Ayrıca, Hintli çocukların çoğu okula hiç gitmedi. 1921 gibi geç bir tarihte, okul çağındaki erkek çocukların yalnızca üçte biri ve kız çocukların on üçte biri okullara kaydoldu. Kırsaldaki dört köyden üçü hala eğitim olanaklarına sahip değildi.

İngilizce eğitiminin daha varlıklı sınıflar için rezerve edilmesiyle, nüfusun çoğunluğu, özellikle kırsal alanlarda, sosyoekonomik merdiveni tırmanamadı.

Seylan davası tipikti. Sömürge idaresi, ilk andan itibaren kırsal alanlarda yaşayanlara İngilizceyi “bir nebze olsun [hatta] İngilizce öğrenmenin araçlarına” izin vermek konusunda isteksizdi, diye bildirdi Kamu Eğitimi Müdürü, sömürgeci yetkililerin bu reddi haklı çıkardı: az İngilizce bilgisi, yerli goiyanın zihninde rahatsız edici bir etkiye sahiptir.

Kısacası, sömürge yönetimi, “el emeğini yürütecek olan yararlı sınıf” olarak gördükleri için İngilizce’ye erişimi kurumsal olarak sınırladı.

Emlak Okulları: Göçmen İşçilerin Eğitimi

Mülk okulları sistemi, belki de, endüstriyel/tarım eğitimi ile sömürgelerdeki yerli dil eğitimi arasındaki ayrılmaz bağı en iyi şekilde örneklemektedir. İngiliz sömürge imparatorluğu içinde, sözleşmeli emek hiç de nadir değildi.

Seylan örneğinde, güney Hindistan’ın Tamil bölgesinden önemli sayıda insan, büyük sömürge plantasyonlarında veya İngilizlerin mülk dediği yerde çalışmak için oraya göç etti. 1901’de, arazilerde istihdam edilen Tamil işçileri, Seylan’daki tüm Tamil nüfusunun %42’siydi ve ucuz işgücü sağlayan “sözleşmeli” işçiler olarak büyük çiftliklerde yoğunlaşmıştı.

Yaklaşık olarak eşit sayıda çalışan kadın ve erkeklere ek olarak, çocuklar “çay toplayıcı” olarak, “çay çalısının tepesine uzanacak kadar” yaşlandıklarında yaygın olarak çalıştırılıyordu. Sözleşmeli işçi olarak hayatın getirdiği diğer zorlukların yanı sıra, sözleşmeli işçi olarak Seylan’a gelenlerin çoğu kalıcı olarak oraya yerleşmesine rağmen, bir mülkten diğerine sık sık göç etme zorunluluğu anlamına geliyordu.

Londra’daki Parlamento üyeleri tarafından yirminci yüzyılın başlarında mülklerdeki eğitim sorununu ele almaları için baskı yapıldığında, Seylan Eğitim Müfettişi, Tamil sözleşmeli emekçilerin çocuklarının “henüz onu gerekli kılan bir uygarlık aşamasına ulaşmadıklarını” ilan etti. 

Şu anki durumlarının İngiltere’deki çocukların büyük çoğunluğundan çok daha sağlıklı ve daha mutlu (entelektüel olarak daha az zorlayıcı olsa da) olduğunu bilmek, gerçekten de hayırsever için ferahlatıcı olmalı.

Akıl başkaları için saklanmalıydı. Ancak bu eğitim görevlisi, sözleşmeli Tamil işçilerinin bu koşullardan hiç de memnun olmadıklarını ilk elden biliyordu.

Raporunda, sözleşmeli işçilerin çocuklarına sağlanan eğitimin çoğunun, sözleşmeli işçilerin çabalarıyla organize edildiğini ve finanse edildiğini detaylandırdı; bu, yirmi yıl sonra hala geçerli olan bir durumdu.

Bu Tamil çabalarına rağmen, sömürge eğitim yetkilileri Tamil çocuklarının “entelektüel özlemleri sorununu” “alakasız” olarak nitelendirdi.

Göçmen işçilerin hakları
Göçmen işçi kavramı ve göçmen işçilerin iş sağlığı ve güvenliği
Göçmen işçi Nedir
Sağlıksız göçmen hipotezi
Göçmenlerin çalışma koşulları
Çalışmak amacıyla bir bölgeden başka bir bölgeye yapılan işçi göçüne verilen ad
Hollanda eğitim Sistemi
Göçmenlerin çalışma hakkı

Gerçekten de, alaycı bir şekilde “bir çay bahçesinde yaşamaya ve çalışmaya gelen her havai, disipline edici türden eğitimsel etkilere maruz kalır” sonucuna vardılar.

