Kwale çevresi, bir zamanlar, kıyı şeridini Zanzibar’dan yönetilen bir Arap kıyı devletine yeniden entegre etmek için teklifler yapıldığında Afrika milliyetçiliği ile ittifak yapan yerli Digo topluluğunun çıkarlarını korumak için bağımsızlık zamanında oluşturulan Digo yerleşim planının bir parçasıydı. O zamandan önce, kıyı arazilerinin çoğu Arap kökenli Afrikalılara veya sömürge yetkilileri tarafından boş olarak kabul edilen arazileri satın alan Avrupalılara “sahipti”.

Digo yerleşim planı, birçok geçimlik tarımcının arazi tapuları elde etmesini sağladı ve bir takdir jesti olarak Digos, belirli arazilerin devlet mülkiyetini kabul etti ve Msambweni’de ülkenin ilk Başkanı Jomo Kenyatta’ya geniş bir sahil mülkü tahsis etti. Bu arazi daha sonra turizm için birçok mülk geliştiren etkili Asyalı ve Avrupalı ​​Kenyalılara devredildi.

1970’lerin başında, tüm kabile toprakları, bir tapu satın almak veya bu amaçla kredi almak için yeterli nakit geliri olan herhangi bir vatandaş tarafından yerleşime açıldı. Ülkenin orta ve batı kesimlerinde iyi, verimli, ucuz arazi kıttı, ancak satılacak veya kiralanacak büyük “boş” hükümet arazilerinin ve ucuz fiyatlarla satın alınabilecek küçük işletmelerin bulunduğu Sahil Eyaletinde değildir.

Ülkenin orta ve orta doğu bölgelerinden gelen göçmenler, onları kalkınma araçları olarak gören sömürgeci yetkililerin teşvikiyle bağımsızlıktan çok önce güney kıyılarına yerleşmeye başladılar, Digo nüfusu için örnek vardır.

1970’lerin başlarında kabile topraklarının ortadan kaldırılması, göçmenlerin taşradan eski Digo koruma alanına ve tüm ilçeye akını teşvik etti ve Digo topluluğunu Shimba Tepeleri ile Diani’den Msambweni’ye kadar “bozulmamış kıyı şeridi” arasındaki dar şeride itti. şimdi turizm için hedefleniyor.

Msambweni’nin Vengujini alt yerleşiminde 640 aile tarafından ekilen araziler genellikle 1,4 ila 4 hektar arasında değişmektedir. Bu, ortalama yedi kişilik bir aile için yeterli yiyecek üretmek için yeterlidir. (Kwale’de aile büyüklükleri, yüksek bebek ölüm oranı nedeniyle, kırsal kesimdeki birçok bölgeye göre daha küçüktür.)

Çok az sayıda çiftçinin arazi tapusu vardır ve bu nedenle tarımsal kredi alamazlar. Tipik olarak, arazi bir akrabadan kiralanır. Kültivatör, arazinin mülkiyeti olsun ya da olmasın, ağacı ilk diken aileye ait hindistancevizi ve meyveler hariç, üretilen tüm mahsullerin sahibidir. Msambweni’de yetiştirilen başlıca ürünler, kuru mevsimde mısır, manyok, pirinçtir.

Eğitim ve toplum arasındaki ilişki
Eğitim Nedir
Eğitimin TOPLUMSAL DEĞİŞME SÜRECİNDEKİ gücü
Sosyal eğitim nedir
Bireyin toplum hayatına katılmasında eğitimin Rolü
Eğitim Bilimleri açısından TOPLUMSAL DEĞİŞME ve yenileşme
Yeni okullar toplumsal
Toplumsal değişme ve eğitim PDF

Manyok artık iç tüketim için yetiştirilmektedir. Nişasta üretmek için kullanıldığında, bir zamanlar kıyı bölgelerinde önemli bir nakit mahsulüydü. Bugün, mısır ve pirinç başlıca nakit mahsullerdir. Ancak her iki ürün için devlet pazarlama kurulları tarafından üreticilere ödenen fiyatlar muhtemelen üretim maliyetinin oldukça altındadır.

