Manastır eğitimi, ortaçağ İzlanda’sındaki eğitim tarihinin en esrarengiz yönlerinden biridir ve yine de bunun hayati bir parçasıydı. Ortaçağ İzlanda kilisesi olan biskupasǫgur için ana anlatı kaynakları, keşişlerin ve rahibelerin günlük yaşamı, uygulamaları veya bakış açıları hakkında çok az fikir verir. Genel anlamda, İzlanda manastırları küçüktü – belgesel kaynaklarda sayıların verildiği nadir durumlarda, herhangi bir manastır veya manastırda genellikle dört ila sekiz gerçek keşiş veya rahibe olduğunu öne sürüyorlar, ancak burada yaşayanların toplam sayısı çok daha yüksek olmuştur.

Orta Çağ ilerledikçe manastırlar giderek zenginleşti ve sonunda piskoposluk makamlarıyla birlikte İzlanda’daki en zengin kurumlar haline geldi. Reform döneminde İzlanda’daki tüm toprakların kabaca yüzde 13’üne sahiplerdi. Bu nedenle, pek çok bilim insanının onları nitelendirdiği önemsiz, kapalı kurumlar değildiler. Kitap üretimi ve eğitimi, bahçıvanlık, yoksullara ve hastalara yardım, başrahipler ve rahiplerle, hatta bazen çatışmalar sırasında arabuluculuğa yardım ederek, toplumla birçok yönden etkileşime girdiler.

İzlanda’daki manastır okullarının doğası ve gelişimi ve kurumsal kalitesi çok tartışıldı. Avrupa’nın başka yerlerinde, Orta Çağ’ın başlarında kurulan manastır okulları, ortaçağ eğitiminin gelişmesinde kilit bir rol oynadı. İzlanda’daki manastırların nispeten geç gelişimi, ilki resmi dönüşümden bir asırdan fazla bir süre sonra ortaya çıktı, manastır okullarının orada başka yerlerde olduğundan farklı bir rol oynamış olması gerektiği anlamına geliyordu.

Örneğin, 12. yüzyıldan itibaren İngiltere’deki manastır okullarının gelişimi, üniversitelerin yakınlığı ve eğitim kurumları arasındaki rekabet tarafından şekillendirildi. Geç Ortaçağ İngiliz manastırları üniversitelere keşişler gönderdi, sonunda kolejler kurdu ve daha sonra üniversitelerde gerçekleşen felsefi ve teolojik öğrenme ışığında yerel öğretimlerini geliştirdi.

On ikinci yüzyılda kıtada büyüyen okullara yönelik manastır eleştirisi, özellikle de Clairvaux’lu Bernard’ın Paris’e muhalefeti, hem manastır hem de üniversite öğrenimini etkiledi. Sadece iki İzlanda piskoposluğu ve piskoposluklar ile manastırlar arasında eğitim konusunda gerilim veya rekabete dair hiçbir kanıt bulunmadığından, böyle bir faktörün İzlanda manastır okullarının gelişmesinde ve işleyişinde bir rol oynaması pek olası değildir.

Hatta bazı bilim adamları İzlanda’da gerçek manastır okulları olmadığını, yalnızca eğitimin manastırlarda gerçekleştiğini ileri sürmüşlerdir.366 Ancak, bu bilim adamlarının hiçbiri gerçek bir manastır okulu ile ne kastedildiğini açıklamamıştır ve manastırcılık İzlanda’da işlevsel bir kurum olduğundan, bu bilim adamlarının hiçbiri gerçek bir manastır okulunun ne anlama geldiğini açıklamamıştır. dolayısıyla eğitim üzerinde kurumsal bir etkiye sahip olmalıdır.

Ortaçağda eğitim anlayışı
Şövalye okulları
Ortaçağ dönemi hakkında kısa bilgi
Ortaçağda Eğitim Felsefesi
Ortaçağda eğitim Makale
Ortaçağdan modern çağa geçiş
Orta çağda kadınların eğitimi
Ortaçağda kilisenin rolü

Ayrıca, bu argümanlar, İzlanda toplumunda manastırların rolünü marjinalleştirme eğiliminde olan daha geniş bir bilimsel söyleme kesinlikle bağlıdır. Aynı şekilde, manastırlarda yaşayan keşişler, rahibeler ve corrodianlar için bu kurumların doğası kesinlikle onların öğrenmelerini etkiledi. Rahipler ve rahibeler için, okumak ve öğrenmek çileci olmanın bir parçası olarak zorunluydu.

Bir adanmışlık uygulaması olarak yaşam boyu öğrenme, elbette, bir okulla veya çocukların dini kariyer için kasıtlı olarak eğitilmesiyle aynı şey değildir. Bununla birlikte, en azından bu daha geniş anlamda, manastırlar, öğrenme pratiğinin dini adanmışlığın ve meditasyonun bir parçası olduğu için öğrenme merkezleri olurdu ve bu nedenle aktif entelektüel söylemi teşvik edebilirdi.

Manastır eğitiminin gizeminin çoğu, manastırlardaki eğitime ilişkin çok az açıklamanın veya doğrudan referansın Lárentíus destanından daha önce ortaya çıkması gerçeğinden kaynaklanmaktadır. Yine de on dördüncü yüzyılın ortalarından ve sonrasından gelen belgesel kaynaklar, manastırları, katedral okullarından bile daha fazla, eğitim için en sık belirtilen yerler olarak gösteriyor.

Bu belgeler arasındaki benzerlik, katedral okulları ile manastır okullarının genel rolü ve statüsü arasında belirli bir benzerlik olduğunu düşündürür, ancak anlatı kaynakları, piskoposlukları neredeyse hemen öğretim ve öğrenme merkezleri haline gelenler olarak nitelendirirken, manastırlar muhtemelen okul olarak işlevlerini daha yavaş geliştirdiler. 

Reform zamanında, Kral III. Christian’ın mektupları ve emirleri, manastır okullarının kapatılmasının bir bütün olarak İzlanda eğitimine vermiş olması gereken ciddi darbeyi gösteriyor. Bilinen on dört İzlanda manastırının çoğu, 1133’ten 1226’ya kadar bir yüzyıl boyunca kuruldu ve sadece dördü bu dönemin dışında kaldı. Bu on dört kişiden dokuzu Reform’a ve İzlanda’daki tüm manastırcılığın sonuna kadar dayandı: dördü kuzeyde, biri doğuda ve dördü güneyde ve batıda.

