Avrupa dünyasının uzak kuzeybatı köşesindeki İzlanda adası, büyük ölçüde Norveç ve Britanya Adaları’ndan gelen göçmenler tarafından dokuzuncu yüzyılın sonlarında yerleştirildi. Orta Çağ’ın sonunda, bu küçücük ülke, tarihin en büyüleyici ve ayırt edici edebiyat yapılarından birini üretmişti, neredeyse tamamı ana dil olan Eski İskandinav (ON) dilinde yazılmıştı.

Ortaçağ İzlanda’sının destanları ve şiirleri, yüzyıllardır okuyucuları, öğrencileri ve bilim adamlarını büyüledi ve eğlendirdi. Bu edebiyatın arkasında Hıristiyan, Avrupa okuryazar gelenekleri ve yerli sözlü söylemlerden gelen fikirlerin eridiği bir potadan oluşan entelektüel bir kültür vardı. Bu entelektüel kültürün arkasında da benzer şekilde heterojen olan okullar ve pedagojiler vardı. Bununla birlikte, bu eğitim uygulamaları, yalnızca zorlayıcı bir literatür oluşturmadı.

Ada genelinde Hıristiyanlığın ve ortaçağ Katolik kilisesinin kurumunun kurulmasına yardımcı olacak rahipliği yarattılar. Eğitim, hem zengin hem de fakir tüm toplumdaki insanları birbirine bağladı; patronları, öğretmenleri ve öğrencileri ideolojik olandan finansal olana kadar birçok farklı bağ aracılığıyla birbirine bağladı. Eğitim uygulamaları, daha geniş Avrupa kilisesinin Latin dili ile yerel, yerel ON arasındaki hem ideolojik hem de pratik ilişkiyi müzakere etmeye yardımcı oldu.

Ortaçağ Avrupa standartlarına göre bile İzlanda, eğitim uygulamalarının yürütüldüğü kendine özgü koşullara sahipti. Tamamen kırsal olan dağınık bir nüfusa sahip, oldukça ademi merkeziyetçiydi. İzlanda’daki hiçbir şey bir şehre, hatta bir kasabaya benzemiyordu. Öğretim, katedraller ve manastırlar tarafından yönetilen okullarda yapılırdı, ancak bunlar çok küçük öğrenim topluluklarıydı ve izole çiftliklerde bulunuyordu.

Pek çok öğrenci evde ebeveynlerden veya koruyucu ebeveynlerden öğrendi ya da onun yerine geçecek bir rahibin çırağı oldu ve profesyonel öğretmenler katedraller ve manastırlarla sınırlıydı. Tarih, şecere, şiir ve diğer konular nesiller arasında sözlü olarak ve nihayetinde yazılı metinlerden bir miktar destekle aktarıldığı için, Hıristiyanlık öncesi öğrenmenin birçok yönü Hıristiyan İzlanda’da devam etti.

Latin dili kilisenin faaliyetlerini yönetiyordu ve Latin ayininin icrası din adamlarının ana hedefi ve göreviydi, bu nedenle Latince öğrenmek, ilk Hıristiyan İzlandalıların yeni dini bir araya getirmek için uğraşmak zorunda kaldıkları ilk görevler arasındaydı. dini toplumlarına dahil ederler. Yine de, hayatta kalan el yazmalarının neredeyse tamamı ON’da. Bu çalışma, ortaçağ İzlanda’sında eğitimi yöneten tek bir model veya kapsayıcı müfredat olmadığını, aksine bireylere ve bağlama göre değişen geniş bir öğretme ve öğrenme uygulamaları yelpazesi olduğunu göstermeyi amaçlamaktadır.

Ortaçağ neden Karanlık Çağ olarak bilinir
Avrupa da eğitimde dini anlayışın egemen olduğu dönem
Ortaçağda eğitim anlayışı
Orta çağda kadınların eğitimi
Ortaçağda eğitim Makale
Ortaçağda Eğitim Felsefesi
Ortaçağ Batı Avrupa uygarlığının kültür bileşenleri
Eski toplumlarda eğitim

Eğitim için hayatta kalan kanıtlar da benzer şekilde çeşitlidir. Bir yanda, eğitim bağlamları ve ilgili insanlar için kanıtlar var. Sagalar, özellikle İzlandalı piskoposlarla ilgili destanlar, öğretmenleri ve öğrencileri adlandırır ve karakterize eder ve genç din adamlarının nasıl öğretildiğine dair bazı kısa açıklamalar sunar. Eğitim sözleşmeleri ve diğer belgeler ile hukuk kuralları, sosyal ve ekonomik yönlerle ilgili bazı ayrıntıları doldurur.

