağ neden Karanlık Çağ olarak bilinir
Ortaçağ Tarihi

Erfurt ve Bologna üniversitelerindeki hukuk öğrencileri üzerine yapılan son çalışmalar, eğitimin pratik kullanımlarını ve sosyal hareketlilik için bir güç olarak rolünü de araştırdı. Bununla birlikte, Grundmann’ın üniversitelerin kuruluşunun arkasındaki itici güç olarak amor sciendi üzerindeki daha idealist ısrarı ve genel olarak eğitimin yaygınlaşması savunucular bulmaya devam ediyor.

Okuryazarlık sorunu bu dört tartışmanın en az gelişmişi olmaya devam ediyor. Bu konuda çok şey yazılmasına rağmen, pek çok belirsizlik devam etmektedir. Tarihçiler genellikle okuryazarlığın on dördüncü ve on beşinci yüzyılda, özellikle kentsel alanlarda önemli ölçüde arttığı konusunda hemfikirdir.

Bununla birlikte, bu temel ifadelerin bile kanıtlayıcı olarak kanıtlanması zordur. Okuryazarlık oranlarının herhangi bir doğrulukla değerlendirilmesi herkesin bildiği gibi zor olduğundan, literatürün nihayetinde tatmin edici olmasa da gerekli bir belirsizliği ele vermesi şaşırtıcı değildir.

Tarihçiler genellikle, tanımlamaya çalıştıkları daha büyük nüfusa kusurlu bir şekilde karşılık gelen küçük bir belge örneğinden genelleme yapmalıdır. Bu önemli sınırlamalar içinde, kentsel alanlarda okuryazarlık oranlarının yüzde on ila otuz arasında olduğu konusunda bir fikir birliği vardır. En iyi tahminin yüzde 300 hata payına sahip olması, bu konuyu karakterize eden belirsizliği göstermektedir.

Tarihçiler, uzun zamandır dördüncü büyük tartışmayı, yani dini ve sivil otoriteler arasındaki eğitim karşısındaki ilişkinin niteliğini, Martin Meister’in ilk kez 1868 gibi erken bir tarihte uygulanan bir terim olan Schulstreit olarak adlandırdılar.

Ancak daha sonraki tarihçilerin aksine, Meister, bireysel kiliselerin geleneksel ayrıcalıklarını koruma arzusunun, müfredatla ilgili belirli endişelerden ziyade bu çatışmaları tetiklediğini savundu.

Meister ayrıca, Schulstreit örneklerinin dini vakıfların, özellikle de kolej kiliselerinin daha bol olduğu güneyde daha nadir olduğunu kaydetti. Bu vakıfların sıklıkla okullara ev sahipliği yapması, şehirlerin yenilerini kurma ihtiyacını ortadan kaldırmıştır.

1920’lerde, Pirenne ve Rörig’in teorileri, soruyu yeni ve güçlü bir ticari sınıfın eğitim ihtiyaçları açısından yeniden şekillendirdi. Pirenne ve Rörig’e göre bu sınıfın etkisi müfredatı değiştirdi ve şehir kontrollü okulların yaratılmasını sağladı.

Bu da, eğitimin kontrolü üzerindeki dini hiyerarşi ile sivil kurumlar arasındaki mücadeleyi ateşledi. Pirenne ve Rörig’in ve onların takipçilerinin, şehir okullarının yükselişinin on birinci ve on ikinci yüzyıllardaki ekonomik genişlemeyle birlikte meydana geldiğine dair varsayımları, onları hem Latince hem de yerel olarak birçok şehir okulunun kuruluşu için son derece erken tarihler önermelerine yol açtı. Yine de bu erken tarihler, Hartmut Bleumer’in işaret ettiği gibi, nadiren yakından incelemeye dayanır.

Bazı tarihçiler ayrıca şehir okullarının kurulmasını, sivil gurur ve kimliğin ifadesinin ayrılmaz bir parçası olarak görmüşlerdir. Bu tarihçilere göre, varlıklı, bilinçli, sivil seçkinlerin büyümesi, kilisenin geleneksel rolüne meydan okuyan sivil kurumların gelişimini teşvik etti.

Bu, hastaneler, yoksullara yardım ve eğitim için doğruydu. Örneğin, Rudolf Endres, Rothenburg’da şehir kontrollü bir okulun kurulmasını, şehrin kiliseden bağımsızlığını artırma çabası bağlamına yerleştirdi.28 Bunu yaparken, şehir, klasik Schulstreit’i doğuran kiliseyle bir mücadeleye dokundu. 

Bununla birlikte, bazı yeni çalışmalar Schulstreit fikrini yeniden incelemeye başladı. Martin Kintzinger’in Augsburg (kimlik ve yurttaşlık gururu eksikliği olmayan bir şehir) üzerine çalışmasında, orada çok az tartışma olduğuna dikkat çekerek, mevcut okulların şehrin sakinlerinin ihtiyaçlarını yeterince karşıladığını öne sürüyor.