Bunların hepsi ya Benediktin ya da Augustinian vakıflarıydı ve İzlanda’da Dominikenler, Fransiskenler ya da başka herhangi bir tarikat kurulduğuna dair hiçbir kanıt yok. Bu evlerin yanı sıra, kendileri de eğitime katılmış olabilecek münzevilere ve münzevilere yapılan birkaç gönderme vardır. Bu nedenle, küçük olsa da, çilecilerin ve kurumlarının önemli kaynakları ve coğrafi yayılımı, ortaçağ İzlanda’sının kırsal ve dağınık nüfusunu eğitmenin temel bir parçasıydı.

Manastır Temelleri ve Eğitiminin İlk İki Yüzyılı Misyoner piskopos Hróðólfr, Landnámabók’un Hauksbók redaksiyonunda İzlanda’dan ayrıldığında Bær’de üç keşiş bıraktığından bahsedilir. Bu noktadan sonra bu keşişlerin hangi faaliyetlere karışmış olabileceklerini bir kenara bırakırsak, Bær manastırı 1030’dan en az 1049’a kadar bizzat Hróðólfr tarafından yönetildi. Misyonerlik döneminde İzlanda’nın başka yerlerinde olduğu gibi benzer türde bir eğitimin burada da yapıldığını varsayabiliriz. 

Bir İzlandalı tarafından kurulan ilk manastır, kuzeyde Ketill Þorsteinsson tarafından Hólar piskoposluğu içinde 1133 yılında kurulan bir Benediktin manastırı olan Þingeyrar’dı; 1551’e kadar sürdü. Þingeyrar’ın ilk başrahibi, Jón Ǫgmundsson’un gözetiminde Hólar’da eğitim gören Vilmundr Þórólfsson’du, bu nedenle Vilmundr’ın Þingeyrar’da uyguladığı herhangi bir manastır eğitimi anlayışı muhtemelen Hólar’daki öğrenme biçimlerine dayanıyordu.

Ancak Þingeyrar, Hólar’ın kaynaklarına sahip olmayacaktı ve kesinlikle bir skólameistari gibisi olmayacaktı. Ancak, belki de sadece yeni keşişlerin eğitimi olsa bile, bazı eğitimlerin gerçekleşmiş olması çok muhtemeldir. Ayrıca, 12. yüzyılın başlarındaki bu bağlamda, yeni manastırın kaynaklarının bir dereceye kadar laik din adamlarını eğitmek için kullanılmış olması için yeterli rahip kıtlığı olması muhtemeldir.

The post Manastır Okulları – İzlanda’da Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Hıristiyan eğitiminin İzlanda’ya gelişi yavaş bir süreçti, ancak geniş çaplı bir etki yarattı. 1000 yılında Alşing’deki resmi din değiştirmeden önce bile İzlanda’da inançlarını çocuklarına aktaran Hıristiyanlar vardı kuşkusuz. Dönemin diğer eğitim türlerinde olduğu gibi, evlerde ve koruyucu aile ilişkilerinde bir tür Hıristiyan eğitimi zaten olmuş olmalıdır. Dönüşümden kısa bir süre önce ve sonraki yarım yüzyıl boyunca, misyonerler ve misyoner piskoposlar İzlanda’ya dini öğretiler getirerek doktrinlerini ve fikirlerini nüfusa yaydı.

Bu zamanda az sayıda keşiş de faaldi ve erken dönüşüm çalışmasına katkıda bulundu. Son olarak, güneydeki Skálholt’ta ilk İzlanda piskoposluğu kurulduğunda, kurumsal Hıristiyan eğitiminin, bir piskoposun gücü, otoritesi ve öğrenimi etrafında temellenen eğitimin başlangıcını getirdi.

Bunu, Hólar’daki ikinci bir piskoposluk ve on ikinci yüzyılda Benedictine ve Augustinian manastırları izledi ve kendi öğretme ve öğrenme biçimlerine katkıda bulundu. Ancak rahipler, özellikle büyük aristokrat çiftliklerde, bu kurumların dışında öğrencilere öğretmeye devam ettiler ve hatta bazı İzlandalılar yurtdışında daha derinlemesine eğitim aradılar.

1. bölümde tartışıldığı gibi, İzlanda’daki eğitim bağlamları oldukça değişkendi ve “okul” terimini kullanımımı kaynakların skóli kullandığı yerlerle sınırlayacağım; yani manastırlar ve katedraller. Bunlar aynı zamanda modern bir okul anlayışına en yakın özellikler için bize en iyi kanıtları veren yerlerdir: eğitimli, hatta bazen profesyonel öğretmenler, çok sayıda öğrencinin sürekli eğitimi ve tamamen sosyal veya kişisel olmaktan çok kurumsal bir okul anlayışı söz konusudur.

Bununla birlikte, on ikinci yüzyılda büyük aristokrat çiftliklerinde, özellikle Oddi ve Haukadalr’da yapılan öğretimi tanımlarken, terimi daha geniş bir şekilde kullanma konusunda bilimde güçlü bir gelenek vardır. Ancak bu çiftliklerin geleneksel koruyucu aileye daha yakın bir şeye ne ölçüde katıldıkları ve kapsamlı kitap koleksiyonlarına ve birden fazla öğrenciye öğretmek için potansiyel kaynaklara sahip diğer birçok çiftlikten eğitim açısından ne kadar farklı oldukları da belirsizdir.

Ayrıca İzlanda manastır ve katedral okullarını tanımlarken, bu kurumların diğer bölgelerden farklı olarak kendi tarihsel gelişimlerinin olduğunu akılda tutmak önemlidir. İzlanda’ya getirilen pedagojik fikirler ve modeller, dağınık nüfus ve herhangi bir kentsel çevrenin yokluğu da dahil olmak üzere oradaki farklı koşullara uyum sağlamak da zorundaydı.

Ayrıca, İzlandalıların hemen ve tamamen benimseyecekleri tekil, yekpare bir Avrupa eğitimi modeli yoktur. Avrupa’nın her yerinden gelen etkiler, eğitimin İzlanda’ya nasıl uyarlandığı konusunda çeşitliliğe neden olabilirdi. Hamburg-Bremen, Lund ve Niðaróss başpiskoposlarının tümü bir süre İzlanda üzerinde hüküm sürdü ve eğitim modellerini farklı şekillerde etkilemiş olabilir. İngiliz etkisi, genellikle Norveç üzerinden gelen İngiliz misyoner piskoposlarının yanı sıra İngiltere ile sürekli temas yoluyla gelirken, İzlandalılar eğitim için Avrupa’yı da dolaştı.