Hıristiyanlık öncesi İzlandalılar hakkındaki destanlar, Hıristiyanlığa geçişten çok sonra yazılmış olsalar da, ilk İzlandalıların nasıl öğretip öğrendiklerini düşünmek için bazı temeller sunar ve daha sonraki laik eğitim biçimlerine işaret eder. Öte yandan, öğrenmenin gerçek içeriği, din adamlarının müfredatı ve sıradan insanların daha belirsiz ve heterojen öğrenmesi var. Bunun için çok çeşitli kaynaklardan dağınık referanslar toplamalıyız.

Orta Çağ İzlanda pedagojik uygulamalarının en ikna edici ve ayırt edici kanıtı olarak bir metin grubu öne çıkıyor: ON gramer incelemeleri. 14. yüzyıl elyazmalarında bir araya getirilen bunlar, birçok farklı kaynağın sıra dışı derlemeleridir. Bunlar, özünde, ON şiir ve poetikasının ilk metinsel analiziyle çevrilmiş Latince gramer yazılarının bir birleşimidir.

Tanım olarak, bunlar en az iki pedagojik dünyanın bir karışımıdır: ON şiirinin öğrenilmesi ve pratiği ile Latin geleneği ars grammatica (dilbilgisi sanatı), muhtemelen Batı Avrupa’daki ortaçağ Avrupa öğreniminin en önemli disiplini. Bu, hem edebi yorumu hem de Latin dilinin temel öğrenimini kapsıyordu. Ortaçağ İzlanda eğitimine ilişkin herhangi bir anlayış, bu incelemelerin hem oluşumunu hem de kullanımlarını ve işlevlerini hesaba katmalıdır.

Bu çalışma, İzlanda’nın 870’lerdeki yerleşiminden 1550’deki Reform’a kadar tüm ortaçağ dönemini kapsayacaktır. Bazı dönemler daha ayrıntılı kaynaklara sahiptir ve Hıristiyanlığa resmi dönüşümden önce, c. 1000, ancak çok daha sonraki kaynaklardan spekülasyon yapabiliriz. Okulların ve diğer eğitim bağlamlarının gelişimini, öğretme ve öğrenmenin bazı sosyal ve ekonomik yönlerini, temel Latince dini müfredatı ve Eski İskandinav dilbilgisi ve şiirsel incelemelerin olağandışı gelişimini inceleyecektir.

Bu kadar geniş bir bakış açısı, her konunun derinlemesine incelenemeyeceği anlamına gelir ve birçok yerde asıl amaç basitçe hangi kaynakların var olduğunu ve daha büyük resme nasıl uyduklarını açıklamak olacaktır. Ancak, eğitim tarihinin tüm bu yönlerini bir arada inceleyerek, bunların birbirleriyle nasıl bağlantılı olduğunu ve eğitimin kendisinin toplum ve kültür içinde nasıl işlediğini daha iyi anlayabiliriz.

Hiçbir çalışma, tüm bu kaynakları, tüm bu bakış açılarını ve ortaçağ İzlanda eğitiminin tüm bu bileşenlerini ve bakış açılarını hesaba katmaya çalışmamıştır. Bununla birlikte, konu birçok bilim insanının ilgisini çekmiştir ve sıklıkla kilise tarihi veya Eski İskandinav poetikası üzerine araştırmalarda kullanılmıştır.

Pek çok bilim insanı ya ortaçağ İzlanda eğitimi ya da okuryazarlığının alışılmadık derecede yüksek kalitede olduğu1 milliyetçi bir anlayış için bastırdı ya da İzlanda topluluğunun bir altın çağ olarak idealleştirilmesini destekleyen eğitimsel yükseliş ve düşüş anlatıları sundu.2 büyük ölçüde, eğitim, seçkin kimliği karakterize etmek için bir araç ve ortaçağ İzlanda edebiyatının kalitesine ilişkin abartılı bir kavram olarak bilimsel ilgiyi çekmiştir. Son derece etkili bilgin Gabriel Turville-Petre’nin 1942’de yazdığı gibi:

Kısmen, gelenekleriyle gurur duyan önde gelen ailelerin erkekleri arasında din eğitiminin yaygın olması nedeniyle, İskandinav ulusları arasında yalnızca İzlandalılar, büyük bir ortaçağ edebiyatı üretti.