Dahası, Seylan’ın eğitim uzmanları akıllıca görmediler: “Devletin çıkarları açısından, organize bir okulda birkaç yıl geçirmeleri acil bir mesele değil”. Böyle bir şartın getirilmesi halinde, sadece “zaten büyük bir fitneye sebep olan bir hata” olabilir.

Seylan hükümeti konuya “doğrudan Hükümet müdahalesine” kesinlikle karşıydı. Hükümet politikası aşağı yukarı 0 sitelerdeki eğitimi yetiştiricilerin takdirine bıraktı.

Sömürge yetkilileri nedenlerini gizlemeye çalışmadılar: “Eğitimin, çocukların ebeveynlerinin mesleğini izlemesini engelleyeceğine dair belirsiz ama çok gerçek bir his var.”

Eğitim, emlak işçisini emlak işçisi olmaya devam etmeye teşvik eden ve üretime müdahale etmeyen şey olarak tanımlandı.
Bu nedenle öğretim en temel nitelikteydi. Günde iki saat temel anadil okuryazarlığı ve hijyen ile sınırlıydı.

Çocukların büyük çoğunluğu için “eğitim” ikinci standardın ötesine geçmedi. Tarlalarda verilen az çok organize eğitim olan “çizgi okullarında” Tamilce ve aritmetikte okuma yazmanın temelleri müfredatın tamamını oluşturuyordu.

Emlak eğitimiyle ilgili rapor oldukça açık bir şekilde “İngilizce öğretimi söz konusu değil” diyordu. Emlak işçisinin çocukları, her şeyden önce, “endüstrinin alışkanlıklarını” öğrenecekti ve okulun, sitelerdeki çocukların günlük emeğine müdahale etmesine izin verilmemesi gerektiği açıkça belirtildi.

Emlak işçilerinin çocuklarının eğitimi zorunlu hale getirilmedi; bunun yerine, ekici “bu talimatı en uygun bulduğu şekilde düzenlemekte özgür” bırakılmıştır. Böyle bir talimatın günde iki saati aşması gerekmiyordu.

Bu en ilkel eğitim bile Seylan arazilerinde yaşayan çocukların çoğunluğu için mevcut değildi. 1904’te yaşları 6 ila 12 arasında değişen 46.200 çocuğun sadece %16’sı herhangi bir okuldaydı.

1928’e gelindiğinde, oran önemli ölçüde büyüyerek 81.858 çocuğun %46’sına ulaştı; yine de, çocukların çoğu olduğu gibi emlak okullarının dışında kaldı.

Yukarıdaki tartışma, İngiliz dil politikasının her kolonide bulunan yerel koşulların diktelerine uygun olarak parça parça geliştiğini göstermektedir. Londra’daki emperyal otoriteler tablodan neredeyse tamamen o kadar uzaklaştırıldılar ki, kolonilerden Sorumlu Devlet Bakanı, İngiliz sömürge politikasını tam olarak neyin oluşturduğunu keşfetmek için 1920’lerin sonlarında bir gerçek bulma görevine gönderildi.

Aksi bir izlenim yaratılmışsa, bu, imparatorluk tarihinde ancak 1920’lerde başlayan oldukça geç gelişmelere borçludur. Geriye, sömürge imparatorluğundaki İngiliz dil politikasının araştırmasını tamamlamak için bu olayların izini sürmek kalıyor.

Uluslararası Siyasi Arenada Dil Politikası: Milletler Cemiyeti Mandas Komisyonu ve Afrika’daki Phelps-Stokes Fonu

Milletler Cemiyeti Komisyonu

Birinci Dünya Savaşı’nın sonunda, Britanya’nın sömürge imparatorluğunda çok daha tekdüze koşullar ortaya çıkmaya başlamıştı. Tam da bu nedenle neredeyse tamamen gereksiz olsa da, merkezi olarak yönetilen bir dil politikasının mümkün olduğu noktaya ulaşıldı.

İmparatorluk genelinde sömürge koşullarına büyük ölçüde bağımsız olsa da benzer tepkiler, 1920’lerde resmi bir emperyal politika oluşturulmadan önce ortak bir politikanın yürürlükte olmasını sağladı.

The post Göçmen İşçilerin Eğitimi – Çift Dilli Eğitim ve Çift Dillilik – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).