Ortaçağda Eğitim Felsefesi
Ortaçağda eğitim anlayışı
Ortaçağda üniversiteler
izlanda’da eğitim sistemi
İzlanda okul öncesi eğitim sistemi
Ortaçağda eğitim Makale
İzlanda eğitim sistemi pdf
Orta Çağ üniversiteleri özellikleri

İzlanda’daki okullar ve eğitim zamanla değişti. Katedral okulları on birinci yüzyılda, manastır okulları ise on ikinci yüzyılda gelişmeye başladı. Staðamál, İzlanda kilisesinin zenginliğinin ve gücünün büyümesine izin verdi ve yeni zenginlik, kısmen öğrencilerin ödemeleriyle sağlandı. Buna karşılık, bu zenginlik, manastırların okul olarak işlev görme kapasitesini de desteklemiş olmalıdır.

Eğitim ile İzlanda toplumu ve kültüründeki değişimler arasındaki potansiyel ilişkilerin kabul edilmesi gerekirken, abartma tehlikesi de var. Bazı akademisyenler, kaynaklardaki boşluklara veya İzlanda tarihinin en iyi dönemlerine ilişkin kendi anlayışlarına odaklanarak, bazen manastır ve katedral okullarının kurumsal niteliklerini vurgulayarak İzlanda’da eğitimin yükselen ve düşen kalitesi fikrini de desteklediler.

Burada bu tür analizlerden kaçınılacaktır. Her şeyden önce, anlatı kaynaklarının varlığının ve çok övülen seçkin öğrenci ve öğretmenlerin eğitimin yüksek noktalarını temsil ettiği ve kanıtlardaki boşlukların düşük noktaları temsil ettiği fikrini reddetmek de önemlidir.

Bazı eğitimciler ve öğrenciler tartışılıyor ve övülüyorsa ve diğerleri bilinmiyorsa ya da sadece kısaca bahsediliyorsa, bu, daha yaygın olarak tartışılanların aslında daha bilgili veya yetenekli bireyler olduğunu göstermez. Sadece onları bu şekilde sunmaya ilgi olduğunu gösteriyor. Toplumun tüm düzeyleri ve tüm öğrenme konuları dahil olmak üzere eğitime geniş bir açıdan bakmak, İzlanda’daki eğitimin genel kalitesini değerlendirirken çok dikkatli olmak anlamına da gelir.

Genel olarak, İzlanda eğitiminin çeşitli ve uyarlanabilir olduğu, farklı bağlamlarda farklı insanlar ve amaçlar için işlediği gösterilebilir. Hem daha geniş Avrupa gelişmelerini hem de İzlanda’nın acil koşullarını yansıtıyordu ve asla tekil, yekpare bir gelenek de değildi.

1. bölümde sunulan laik ve Hristiyanlık öncesi eğitim için sınırlı ama önemli kanıtlardan yola çıkarak, bu bölüm, İzlanda toplumu ve kültürünün birçok yönünden etkilenerek, ruhani ve Hristiyan eğitiminin yer alabileceği çok çeşitli yolları gösterecektir. Dini kurumların gelişimi, eğitimin maliyeti ve öğretmenler, öğretmenler ve öğrenciler arasındaki ilişkiler oldukça da büyük bir önem taşır.

Bu çeşitliliğin önemli bir yönü finansaldır: daha fakir İzlandalılar ve İzlanda rahipliğinin alt sınıfları kaynaklarda çok iyi temsil edilmese de, eğitimin ortaçağda oynayabileceği birçok rolün tam bir resmini elde etmek için bunların varlığı ve önemi kabul edilmelidir. İzlandaca hayat. Bu çeşitliliğin ışığında, önemli bir eğitim bağlamı olarak nitelendirilen şey, belirli bir kişiyi veya yeri daha geniş öğretme ve öğrenme dinamikleri için neyin önemli kıldığı ile birlikte de sorgulanmalıdır.

Ortaçağ İzlanda Okulları için Kaynaklar

Bu bölümün ana kaynakları biskupasögur, eğitim sözleşmelerini ve anlaşmazlıkları açıklayan bir dizi belge ve kanunlardan ve yıllıklardan birkaç pasaj olacaktır. Bölümün geri kalanının ayrıntılı tartışmasını bağlamsallaştırmak için bu kaynaklardan bazılarının bir özetini vermeye de değer.

The post Ortaçağ İzlanda Okulları için Kaynaklar – İzlanda’da Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatlarıv first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Ortaçağ İzlanda’sında eğitimin nasıl geliştiğini anlamak için, bir bütün olarak ortaçağ eğitimi hakkında genel bir anlayışa sahip olmamız gerekir. Hristiyanlaştırma ile birlikte fikirler ve kurumlar İzlanda’ya getirildi ve orada yerel ihtiyaçlara hizmet etmek üzere uyarlandı. İzlanda eğitimini ortaçağ dünyasında bağlamsallaştırmak için üç anahtar kavram önemlidir: manastır okulları, piskoposluk veya katedral okulları ve septem artes liberales (yedi liberal sanat), bunların hepsinden önemlisi grammatica. On ikinci yüzyılda ilk üniversitelerin oluşumundan önce, manastırlar ve katedraller Avrupa Orta Çağlarının başlıca eğitim merkezleriydi. Bununla birlikte, muhtemelen kısmen adada herhangi bir nüfus merkezinin olmaması nedeniyle, ortaçağ İzlanda’sında üniversiteler hiçbir zaman kurulmamıştır.

Erken ortaçağ piskoposluk okulları, piskoposların etrafında kümelenmiş küçük öğrenci toplulukları olan domus episkoposluğu çevresinde kuruluydu. Eğitim kurumları olarak katedral okulları Karolenj döneminde yoğun bir şekilde gelişti ve bu tür kurumların sayısı dokuzuncu ve onuncu yüzyıllarda artmaya başladı, on birinci yüzyılda hızlı bir büyüme ile. Bu okulların büyümesi, artan sayıda öğrenci için konaklama da dahil olmak üzere daha fazla kaynağa anında erişim sağlayan kentsel çevrelerin büyümesine bağlıydı. Ancak, maliyet ve mesafe nedeniyle çoğu bölge papazı katedral okullarına devam etmedi.

En başından beri bile, en eski katedral okulları, manastırın öğrenmeye yönelik kaygısından etkilenmişti. Ortaçağ manastırlarının amacının çileci yaşamı mükemmelleştirmek olduğu düşünüldüğünde, geniş anlamda her zaman okul olmuş, kendilerine gelen çocukları ve gençleri her zaman kabul etmişlerdir. Orta Çağ’ın başlarında manastırların muazzam büyümesi ve yayılması, eğitim siteleri olarak rollerini destekledi: örneğin altıncı yüzyılın sonunda Galya’da en az iki yüz manastır vardı.