Hartmut Bleumer, Schulstreit üzerinde devam eden ısrarın, birçok tarihçinin meseleyi yanlış anlamalarına yol açtığını ve tarihçilerin kanıtlara bakış açısını çarpıttığını savunuyor.

Buna ek olarak, Alman eğitim tarihçiliği, öncelikle yerel bir çaba olarak kalma eğiliminde olmuştur. Birçok çalışma, onları daha geniş bir bölgesel veya Avrupa çerçevesi içine yerleştirmek için çok az çaba sarf ederek, tamamen belirli bir şehre veya belirli bir okula odaklanır.

Bu, en azından kısmen, belirli bir devletin (Landesgeschichte) tarihine adanmış en önemli sandalyelerin çoğuyla, Alman araştırma kurumlarının bölgelere göre örgütlenmesinin bir yansımasıdır. Bu odağın kesinlikle güçlü yanları olsa da, kendi himayesi altında yürütülen birçok çalışmanın kapsamını sınırlama eğiliminde olmuştur.

The post Ortaçağ’da Alman Okulları – Almanya’da Okullar ve Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Ortaçağ eğitim ortamı karmaşık, hatta kaotikti. Eğitim fırsatları, bir yerden bir yere önemli ölçüde farklılık gösteriyordu. Bunlar yaşa, cinsiyete, dine, sosyal ve ekonomik geçmişe ve mesleğe göre değişiyordu; onlar da zamanla değişti.

Aynı şehir içinde bile okullar birbirinden bağımsız olarak faaliyet gösteriyordu. Geç ortaçağ eğitim ortamını oluşturan şarkı okulları, yazı okulları, aritmetik okulları, dilbilgisi okulları ve özel eğitmenler, en geniş anlamıyla bir eğitim sistemi oluşturmadı.

Aksine, bunlar gevşekçe örülmüş, büyük ölçüde paralel ve sıklıkla birbiriyle örtüşen, son derece farklı amaçları olan kurumlar ve bireyler topluluğuydu.

Elbette, modern eğitim yapılarıyla bazı benzerlikler vardır, özellikle de ortaçağ eğitiminin bizim ilk, orta, lisans ve lisansüstü eğitimimize benzer bir şeye bölünmesi. Bununla birlikte, modern batı eğitim sistemi ile bu sistemin geliştiği ortaçağ eğitim gelenekleri arasındaki bariz ve birçok yönden yüzeysel paralelliklerin ötesine geçildiğinde, farklılıklar giderek daha belirgin hale gelir.

İlk olarak, çoğu okulda eğitim dili yabancı bir dildi. En temel düzeyde, çocuklar Latince ayin ve Mezmur’un bölümlerini ezbere okumaktan fazlasını öğrendiler ve çoğu zaman gerçek anlayışa dair çok az kanıt vardı. Daha gelişmiş bir müfredata sahip okullarda bile, tüm öğrenciler daha özel yazma becerisini öğrenmedi.

Ayrıca, çoğu ortaçağ okulunun amacı, yetenekli din adamlarının yetiştirilmesiydi; okulların başka amaçlara hizmet etmesi, büyük ölçüde bu çabanın bir yan ürünüydü. Okullar ve kilise arasındaki bağlantı o kadar güçlüydü ki, çağdaş yazarlar sıklıkla bilgin ve din adamı terimlerini birbirinin yerine kullandılar; bu, modern İngilizce’de katip teriminin kullanımında hala belirgin olan bir gerçektir. Şehir okulları bile, zorunlu koro hizmeti aracılığıyla eğitimin özünde dini doğasını yansıtmaya devam etti.

Geç Ortaçağ Dönemi
orta çağ’da neler olmuştur
Ortaçağ hangi yılları kapsar
Geç Ortaçağ Avrupası
Ortaçağ ne zaman bitti
Geç Ortaçağ Avrupası’nın özellikleri
Geç Ortaçağ Avrupa EKONOMİSİ
Geç Ortaçağ Özellikleri

Ek olarak, okullar rekabet halindeki yargı bölgelerinin bir bağlantısı içinde mevcuttu. Bazı bölgelerde, katedral okulunun unvan başkanı olan katedral skolastikus, piskoposluk içindeki tüm okullar üzerinde otorite talep etse bile, bu iddiayı uygulama yeteneği hiçbir zaman tam olmadı.

Aslında bu, on dördüncü yüzyılın sonlarında ve on beşinci yüzyılın başlarında, dini okulların şehir okulları ve özel eğitmenler arasında artan bir rekabetle karşılaşmasıyla azaldı. Üstün bir yapı veya otorite, okuldan okula ilerleme ve üniversite seviyesinden önce hiçbir derece yoktu.

Eğitimine “şarkı okulunda” başlayan çoğu kişi, bir gramer okulunda okumak için ilerlemeyi bekleyemezdi. Bir kişiyi üniversite eğitimi için nitelendiren herhangi bir ön koşul, resmi eğitimde ilerleme de yoktu. Bir usta bulabilir ve gerekli ücretleri karşılayabilirse, üniversiteye girmek mümkündü.