The post Ortaçağ İzlanda’sında Eğitimin Gelişimi – İzlanda’da Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Son kırk yıl boyunca, bilim adamları bu tezi büyük ölçüde eleştirdiler. 1958’de Herbert Grundmann, “özellikle burjuva bir eğitim programı ve amacına dair ikna edici kanıtlar henüz bulunamadı” dedi.

1979’da yayınlanan bir makalesinde Hans Martin Klinkenberg, işçileri, çiftçileri, zanaatkarları ve ticaret adamlarını içeren şehir sakinlerinin çeşitliliğinin tek bir eğitimin varlığını engellediğini öne sürerek, belirgin bir şekilde “bürgerliche” eğitim kavramını tamamen reddetti. norm. Buna ek olarak, şehir okullarının genellikle daha eski, kilise tarafından kontrol edilen okulların geleneklerini sürdürdüklerini ve müfredatta reform yapmak için çok az dürtü gösterdiğini belirtiyor.

Klinkenberg’in ticari bir eğitimi radikal reddi o zamandan beri ılımlı hale getirilmiş olsa da, artık dini eğitim programlarından tamamen farklı ve antitetik bir “bürgerliches Bildungswesen” açısından konuşmak mümkün değil.

Eğitimin içeriğine ilişkin tartışmalar, eğitimin nihai amacına ilişkin tartışmalarda da kilit rol oynamaktadır. Herbert Grundmann ve Peter Classen’in okulları arasında, ilk üniversitelerin kuruluşunun ardındaki güdülerle ilgili olarak bilinen savaşlar, Grundmann’ın ufuk açıcı çalışmasından elli yıl sonra tartışmaları renklendirmeye devam ediyor.

Grundmann’a göre, üniversite “ne ulusal ne de dini inisiyatiften, ne de sosyal veya ekonomik gelişmelerden doğdu, ama amor sciendi’den doğdu. On yıl boyunca, argümanı tartışmasız kaldı. Ancak 1967’de Classen, Grundmann’a ilk büyük saldırıyı başlattı.

Yavaş yavaş, Classen’in üniversiteleri karmaşık sosyal, ekonomik ve politik gelişmelerin ürünleri olarak gören daha pragmatik anlayışı egemen olmaya başladı. Daha yakın zamanlarda, Rainer C. Schwinges’in çalışması, üniversitelerin (ve genel olarak eğitimin) mevcut hiyerarşileri yansıtan ve güçlendiren sosyal yapılar olduğunu vurgulamıştır.

Jürgen Miethke’nin bir dizi makalesi, skolastik ve teolojik eğitimin potansiyel pratik uygulamalarını göstererek, belirli içerik üzerinden üniversite eğitiminde edinilen kritik becerileri vurgulamaktadır.

Ortaçağda eğitim anlayışı
orta çağ’da neler olmuştur
Ortaçağ dönemi hakkında kısa bilgi
Ortaçağda Eğitim Felsefesi
Ortaçağ eğitim kurumları nelerdir
Ortaçağ hangi yılları kapsar
Ortaçağ neden Karanlık Çağ olarak bilinir
Ortaçağ Tarihi

Erfurt ve Bologna üniversitelerindeki hukuk öğrencileri üzerine yapılan son çalışmalar, eğitimin pratik kullanımlarını ve sosyal hareketlilik için bir güç olarak rolünü de araştırdı. Bununla birlikte, Grundmann’ın üniversitelerin kuruluşunun arkasındaki itici güç olarak amor sciendi üzerindeki daha idealist ısrarı ve genel olarak eğitimin yaygınlaşması savunucular bulmaya devam ediyor.

Okuryazarlık sorunu bu dört tartışmanın en az gelişmişi olmaya devam ediyor. Bu konuda çok şey yazılmasına rağmen, pek çok belirsizlik devam etmektedir. Tarihçiler genellikle okuryazarlığın on dördüncü ve on beşinci yüzyılda, özellikle kentsel alanlarda önemli ölçüde arttığı konusunda hemfikirdir.

Bununla birlikte, bu temel ifadelerin bile kanıtlayıcı olarak kanıtlanması zordur. Okuryazarlık oranlarının herhangi bir doğrulukla değerlendirilmesi herkesin bildiği gibi zor olduğundan, literatürün nihayetinde tatmin edici olmasa da gerekli bir belirsizliği ele vermesi şaşırtıcı değildir.