Üreticiler Ksh hakkında alırlar. Örneğin mısır için kilo başına 3/(.250). Sonuç olarak, uygun hava ve toprak koşullarına rağmen devlete satılmak üzere çok az mısır ve pirinç üretiliyor. Bağımsızlıktan bu yana en kötü kuraklığın yaşandığı 1984’te, kuraklıktan etkilenmeyen tüm Sahil Eyaleti, ülkenin diğer bölgelerine dağıtım için sadece 600 çuval mısır ve 12 çuval pirinç üretti.

Bununla birlikte, satılık toplam pirinç ve mısır üretimi bundan çok daha büyüktü. Kwale bölgesinde üretilen mısır, Coast Eyaleti sınırındaki kuraklıktan etkilenen yayla bölgelerinde yasadışı olarak satılıyor ve burada yetiştirilen pirinç, kıtlığın kronik olduğu Nairobi kadar uzak pazarlara ulaşıyor.

Yine de çoğu yetiştirici, değişen derecelerde geçimlik üretimle uğraşmaktadır. Mısır, pirinç ve diğer mahsuller genellikle geleneksel yayma yöntemi kullanılarak ekilir. Yeni çeşitler, tarımsal yayım görevlilerinin teşviki ve yakın gözetimi altında birkaç deneme parselinde tanıtılmıştır.

Sıra ekimi, uygun aralık, sürekli ot ayıklama ve mahsullerin ayrılması, bölgede arazi satın alan ülke dışından yetiştiriciler dışında, uzun yıllar boyunca, temaslı çiftçi planı aracılığıyla fark edilebilir bir etki olmaksızın teşvik edilmiştir.

Msambweni’yi sık sık ziyaret eden ve 1978’de orada ölen ülkenin eski cumhurbaşkanının, büyük bir sevgi beslediği Digo’yu, hindistancevizlerinin ağaçlardan düşmesini bekleyen enerjik olmayan insanlar olarak nitelendirdiği söyleniyor. Bu ifadeyi kesin olarak atfetmek zor olsa da, Msambweni’de ve bölgenin başka yerlerinde, ekonomik durgunluğa ilişkin açıklamalar teklif edildiğinde, birçok ülke hükümet temsilcisi tarafından tekrarlanır ve süslenir.

Kalkınma, oldukça basit bir şekilde, ülkede yapılanı yapmak olarak görülür; modern tarım uygulamalarını benimsemek, nakit ekonomisine katılmak ve çocukları ücretli işlerde çalıştırılacağı ve kazandıkları ile aile için arazi satın alabilmeleri umuduyla okula göndermek gerekir.

Gelişime ve onu destekleyen sosyal ve politik örgütlenme biçimlerine karşıt kabul edilen davranış, elbette, ilerlemenin çıkarları için caydırılmalıdır. Bu, özellikle geleneksel otoritelerin faaliyetleri söz konusu olduğunda, hükümetin sürekli teyakkuz halinde olmasını da gerektirir.

Otorite ve Sosyal Kontrol

Yerel düzeyde ihtiyatlılık, modern çağda bir sosyal kontrol aracı olarak şaşırtıcı derecede yararlı olduğu kanıtlanmış bir sömürgecilik mirası olan şeflik kurumu aracılığıyla gerçekleştirilir. Şefler, yerel işbirliği veya kalkınma girişimlerine uyum gerektiğinde hükümetin iş yaptığı “yerli” siyasi makamlardır; örneğin okul inşaatı için fon toplamak vb.

Hükümet tarafından atanırlar ve hükümete karşı sorumludurlar ve birçok durumda klan ve yaş grubu üyeliğine dayalı geleneksel liderlikle hiçbir ilişkileri yoktur. Bunun yerine şefler, resmi eğitim, hükümet, deneyim, siyasi sadakat ve çoğu Afrika toplumunda geleneksel statü kazanımına yabancı diğer faktörler temelinde yerel başvuru sahipleri arasından da seçilir.

Bu, elbette, geleneksel otoritelerle çatışmayı besler; reislerin, yemin, büyücülük, sığır hırsızlığı ve benzeri uygulamaları yasaklayan yasaları uygulamakla görevli ve tutuklama yetkisine sahip olduğu çatışmalar da üstün gelir.

The post Sosyal Kontrol – Kenya’da Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Bir grubun diğerine karşı bu tür resmi veya gayri resmi kayırması, toplumun barışçıl işleyişini bozabilecek siyasi sonuçlara yol açar. 1960’ların başında Singapur hükümeti, İngilizcenin geleneksel Çince dil okullarında öğretilmesini emrettiğinde ve üniversiteye giriş için yalnızca İngilizce sınavları ayarladığında, halka açık gösteriler ve sınavların boykotları başladı.