Manastırlar büyük ölçüde kendi üyelerinin eğitimiyle ilgileniyordu ve bazen scola iç ve scola dış arasında bir ayrım vardı, gelecekteki keşişler için bir okul ve geleceğin din adamları için bir okul, ancak bu her zaman böyle değildi. ve İzlanda’da uygulanmış olduğu varsayılamaz.

Özellikle bu amaçla manastırlara gönderilen aristokrat erkek çocuklara meslekten olmayan eğitim de verilebilir. On üçüncü yüzyılın başlarında İngiltere’de, Augustinusçular ve Benediktinler, fakir erkek çocukların yemek ve barınma ile birlikte bir miktar eğitim alabilecekleri, Almonry okulları olarak adlandırılan okulları geliştirdiler.

Septem artes liberales, Roma geleneğinden miras kalan, Orta Çağ’ın standart eğitim şemasıydı. Ortaçağ okullarının müfredatının tamamını olmasa da çoğunu tanımlamak ve şekillendirmek için kullanıldılar ve trivium ve quadrivium olarak ayrıldılar. Trivium, bir eğitimin temel temeli olan dil sanatlarıydı: dilbilgisi, retorik ve diyalektik.

Ortaçağda eğitim anlayışı
Eski toplumlarda eğitim
Ortaçağda eğitim Makale
Orta çağda kadınların eğitimi
Ortaçağda Eğitim Felsefesi
Ortaçağ Kilisesi’ne rağmen yasaklanmayan sportif faaliyetler
Ortaçağda kilisenin rolü
Ortaçağ dönemi hakkında kısa bilgi

Quadrivium ise daha gelişmiş konulardan oluşuyordu: musica, aritmetik, geometri ve astronomi. Bu son derece etkili ve önemli bir sistem olmasına rağmen, monolitik bir müfredat değildi: trivium’dan önce ve onun dışında gerçekleşen ilköğretim vardı ve hukuk ve teoloji, ortaçağ okullarında öğretilen en önemli ileri dersler arasındaydı, ancak bunlar vardı. quadrivium’un bir parçası değil.

Benzer şekilde, belirli bağlamlarda daha çok, din adamlarına okumayı, ilahiyi söylemeyi ve temel kutsal görevlerini yerine getirmeyi öğretmek gibi uygulamalı din eğitimine odaklanıldı. Bu çalışmanın tartışacağı gibi, İzlanda’daki eğitim en iyi, temel ve pratik dini öğrenmenin öneminin yanı sıra, gramer kurallarının büro öğrenimindeki merkeziliğini keşfederek anlaşılır.

Gerçekten de grammatica, Orta Çağ’da tartışmasız en önemli disiplindi: Latin dilinin öğretilmesi ve öğrenilmesinin yanı sıra çeşitli yorumlama biçimleri ve dilsel ideolojilerle ilgileniyordu. Biçim, üslup ve mecazi dilin yorumlanmasıyla ilgili olarak, retorikle örtüşmüştür, ancak ikincisi genellikle daha çok kompozisyonla ilgilenirken, grammatica daha çok yorumla ilgilenir.

Bu çalışmanın amaçları doğrultusunda, retoriğin bazı yönleri de dahil olmak üzere geniş bir gramer anlayışı kullanılacaktır. İzlanda bağlamında, disiplinler arasındaki katı ayrımların çoğu zaman konuyla ilgili olması pek olası görünmüyor.

Martin Irvine, geç antik çağda ve erken Orta Çağ’da grammatica’nın kültürel tarihi üzerine yaptığı ufuk açıcı 1994 çalışmasında, The Making of Textual Culture: Grammatica and Literary Theory, 350–1100’de, grammatica disiplininin şu anda rolünün ötesine nasıl geçtiğini anlatıyor. okul müfredatı:

Metin kültürü için gerekli koşulları sağlayarak, el yazması kitabın kültürü olan grammatica, indirgenemez bir kültürel ön koşul, retoriğe veya mantığa asla verilmeyen bir statü işlevi gördü. Ortaçağ bilginlerinin kendi terimleriyle, grammatica “liberal harflerin kaynağı ve temeli” ya da “tüm metinsel sanatların kaynağı ve temeli” idi, çünkü grammatica okuryazar kültüre tek giriş noktası olduğu için değil, grammatica evrensel olarak dil ve metinleri bilgi nesneleri olarak inşa etmek için söylemsel araçları sağladığı anlaşılmaktadır.

Daha yeni ve eşit derecede önemli bir çalışma, Rita Copeland ve Ineke Sluiter’in 2009 Medieval Grammar and Rhetoric: Language Arts and Literary Theory, AD 300–1475, bu dönem boyunca gramer ve retorik eserlerden alıntıları toplayan ve tanıtan eserdir. Dilbilgisini diyalektikle ilişkisi de dahil olmak üzere hem işlevsel hem de felsefi terimlerle tanımlarlar:

John of Salisbury dilbilgisinden “tüm felsefenin beşiği” olarak söz etti. Dilbilgisinin teknik alanı, dilin nasıl ifade edildiğine ve anlamın nasıl üretildiğine ilişkin açıklayıcı sistemler için bir temeldi.

Dilbilgisi teorisi aracılığıyla, antik ve ortaçağ okuyucuları, anlam sorularından anlam sorularına, işaretlerden anlambilime ve nihayetinde edebi temsil sorularına, yani şiirsel dilin farklı hakikat türleri ile ilişkisine geçebilirler. Kutsal Yazıların spekülatif teolojiye sunduğu şiirsel dil. Anlamlandırmayla olan ilgisi nedeniyle dilbilgisi, diyalektiğin mantıksal bilimi ile yakından bağlantılıydı.

O halde, mevcut bilimin ışığında, grammatica’nın yalnızca ortaçağ eğitimini değil, aynı zamanda eğitim ile daha geniş entelektüel ve kültürel manzara arasındaki ilişkiyi incelemek için de temel olduğu açıktır. Bu da disiplini tarihle ilişkilendirmede özellikle yararlı kılar. şiir ve edebiyat tarihi de dahil olmak üzere ortaçağ İzlanda çalışmalarında diğer alanlara eğitim vardır.