Bununla birlikte, iki önemli güç bir dereceye kadar süreklilik ve uygunluk sağladı. İlk olarak, ortaçağ okulları, özellikle geç antikiteden, okullardaki eğitimin bel kemiğini sağlayan nispeten az sayıda metin miras aldı.

Donatus, Priscian ve yanlış olarak atfedilen Cato’nun Distich’lerinin gramerleri, on altıncı yüzyıla kadar hem entelektüel hem de dini reform hareketlerinden kurtularak kullanımda kaldı.

İkinci olarak, üniversite öğrenimindeki artış, en azından bir dereceye kadar, en önemli gramer okullarının müfredatı üzerinde normatif bir etki yapmış gibi görünmektedir; Daha fazla öğrenci yüksek öğrenim aramaya başladıkça, gittikleri okulların üniversite eğitimi için yeterli hazırlık sağlaması, özellikle triviumda güçlü bir temel sağlaması giderek daha önemli hale geldi.

Alman üniversiteleri ağırlıklı olarak derslere dayanıyordu, bu nedenle öğrencilerin Latince yazabilmeleri de zorunluydu ve birçoğu üniversitelerde kullanılan karmaşık kısaltma sistemine maruz kalmış olmalıydı.

Bu çalışma, kaynakların izin verdiği ölçüde ayrıntılı olarak, geç ortaçağ eğitiminin hem normatif hem de eksantrik özelliklerini keşfedecektir. Bunu yapmak için, yeterli karşılaştırmalı bağlam sağlarken belirli okulları modern terminolojik deli gömleğine zorlamaktan kaçınmak gerekir.

Bu amaçla, aşağıdaki bölümlerde eğitim ve okullaşma, tek bir şehir olan Regensburg’da en temel düzeyden ileri üniversite eğitimine kadar incelenecektir. Herhangi bir vaka çalışmasında olduğu gibi, bir yandan belirli bir yer ve zamanın ayrıntılı tanımlarını ve analizini sağlamaya çalışıyorum.

Öte yandan, antika meraklılarını tatmin etmekten daha fazlasını yapmak için, çalışma aynı zamanda çok daha geniş öneme sahip soruları ele almak için bu spesifik verilerden genelleme yapmalıdır: kısacası, ormanı ağaçlardan inşa etmek veya en azından olası doğası vardı.

Son yarım yüzyıl boyunca, geç ortaçağ Alman eğitiminin tarih yazımına dört konu hakim olmuştur. Bunlardan ilki müfredat sorunudur. Giderek artan ticari bir toplumun değişen ihtiyaçları müfredatı ne ölçüde değiştirdi? Bu tartışma, özellikle tüccarların ve zanaatkârların ihtiyaçlarına yönelik bir eğitimin, geç Orta Çağ boyunca geliştirilmiş bir “bürgerliche Bildung” olup olmadığına odaklanmıştır.

Birbiriyle yakından ilişkili ikinci bir tartışma, eğitimin nihai amacına odaklanır. Bireyler (veya onlar için aileleri) neden eğitim istedi? Bu bireylerin ve ailelerin sosyal ve ekonomik çıkarlarını ne ölçüde ilerletti?

Üçüncüsü, geç ortaçağ eğitim genişlemesi ne kadar önemliydi ve okuryazarlık oranları üzerinde nasıl bir etkisi oldu? Son olarak, eğitim karşısında dini ve sivil kurumlar arasındaki etkileşimin doğası neydi.

Özellikle eski literatür, bu ilişkiyi, eğitim tekellerini sürdürmeye çalışan kilise tarafından kontrol edilen kurumlar ile bu kontrolü elinden almaya çalışan yükselen bir ticari ve sivil seçkinler arasındaki sıklıkla düşmanca bir mücadele olarak nitelendirdi.

Okulların müfredatı ile yükselen tüccar seçkinler arasındaki ilişki sorusu, Henri Pirenne’in olağanüstü etkisini yansıtıyor. Pirenne, ilk kez 1928’de ortaya çıkan on ikinci yüzyıl Flanders’ı üzerine yaptığı çalışmasında, yükselen bir ticari sınıfın artan eğitim taleplerinin yeni bir eğitim türünün gelişmesine yol açtığını, yerel dilde okuma ve yazmanın pratik becerilerini vurguladığını savundu.

Mevcut kilise tarafından kontrol edilen okullar genellikle bu tür becerileri öğretmedi, bu nedenle talepleri, bu yeni sosyal ve ekonomik sınıfın ihtiyaçlarını karşılayan şehir okullarının yaratılmasına yardımcı oldu.

Yaklaşık olarak aynı zamanda yazan Fritz Rörig, 13. yüzyılda Kuzey Almanya’nın Hansa kentlerinde benzer gelişmeler gördü. 

The post Geç Ortaçağ Almanya’sında Okullar – Almanya’da Okullar ve Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).