Eğitim sistemindeki yetkililerin atanmaları da grup bağlantılarından etkilenir. Etnik veya dini hatlar boyunca kurulan siyasi örgütler, genellikle kendi gruplarının merkez bakanlıktaki eğitim resmi dairesinde, okul müfettişliğinde ve müdürler arasında olumlu bir şekilde temsil edilmesini sağlamaya çalışırlar. Kendi yandaşları önemli idari görevlerde olduğunda, siyasi örgüt, onların bakış açılarına ve bileşenlerine lehte veya en azından adil muamele edilmesini daha iyi sağlayabilir.

Bu atama yarışı, atamalar adayın mesleki yeterliliğinden çok siyasi sponsorluğuna dayandığında eğitim sisteminde verimsizliğe katkıda bulunabilir. Dolayısıyla yukarıdaki örnekler, ASEAN ülkelerindeki etnik ve dini çeşitliliğin eğitimin yürütülmesini nasıl etkilediğini göstermektedir.

Eğitim Üzerindeki Sosyal-Sınıf Etkileri

Toplumsal taleple ilgili daha önceki tartışmamızda, İkinci Dünya Savaşı’ndan önce Güneydoğu Asya halklarının çoğunun feodal ve sömürgeci toplumsal düzenlerde yaşadığını gözlemledik. Sosyal-sınıf yapısı açısından bakıldığında, bu toplumlar esasen dikey harekete kapalıydı. Bir kişinin, kökeninin üzerindeki bir toplumsal katmana yükselmesi son derece zor ve genellikle imkansızdı. Bu kapalı sınıf sistemlerinin devamına çeşitli güçler katkıda bulunmuştur.

İlk olarak, yönetici seçkinler, toplumsal düzeni sağlam tutan, herkesi kendisine tahsis edilen yerde tutan düzenlemeler ve dayatma gelenekleri dayattı. Örneğin, sömürge otoriteleri orta ve alt sınıfları ve belirli etnik grupları dışlamak için daha iyi okullara ve üst düzey hükümet görevlerine girişi kısıtladı. Buna ek olarak, yerli aristokrasiler, aile unvanlarını sonraki nesillere aktardı ve her unvan, onunla tanışan herkese statüsünü belirtmek için taşıyıcının adına eklendi.

İkinci bir güç, bir kişinin sınıf düzeyini belirleyen alt kültür özellikleri grubuydu. Bir tabakalaşma sistemi ne kadar kapalıysa, farklı sınıf düzeylerinde ayrı alt kültürlerin gelişimini o kadar teşvik eder.

Yatay sosyal hareketlilik Nedir
Sosyal eğitim nedir
Eğitim toplumu nasıl Etkiler
Okul toplumu nasıl etkiler
Sosyal HAREKETLİLİK Nedir
türkiye’de toplumsal hareketlilik
Toplumsal tabakalaşmanın eğitime etkisi
Toplumsal HAREKETLİLİK örnek

Kişi, bulunduğu seviyenin kültürel özelliklerini, konuşması, giyim tarzı, görgü kuralları, mesleği, arkadaş seçimi, eğlence biçimleri ve barınma olanaklarıyla ortaya çıkaracak şekilde edinir. Bir sınıf sistemi ne kadar açıksa, bir kişinin belirli bir sosyal tabakadan geldiğini düşündüren ayırt edici özellikler edinme olasılığı o kadar düşüktür.

Okullar, ya kapalı bir sınıf sistemini sürdürmek ya da gençlerin yalnızca aile kökenleri temelinde değil, yetenek ve çalışkanlık temelinde yapı içinde yükselebilmeleri ya da gerileyebilmeleri için sistemi açmak için güçlü güçler olarak hizmet edebilir. İkinci Dünya Savaşı’ndan önce ASEAN ülkelerindeki okullar, sosyal sınıf modeline paralel bir okullaşma yapısını destekleyerek kapalı sosyal sınıfların korunmasına yardımcı oldu. Böyle bir yapı, Hollanda Doğu Hint Adaları hükümeti altındaki Endonezya’daki okullar tarafından gösterilmektedir.