The post  Ortaçağ Eğitimi – İzlanda’da Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Avrupa dünyasının uzak kuzeybatı köşesindeki İzlanda adası, büyük ölçüde Norveç ve Britanya Adaları’ndan gelen göçmenler tarafından dokuzuncu yüzyılın sonlarında yerleştirildi. Orta Çağ’ın sonunda, bu küçücük ülke, tarihin en büyüleyici ve ayırt edici edebiyat yapılarından birini üretmişti, neredeyse tamamı ana dil olan Eski İskandinav (ON) dilinde yazılmıştı.

Ortaçağ İzlanda’sının destanları ve şiirleri, yüzyıllardır okuyucuları, öğrencileri ve bilim adamlarını büyüledi ve eğlendirdi. Bu edebiyatın arkasında Hıristiyan, Avrupa okuryazar gelenekleri ve yerli sözlü söylemlerden gelen fikirlerin eridiği bir potadan oluşan entelektüel bir kültür vardı. Bu entelektüel kültürün arkasında da benzer şekilde heterojen olan okullar ve pedagojiler vardı. Bununla birlikte, bu eğitim uygulamaları, yalnızca zorlayıcı bir literatür oluşturmadı.

Ada genelinde Hıristiyanlığın ve ortaçağ Katolik kilisesinin kurumunun kurulmasına yardımcı olacak rahipliği yarattılar. Eğitim, hem zengin hem de fakir tüm toplumdaki insanları birbirine bağladı; patronları, öğretmenleri ve öğrencileri ideolojik olandan finansal olana kadar birçok farklı bağ aracılığıyla birbirine bağladı. Eğitim uygulamaları, daha geniş Avrupa kilisesinin Latin dili ile yerel, yerel ON arasındaki hem ideolojik hem de pratik ilişkiyi müzakere etmeye yardımcı oldu.

Ortaçağ Avrupa standartlarına göre bile İzlanda, eğitim uygulamalarının yürütüldüğü kendine özgü koşullara sahipti. Tamamen kırsal olan dağınık bir nüfusa sahip, oldukça ademi merkeziyetçiydi. İzlanda’daki hiçbir şey bir şehre, hatta bir kasabaya benzemiyordu. Öğretim, katedraller ve manastırlar tarafından yönetilen okullarda yapılırdı, ancak bunlar çok küçük öğrenim topluluklarıydı ve izole çiftliklerde bulunuyordu.

Pek çok öğrenci evde ebeveynlerden veya koruyucu ebeveynlerden öğrendi ya da onun yerine geçecek bir rahibin çırağı oldu ve profesyonel öğretmenler katedraller ve manastırlarla sınırlıydı. Tarih, şecere, şiir ve diğer konular nesiller arasında sözlü olarak ve nihayetinde yazılı metinlerden bir miktar destekle aktarıldığı için, Hıristiyanlık öncesi öğrenmenin birçok yönü Hıristiyan İzlanda’da devam etti.

Latin dili kilisenin faaliyetlerini yönetiyordu ve Latin ayininin icrası din adamlarının ana hedefi ve göreviydi, bu nedenle Latince öğrenmek, ilk Hıristiyan İzlandalıların yeni dini bir araya getirmek için uğraşmak zorunda kaldıkları ilk görevler arasındaydı. dini toplumlarına dahil ederler. Yine de, hayatta kalan el yazmalarının neredeyse tamamı ON’da. Bu çalışma, ortaçağ İzlanda’sında eğitimi yöneten tek bir model veya kapsayıcı müfredat olmadığını, aksine bireylere ve bağlama göre değişen geniş bir öğretme ve öğrenme uygulamaları yelpazesi olduğunu göstermeyi amaçlamaktadır.

Ortaçağ neden Karanlık Çağ olarak bilinir
Avrupa da eğitimde dini anlayışın egemen olduğu dönem
Ortaçağda eğitim anlayışı
Orta çağda kadınların eğitimi
Ortaçağda eğitim Makale
Ortaçağda Eğitim Felsefesi
Ortaçağ Batı Avrupa uygarlığının kültür bileşenleri
Eski toplumlarda eğitim

Eğitim için hayatta kalan kanıtlar da benzer şekilde çeşitlidir. Bir yanda, eğitim bağlamları ve ilgili insanlar için kanıtlar var. Sagalar, özellikle İzlandalı piskoposlarla ilgili destanlar, öğretmenleri ve öğrencileri adlandırır ve karakterize eder ve genç din adamlarının nasıl öğretildiğine dair bazı kısa açıklamalar sunar. Eğitim sözleşmeleri ve diğer belgeler ile hukuk kuralları, sosyal ve ekonomik yönlerle ilgili bazı ayrıntıları doldurur.

Hıristiyanlık öncesi İzlandalılar hakkındaki destanlar, Hıristiyanlığa geçişten çok sonra yazılmış olsalar da, ilk İzlandalıların nasıl öğretip öğrendiklerini düşünmek için bazı temeller sunar ve daha sonraki laik eğitim biçimlerine işaret eder. Öte yandan, öğrenmenin gerçek içeriği, din adamlarının müfredatı ve sıradan insanların daha belirsiz ve heterojen öğrenmesi var. Bunun için çok çeşitli kaynaklardan dağınık referanslar toplamalıyız.

Orta Çağ İzlanda pedagojik uygulamalarının en ikna edici ve ayırt edici kanıtı olarak bir metin grubu öne çıkıyor: ON gramer incelemeleri. 14. yüzyıl elyazmalarında bir araya getirilen bunlar, birçok farklı kaynağın sıra dışı derlemeleridir. Bunlar, özünde, ON şiir ve poetikasının ilk metinsel analiziyle çevrilmiş Latince gramer yazılarının bir birleşimidir.

Tanım olarak, bunlar en az iki pedagojik dünyanın bir karışımıdır: ON şiirinin öğrenilmesi ve pratiği ile Latin geleneği ars grammatica (dilbilgisi sanatı), muhtemelen Batı Avrupa’daki ortaçağ Avrupa öğreniminin en önemli disiplini. Bu, hem edebi yorumu hem de Latin dilinin temel öğrenimini kapsıyordu. Ortaçağ İzlanda eğitimine ilişkin herhangi bir anlayış, bu incelemelerin hem oluşumunu hem de kullanımlarını ve işlevlerini hesaba katmalıdır.

Bu çalışma, İzlanda’nın 870’lerdeki yerleşiminden 1550’deki Reform’a kadar tüm ortaçağ dönemini kapsayacaktır. Bazı dönemler daha ayrıntılı kaynaklara sahiptir ve Hıristiyanlığa resmi dönüşümden önce, c. 1000, ancak çok daha sonraki kaynaklardan spekülasyon yapabiliriz. Okulların ve diğer eğitim bağlamlarının gelişimini, öğretme ve öğrenmenin bazı sosyal ve ekonomik yönlerini, temel Latince dini müfredatı ve Eski İskandinav dilbilgisi ve şiirsel incelemelerin olağandışı gelişimini inceleyecektir.