Tarihçiler genellikle, tanımlamaya çalıştıkları daha büyük nüfusa kusurlu bir şekilde karşılık gelen küçük bir belge örneğinden genelleme yapmalıdır. Bu önemli sınırlamalar içinde, kentsel alanlarda okuryazarlık oranlarının yüzde on ila otuz arasında olduğu konusunda bir fikir birliği vardır. En iyi tahminin yüzde 300 hata payına sahip olması, bu konuyu karakterize eden belirsizliği göstermektedir.

Tarihçiler, uzun zamandır dördüncü büyük tartışmayı, yani dini ve sivil otoriteler arasındaki eğitim karşısındaki ilişkinin niteliğini, Martin Meister’in ilk kez 1868 gibi erken bir tarihte uygulanan bir terim olan Schulstreit olarak adlandırdılar.

Ancak daha sonraki tarihçilerin aksine, Meister, bireysel kiliselerin geleneksel ayrıcalıklarını koruma arzusunun, müfredatla ilgili belirli endişelerden ziyade bu çatışmaları tetiklediğini savundu.

Meister ayrıca, Schulstreit örneklerinin dini vakıfların, özellikle de kolej kiliselerinin daha bol olduğu güneyde daha nadir olduğunu kaydetti. Bu vakıfların sıklıkla okullara ev sahipliği yapması, şehirlerin yenilerini kurma ihtiyacını ortadan kaldırmıştır.

1920’lerde, Pirenne ve Rörig’in teorileri, soruyu yeni ve güçlü bir ticari sınıfın eğitim ihtiyaçları açısından yeniden şekillendirdi. Pirenne ve Rörig’e göre bu sınıfın etkisi müfredatı değiştirdi ve şehir kontrollü okulların yaratılmasını sağladı.

Bu da, eğitimin kontrolü üzerindeki dini hiyerarşi ile sivil kurumlar arasındaki mücadeleyi ateşledi. Pirenne ve Rörig’in ve onların takipçilerinin, şehir okullarının yükselişinin on birinci ve on ikinci yüzyıllardaki ekonomik genişlemeyle birlikte meydana geldiğine dair varsayımları, onları hem Latince hem de yerel olarak birçok şehir okulunun kuruluşu için son derece erken tarihler önermelerine yol açtı. Yine de bu erken tarihler, Hartmut Bleumer’in işaret ettiği gibi, nadiren yakından incelemeye dayanır.

Bazı tarihçiler ayrıca şehir okullarının kurulmasını, sivil gurur ve kimliğin ifadesinin ayrılmaz bir parçası olarak görmüşlerdir. Bu tarihçilere göre, varlıklı, bilinçli, sivil seçkinlerin büyümesi, kilisenin geleneksel rolüne meydan okuyan sivil kurumların gelişimini teşvik etti.

Bu, hastaneler, yoksullara yardım ve eğitim için doğruydu. Örneğin, Rudolf Endres, Rothenburg’da şehir kontrollü bir okulun kurulmasını, şehrin kiliseden bağımsızlığını artırma çabası bağlamına yerleştirdi.28 Bunu yaparken, şehir, klasik Schulstreit’i doğuran kiliseyle bir mücadeleye dokundu. 

Bununla birlikte, bazı yeni çalışmalar Schulstreit fikrini yeniden incelemeye başladı. Martin Kintzinger’in Augsburg (kimlik ve yurttaşlık gururu eksikliği olmayan bir şehir) üzerine çalışmasında, orada çok az tartışma olduğuna dikkat çekerek, mevcut okulların şehrin sakinlerinin ihtiyaçlarını yeterince karşıladığını öne sürüyor.

Hartmut Bleumer, Schulstreit üzerinde devam eden ısrarın, birçok tarihçinin meseleyi yanlış anlamalarına yol açtığını ve tarihçilerin kanıtlara bakış açısını çarpıttığını savunuyor.

Buna ek olarak, Alman eğitim tarihçiliği, öncelikle yerel bir çaba olarak kalma eğiliminde olmuştur. Birçok çalışma, onları daha geniş bir bölgesel veya Avrupa çerçevesi içine yerleştirmek için çok az çaba sarf ederek, tamamen belirli bir şehre veya belirli bir okula odaklanır.

Bu, en azından kısmen, belirli bir devletin (Landesgeschichte) tarihine adanmış en önemli sandalyelerin çoğuyla, Alman araştırma kurumlarının bölgelere göre örgütlenmesinin bir yansımasıdır. Bu odağın kesinlikle güçlü yanları olsa da, kendi himayesi altında yürütülen birçok çalışmanın kapsamını sınırlama eğiliminde olmuştur.

The post Ortaçağ’da Alman Okulları – Almanya’da Okullar ve Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).