Hollanda Hint Adaları ilkokul sisteminde en üst tabaka, tamamen Hollandaca öğretilen ve Hollanda’dan ithal edilen bir müfredat ve metin materyalleri kullanan Avrupa ilkokulları tarafından işgal edildi. Bu okullardaki öğrencilerin büyük çoğunluğu beyaz Avrupalı ​​veya Avrasya ailelerindendi.

Endonezya aristokrasisinden az sayıda çocuk ve yüksek devlet çalışanlarının aileleri de en zengin, en etkili Çinlilerin çocukları ile birlikte kabul edildi. Yapının aşağısındaki ikinci katmanda, çoğunlukla Hollandaca öğretilen, ancak belirli Asyalı etnik gruplar için, biri yerli Endonezya nüfusunun üst sınıfları için, diğeri Çinliler için ve üçüncüsü Araplar için tasarlanmış diğer Batı yönelimli okullar vardı. Merdivenin daha da aşağısında, yerli halk için tasarlanmış üç katmanlı alt tabaka okulları vardı.

Bunlardan en düşük olanı, ana lehçesinde okutulan üç yıllık köy ilköğretim okuluydu. Ancak, okul çağındaki çocukların çoğunluğunu okutmak için neredeyse yeterli köy okulu yoktu, o kadar çok çocuk herhangi bir resmi eğitim almadan gitti ya da tamamen dini bir ücret sunan özel Müslüman okullarına gitti.

Yapının tepesindeki Hollandaca eğitim veren kurumlar hükümet fonları ve denetimi alırken, köy okullarının finansmanı ve gözetimi yerli prenslere bırakıldı, bu nedenle köy okulları genellikle zayıftı ve yetersiz denetleniyordu. Müslüman okulları esasen hükümet tarafından ihmal edildi.

Aslında, okul sistemi sosyal sınıf yapısının bir aynasıydı ve yönetici seçkinlere ayrıcalıklı fırsatlar, ekonomik sistemi işletmek için ihtiyaç duyulan orta sınıf Endonezyalılara daha az fırsat ve çok yetersiz fırsatlar vererek yapının bozulmadan korunmasına hizmet etti. 

Okul sistemi aynı zamanda çocukları farklı sınıflardan ayırarak her sınıf seviyesinin alt kültür özelliklerinin korunmasına da hizmet etmiştir. Alt sınıftan yetenekli ve hırslı bir çocuğun, onların konuşma ve giyim tarzlarını, ilgi alanlarını ve mesleki becerilerini öğrenmek için üst sınıfların çocukları ile sürekli olarak karışma şansı yoktu.

İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra Güneydoğu Asyalılar, Endonezya’da olduğu gibi silahlı devrimle ya da Singapur, Malezya ve Filipinler’de olduğu gibi barışçıl taleplerle savunmalarını destekleyerek öz yönetim için baskı yaptılar. Özyönetim talepleriyle bağlantılı olarak, eski zamanların sosyal-sınıf engellerini yıkma hırsları vardı. Bu tür hırsların kökleri, Batı’dan getirilen ve yerli halklar arasındaki liderlerin sömürge okullarında öğrendiği demokrasi, sosyalizm ve komünizm siyasi doktrinlerinde yatıyordu.

Komünistler, hiçbir vatandaşın diğerinden daha fazla ayrıcalık veya statüye sahip olmadığı, tamamen sınıfsız bir toplum yaratmaları gerektiğini ve üretebileceklerini hissettiler. Felsefi olarak sosyalizm veya kapitalist demokrasi bayrağı altında bulunan diğer aktivistler, sosyal sınıfları tamamen ortadan kaldırmayı amaçlamadılar, ancak en azından kapalı sistemleri kolay dikey hareketliliğe açmayı umdular.

Herkesin adil bir başlangıç ​​yapacağı, daha sonra sınıf yapısında aile kökeninden ziyade kişisel yetenek ve çalışkanlığa dayalı olarak yükselebileceği veya gerileyebileceği bir sistem istiyorlardı. Bu süreçte, feodal ve sömürge toplumlarda zengin ve fakir arasında gözlemledikleri büyük uçurumları azaltmayı planladılar.

The post Eğitim Üzerindeki Sosyal-Sınıf Etkileri – Asya Ülkeleri Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).