Bu kadar geniş bir bakış açısı, her konunun derinlemesine incelenemeyeceği anlamına gelir ve birçok yerde asıl amaç basitçe hangi kaynakların var olduğunu ve daha büyük resme nasıl uyduklarını açıklamak olacaktır. Ancak, eğitim tarihinin tüm bu yönlerini bir arada inceleyerek, bunların birbirleriyle nasıl bağlantılı olduğunu ve eğitimin kendisinin toplum ve kültür içinde nasıl işlediğini daha iyi anlayabiliriz.

Hiçbir çalışma, tüm bu kaynakları, tüm bu bakış açılarını ve ortaçağ İzlanda eğitiminin tüm bu bileşenlerini ve bakış açılarını hesaba katmaya çalışmamıştır. Bununla birlikte, konu birçok bilim insanının ilgisini çekmiştir ve sıklıkla kilise tarihi veya Eski İskandinav poetikası üzerine araştırmalarda kullanılmıştır.

Pek çok bilim insanı ya ortaçağ İzlanda eğitimi ya da okuryazarlığının alışılmadık derecede yüksek kalitede olduğu1 milliyetçi bir anlayış için bastırdı ya da İzlanda topluluğunun bir altın çağ olarak idealleştirilmesini destekleyen eğitimsel yükseliş ve düşüş anlatıları sundu.2 büyük ölçüde, eğitim, seçkin kimliği karakterize etmek için bir araç ve ortaçağ İzlanda edebiyatının kalitesine ilişkin abartılı bir kavram olarak bilimsel ilgiyi çekmiştir. Son derece etkili bilgin Gabriel Turville-Petre’nin 1942’de yazdığı gibi:

Kısmen, gelenekleriyle gurur duyan önde gelen ailelerin erkekleri arasında din eğitiminin yaygın olması nedeniyle, İskandinav ulusları arasında yalnızca İzlandalılar, büyük bir ortaçağ edebiyatı üretti.

The post Ortaçağ İzlanda’sında Eğitimin Gelişimi – İzlanda’da Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Aynı derecede önemli olan dilenci okullar, Batı Hıristiyan âleminin her yerinden öğretmenleri, öğrencileri, kitapları ve fikirleri Regensburg’a getirdi. Her ne kadar öncelikle yetenekli vaizler yetiştirmeyi amaçlasalar da (en aza indirilmemesi gereken bir meslekten olmayan eğitim biçimi), bu tür okulların ve kütüphanelerin varlığı, şehrin entelektüel ve eğitimsel iklimine, çoğu zaman daha az somut yollarla önemli ölçüde katkıda bulunmuştur.

St. Mang, Schottenkloster, Prüfening ve Prüll’ün daha küçük okulları da on dördüncü ve on beşinci yüzyıllarda en azından bazı dönemler için dilbilgisi ve muhtemelen şarkı öğretti. St. Johann, St. Cassian ve St. Ulrich ile bağlantılı şarkı alimleri ve daha küçük kiliselerin ve sunakların çoğu da vardı.

Kadınların eğitimi de tamamen ihmal edilmedi. Dindarlar arasında daha yaygın olmasına rağmen, meslekten olmayan kadınlar, özellikle özel öğretmenlerden bazı sınırlı eğitim fırsatlarına sahipti. Son olarak, Yahudi eğitimi daha geniş Hıristiyan cemaatinden kesin olarak ayrılmış olmasına rağmen, Yahudi entelektüel yaşamının ve kültürünün merkezi olarak Regensburg’un önemi göz ardı edilmemelidir.

Geç ortaçağ Regensburg’daki eğitim ortamının ana hatlarını belirledikten sonra, şimdi okulların içine daha yakından bakıyoruz. İlk olarak, hem süreklilik hem de değişim yönlerine dikkat ederek okulların müfredatlarını ele alacağız. İkinci olarak, sosyal ve ekonomik kökenleri ve kariyer yolları da dahil olmak üzere okulları yöneten ve yönetenlere bakacağız. Son olarak, öğrencilerin kendilerini, deneyimlerini, kökenlerini ve özlemlerini ele alacağız.

OKULLAR İÇİNDE

Ortaçağ Eğitiminin Temelleri

Geç Orta Çağ’ın eğitim yapılarını ve müfredatını anlamak için, bunların içinden büyüdükleri metinsel ve kurumsal gelenekleri göz önünde bulundurmak gerekir. Geç antikitenin mirası ve Karolenj reformları özellikle önemliydi.

Bunlar, geç ortaçağ okul eğitiminin içeriği ve biçimi için temel bağlamı sağlar. Ek olarak, bu miraslar, okullara karşı din adamları ve meslekten olmayan otoriteler arasındaki ilişkiyi karakterize eden müphemliği ve ara sıra düşmanlığı çerçevelemeye hizmet eder.

Ortaçağ eğitimi, geç antik dönem retorik okullarından keskin bir şekilde farklı olmasına rağmen, geç antikiteye kadar uzanan metinlere ve geleneklere çok şey borçluydu. Pierre Riché’nin sözleriyle, “Hıristiyan eğitimi onun varisi olarak değil, rakibi olarak görünse bile.”

Geç antik dönem metinlerinin temel önemi hiçbir yerde temel gramerlerde olduğu kadar belirgin değildir. En popüler ortaçağ dilbilgisi, Aelius Donatus’un (dördüncü yüzyılın ortaları) ürünüydü ve o kadar yaygındı ki, dilbilgisi öğrencilerine genellikle basitçe Donatistler deniyordu.

Priscian’ın dilbilgisi Institutiones Grammaticae (altıncı yüzyılın başları) da tüm Orta Çağ boyunca geniş çapta dolaştı. Sık sık yorumların ve yorumların konusuydu ve Hrabanus Maurus’un dilbilgisi tartışmasının temelini oluşturdu.

Ortaçağ eğitimi için bu dönemin önemi gramerle de sınırlı değildi. Özellikle iki metin, Martianus Capella’nın. Merkür ve Filolojinin Evliliği ve Boethius’un Felsefenin Tesellisi, ortaçağ yedi liberal sanat anlayışının temelini oluşturdu.

Ayrıca, özellikle Hıristiyan eğitimi bağlamında pagan metinlerinin kullanımını ve hatta hayranlığını haklı çıkardılar. Bunlara dilbilgisi, retorik, üslup ve hatta ahlak konularında kılavuzluk etmiş klasik ve geç antik pagan yazarlarının uzun bir listesini eklemek gerekir.

Ortaçağda eğitim anlayışı
Ortaçağda Eğitim Felsefesi
Dünya eğitim tarihi PDF
Ortaçağ dönemi eğitimin genel özellikleri
Orta çağın eğitimin temel özellikleri
Eğitimin Tarihçesi kısaca
Eğitim Tarihi PDF
EĞİTİMİN TARİHSEL TEMELLERİ ders NOTLARI

Klasik antik çağlardan beri, ortaçağ okulları özellikle şairler Terence, Vergil, Horace, Juvenal, Statius, Lucan ve nesir yazarları Sallust, Cato, Cicero ve Seneca’ya düşkündü. Son olarak, Avian masalları hem Latince metinler hem de ahlaki örnekler olarak standart metinler haline geldi.

Ortaçağ eğitimcileri bu yazarlara o kadar değer verdiler ki, gelenek onlara daha sonraki birçok eseri sahte bir şekilde kredilendirdi. Ortaçağ geleneği önemli okul metinlerini Cato (Disticha), Ovid (de Nuce), Vergil (de Viro Bono) Boethius (de Discipuli Scolarium) ve Seneca’ya (de IIII Virtutibus) atfetti.

Geç antikitenin metinsel mirasına ek olarak, ortaçağ eğitimi iki geç antik Hıristiyan kurumunun gelişimine çok şey borçluydu: katedral okulu ve manastır. Beşinci yüzyılın başlarında, St. Augustine, Hippo’daki kilisesinde, kutsal metinlerin okunmasını liberal sanatların incelenmesiyle birleştiren bir rahipler okulu kurdu.

Güney Fransa’da ve Visigothic İspanya’da benzer kurumlara dair kanıtlar vardır. Beşinci ve altıncı yüzyılların katedral okullarından Karolenj dönemininkilere doğrudan bir soy çizgisi olmamasına rağmen, Augustinus örneği, kesinlikle bu okulun yapısını ve müfredatını etkilemiştir. 

Augustine’in katedral eğitim programı tarafından sağlanan emsalden bile daha önemli olan şey, manastır eğitiminin gelişmesiydi. Yedinci yüzyıla gelindiğinde, retorik ve Latin edebiyatına ağırlık veren geleneksel Roma okullarının çoğu ortadan kalkmıştı.

Böylece, manastırlar Batı’da okuryazar kültürün hayatta kalan birkaç yerleşim bölgesinden biri haline geldi. Cassiodorus tarafından altıncı yüzyılda kurulan Vivarium, manastırların Latin edebiyatını ve kültürünü korumadaki rolünün belki de en muhteşem örneğini sunar. Vivarium, çoğu keşişlerin kendileri tarafından üretilen olağanüstü bir kütüphaneye sahipti.

Cassiodorus, Institutiones divinarum et sekülerum litteratum adlı çalışmasında, hem Hıristiyan hem de Hıristiyan olmayan metinleri içeren titiz bir çalışma kursu ortaya koydu. Yine de, Cassiodorus’un çalışmalarının nispeten geniş dolaşımına rağmen, onun kuruluşu, hem çalışma yoğunluğu hem de Hıristiyan olmayan edebiyatı kucaklama coşkusu açısından birçok yönden benzersizdi.

Aynı zamanlarda, ama Cassiodorus’un Calabrian manastırının hoş iklimlerinden bir dünya uzakta olan İrlandalı keşişler, on birinci yüzyıla kadar devam eden bir manevi göç geleneği başlattılar.

Doğu manastırcılığının katı çileciliğinden ve tedavi edilemez bir huzursuzluktan esinlenerek, Britanya Adaları ve kıta boyunca yorulmadan seyahat ettiler, yeni manastırlar kurdular ve mevcut olanları reforme ettiler. Vakıflarının birçoğu ve onlardan gelişen kız evleri, öğrenme ve kitap üretim merkezleri haline geldi.

The post Ortaçağ Eğitiminin Temelleri – Almanya’da Okullar ve Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Son kırk yıl boyunca, bilim adamları bu tezi büyük ölçüde eleştirdiler. 1958’de Herbert Grundmann, “özellikle burjuva bir eğitim programı ve amacına dair ikna edici kanıtlar henüz bulunamadı” dedi.

1979’da yayınlanan bir makalesinde Hans Martin Klinkenberg, işçileri, çiftçileri, zanaatkarları ve ticaret adamlarını içeren şehir sakinlerinin çeşitliliğinin tek bir eğitimin varlığını engellediğini öne sürerek, belirgin bir şekilde “bürgerliche” eğitim kavramını tamamen reddetti. norm. Buna ek olarak, şehir okullarının genellikle daha eski, kilise tarafından kontrol edilen okulların geleneklerini sürdürdüklerini ve müfredatta reform yapmak için çok az dürtü gösterdiğini belirtiyor.

Klinkenberg’in ticari bir eğitimi radikal reddi o zamandan beri ılımlı hale getirilmiş olsa da, artık dini eğitim programlarından tamamen farklı ve antitetik bir “bürgerliches Bildungswesen” açısından konuşmak mümkün değil.

Eğitimin içeriğine ilişkin tartışmalar, eğitimin nihai amacına ilişkin tartışmalarda da kilit rol oynamaktadır. Herbert Grundmann ve Peter Classen’in okulları arasında, ilk üniversitelerin kuruluşunun ardındaki güdülerle ilgili olarak bilinen savaşlar, Grundmann’ın ufuk açıcı çalışmasından elli yıl sonra tartışmaları renklendirmeye devam ediyor.

Grundmann’a göre, üniversite “ne ulusal ne de dini inisiyatiften, ne de sosyal veya ekonomik gelişmelerden doğdu, ama amor sciendi’den doğdu. On yıl boyunca, argümanı tartışmasız kaldı. Ancak 1967’de Classen, Grundmann’a ilk büyük saldırıyı başlattı.

Yavaş yavaş, Classen’in üniversiteleri karmaşık sosyal, ekonomik ve politik gelişmelerin ürünleri olarak gören daha pragmatik anlayışı egemen olmaya başladı. Daha yakın zamanlarda, Rainer C. Schwinges’in çalışması, üniversitelerin (ve genel olarak eğitimin) mevcut hiyerarşileri yansıtan ve güçlendiren sosyal yapılar olduğunu vurgulamıştır.

Jürgen Miethke’nin bir dizi makalesi, skolastik ve teolojik eğitimin potansiyel pratik uygulamalarını göstererek, belirli içerik üzerinden üniversite eğitiminde edinilen kritik becerileri vurgulamaktadır.

Ortaçağda eğitim anlayışı
orta çağ’da neler olmuştur
Ortaçağ dönemi hakkında kısa bilgi
Ortaçağda Eğitim Felsefesi
Ortaçağ eğitim kurumları nelerdir
Ortaçağ hangi yılları kapsar
Ortaçağ neden Karanlık Çağ olarak bilinir
Ortaçağ Tarihi

Erfurt ve Bologna üniversitelerindeki hukuk öğrencileri üzerine yapılan son çalışmalar, eğitimin pratik kullanımlarını ve sosyal hareketlilik için bir güç olarak rolünü de araştırdı. Bununla birlikte, Grundmann’ın üniversitelerin kuruluşunun arkasındaki itici güç olarak amor sciendi üzerindeki daha idealist ısrarı ve genel olarak eğitimin yaygınlaşması savunucular bulmaya devam ediyor.

Okuryazarlık sorunu bu dört tartışmanın en az gelişmişi olmaya devam ediyor. Bu konuda çok şey yazılmasına rağmen, pek çok belirsizlik devam etmektedir. Tarihçiler genellikle okuryazarlığın on dördüncü ve on beşinci yüzyılda, özellikle kentsel alanlarda önemli ölçüde arttığı konusunda hemfikirdir.

Bununla birlikte, bu temel ifadelerin bile kanıtlayıcı olarak kanıtlanması zordur. Okuryazarlık oranlarının herhangi bir doğrulukla değerlendirilmesi herkesin bildiği gibi zor olduğundan, literatürün nihayetinde tatmin edici olmasa da gerekli bir belirsizliği ele vermesi şaşırtıcı değildir.

Tarihçiler genellikle, tanımlamaya çalıştıkları daha büyük nüfusa kusurlu bir şekilde karşılık gelen küçük bir belge örneğinden genelleme yapmalıdır. Bu önemli sınırlamalar içinde, kentsel alanlarda okuryazarlık oranlarının yüzde on ila otuz arasında olduğu konusunda bir fikir birliği vardır. En iyi tahminin yüzde 300 hata payına sahip olması, bu konuyu karakterize eden belirsizliği göstermektedir.

Tarihçiler, uzun zamandır dördüncü büyük tartışmayı, yani dini ve sivil otoriteler arasındaki eğitim karşısındaki ilişkinin niteliğini, Martin Meister’in ilk kez 1868 gibi erken bir tarihte uygulanan bir terim olan Schulstreit olarak adlandırdılar.

Ancak daha sonraki tarihçilerin aksine, Meister, bireysel kiliselerin geleneksel ayrıcalıklarını koruma arzusunun, müfredatla ilgili belirli endişelerden ziyade bu çatışmaları tetiklediğini savundu.

Meister ayrıca, Schulstreit örneklerinin dini vakıfların, özellikle de kolej kiliselerinin daha bol olduğu güneyde daha nadir olduğunu kaydetti. Bu vakıfların sıklıkla okullara ev sahipliği yapması, şehirlerin yenilerini kurma ihtiyacını ortadan kaldırmıştır.

1920’lerde, Pirenne ve Rörig’in teorileri, soruyu yeni ve güçlü bir ticari sınıfın eğitim ihtiyaçları açısından yeniden şekillendirdi. Pirenne ve Rörig’e göre bu sınıfın etkisi müfredatı değiştirdi ve şehir kontrollü okulların yaratılmasını sağladı.

Bu da, eğitimin kontrolü üzerindeki dini hiyerarşi ile sivil kurumlar arasındaki mücadeleyi ateşledi. Pirenne ve Rörig’in ve onların takipçilerinin, şehir okullarının yükselişinin on birinci ve on ikinci yüzyıllardaki ekonomik genişlemeyle birlikte meydana geldiğine dair varsayımları, onları hem Latince hem de yerel olarak birçok şehir okulunun kuruluşu için son derece erken tarihler önermelerine yol açtı. Yine de bu erken tarihler, Hartmut Bleumer’in işaret ettiği gibi, nadiren yakından incelemeye dayanır.

Bazı tarihçiler ayrıca şehir okullarının kurulmasını, sivil gurur ve kimliğin ifadesinin ayrılmaz bir parçası olarak görmüşlerdir. Bu tarihçilere göre, varlıklı, bilinçli, sivil seçkinlerin büyümesi, kilisenin geleneksel rolüne meydan okuyan sivil kurumların gelişimini teşvik etti.

Bu, hastaneler, yoksullara yardım ve eğitim için doğruydu. Örneğin, Rudolf Endres, Rothenburg’da şehir kontrollü bir okulun kurulmasını, şehrin kiliseden bağımsızlığını artırma çabası bağlamına yerleştirdi.28 Bunu yaparken, şehir, klasik Schulstreit’i doğuran kiliseyle bir mücadeleye dokundu. 

Bununla birlikte, bazı yeni çalışmalar Schulstreit fikrini yeniden incelemeye başladı. Martin Kintzinger’in Augsburg (kimlik ve yurttaşlık gururu eksikliği olmayan bir şehir) üzerine çalışmasında, orada çok az tartışma olduğuna dikkat çekerek, mevcut okulların şehrin sakinlerinin ihtiyaçlarını yeterince karşıladığını öne sürüyor.

Hartmut Bleumer, Schulstreit üzerinde devam eden ısrarın, birçok tarihçinin meseleyi yanlış anlamalarına yol açtığını ve tarihçilerin kanıtlara bakış açısını çarpıttığını savunuyor.

Buna ek olarak, Alman eğitim tarihçiliği, öncelikle yerel bir çaba olarak kalma eğiliminde olmuştur. Birçok çalışma, onları daha geniş bir bölgesel veya Avrupa çerçevesi içine yerleştirmek için çok az çaba sarf ederek, tamamen belirli bir şehre veya belirli bir okula odaklanır.

Bu, en azından kısmen, belirli bir devletin (Landesgeschichte) tarihine adanmış en önemli sandalyelerin çoğuyla, Alman araştırma kurumlarının bölgelere göre örgütlenmesinin bir yansımasıdır. Bu odağın kesinlikle güçlü yanları olsa da, kendi himayesi altında yürütülen birçok çalışmanın kapsamını sınırlama eğiliminde olmuştur.

The post Ortaçağ’da Alman Okulları – Almanya’da Okullar ve Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).