Sosyalist enternasyonalizmin sözde sosyalist ülkeler arasındaki ilişkileri düzenlediğini belirtmek gerekir. Gerçekte Sovyetler Birliği, daha küçük ülkeleri CoMEcon ve Varşova Paktı’nı kullanarak, Sovyetler Birliği’nin etki alanındaki ülkelerin, 1956’da Macaristan’ı ve Çekoslovakya’yı işgal ederken bile güç kullanarak, Amerikalılar ve Güneydoğu Asya’ya doğru ilerlemesini engellemek için kontrol ediyordu. 

1950’den bu yana, Rus eğitim sistemine kayıtlı yabancı öğrenci sayısı, çeşitli faktörler nedeniyle önemli ölçüde artmıştır. İlk olarak, 1950’lerin ikinci yarısından itibaren Sovyetler Birliği, “üçüncü dünya” ülkeleri için yükseköğretim modernizasyonu ve mesleki eğitimde “insani yardım” başlattı.

Dekolonizasyon sürecinde bağımsızlıklarını kazanan Asya, Afrika ve Latin Amerika devletleri, eğitimli insan ve nitelikli uzmanlar yetiştirme konusunda önemli zorluklar yaşadı. SSCB, bu ülkeler için eğitimin güçlendirilmesine önemli girdiler sağladı.

Bir yandan, bu ülkelerin eğitimli insanlara ihtiyacı vardı ve böyle bir coğrafi kapsamdaki bir ülke için çok kısa bir sürede “cehaletten tamamen kurtulmayı” başaran SSCB, hızlı ve başarılı bir kitle eğitimi “umut verici vakasını” temsil ediyordu. Öte yandan, yukarıda bahsedildiği gibi, “insani yardım” şeklinde eğitim verilmesi, Sovyetler Birliği’nin bir süper güç devleti olarak konumunu da güvence altına alıyordu.

1956’da Asya ve Afrika ülkelerinden düzenli olarak yıllık öğrenci kabulü düzenlendi ve 1979-1980’de 38.700’den fazla öğrenci Rus yükseköğretim kurumlarına kaydoldu. İkincisi, Rusya Halkların Dostluk Üniversitesi, kasıtlı olarak yabancı öğrencilerin eğitimi ile ilgilenen dünyanın en büyük üniversitesi olarak Moskova’da kuruldu.

Halkların Dostluk Üniversitesi 5 Şubat 1960’ta açıldı ve 1990’ların başına kadar Kongo’nun ilk başbakanı Patrice Lumumba’nın adını taşıyordu. Üniversitenin amacı, SSCB’nin etkisini Asya, Afrika ve Latin Amerika ülkelerine yaymak, bu bölgelerdeki gençlere eğitim ve öğretim sağlamaktı.

Sosyalist eğitim nedir
Rusya
Sovyetler Birliği
Sscb ve komünist rejimler arasında siyasi ve ideolojik bağ nasıl sağlanmıştır
DergiPark
Comecon nedir
Varşova Paktı
SSCB

Moskova, eğitim ihracatı yoluyla Rus dilini ve kültürünü denizaşırı ülkelere de yaymaya çalıştı. Aynı zamanda Sovyet liderleri, genç liderlerini ve uzmanlarını eğiterek bu ülkelere de komünist değerleri teşvik etmeyi umuyorlardı.

Aslında, Afrika, Güneydoğu Asya, Orta Doğu ve Latin Amerika’dan çok sayıda başkan ve diplomat PFU’da eğitim gördü. Aynı zamanda, SSCB her yıl yurt dışına 17.000’den fazla profesör, öğretmen ve öğrenci gönderiyordu ve aynı miktarda yabancıyı yurtiçinde kabul ediyordu.

1980’lerin sonunda, Sovyetler Birliği’nde okuyan yabancı öğrencilerin yarısından fazlası gelişmekte olan ülkelerdendi. Bu grupta 41.100 öğrenci yükseköğrenim lisansüstü programlarında, 4400 öğrenci lisansüstü programlarda öğrenim görmüş, 1000’e yakın eğitim programlarına devam etmiş ve 10.200 öğrenci de hazırlık programlarında öğrenim görmüştür.

Gelişmekte olan ülkelerden SSCB’de okuyan öğrencilerin toplam sayısı Afrika’dan 25.000’den fazla, Asya’dan 28.000’den (yaklaşık) ve Latin Amerika’dan 7000’den fazla öğrenciyi içeriyordu.

Sovyet yüksek öğrenimini yabancılar için çekici kılmak aynı zamanda SSCB hükümeti için bir prestij meselesiydi. Doğu Avrupa sosyalist ülkeleri ile Afrika, Asya ve Latin Amerika’daki gelişmekte olan ülkelerden gelen öğrenciler için yüksek standartta bir mesleki eğitimin sağlanması, gelişmekte olan genç ülkelerle dostane ilişkilerin güvence altına alınması meselesiydi.

Temel olarak, stratejik öneme sahip ülkelerden gelen yabancı öğrencilerin eğitimi, SSCB tarafından bir “yumuşak güç” aracı olarak kullanıldı. Buna paralel olarak bazı araştırmacılar, SSCB’nin Batı ile karşı karşıya geldiği dönemlerde ve Soğuk Savaş döneminde yüksek öğrenimi jeopolitik bir araç ve deolojik bir silah” olarak kullandığını, yumuşak güç kavramının ortaya çıkmasından çok önce olduğunu iddia etmektedirler.

1960’larda ülkenin çeşitli şehirlerindeki yüksek öğretim kurumları, Moskova ve Leningrad’daki önde gelen üniversitelerin modelini alarak yabancı öğrenciler için özel fakülteler kurmaya başladı.

Rus öğrenci yurtları için ortalama koşulların aksine, yabancı öğrenci yurtları uyum programları ve daha iyi maaşlarla daha rahattı. Sovyet hükümeti bu şekilde sosyalist devleti eğitim başta olmak üzere çeşitli alanlarda başarılı ve verimli göstermeye çalışmıştır.

Sovyetler Birliği’nde eğitim görenlerin çoğu Rusça konuşuyor ve ülkelerine döndüklerinde Sovyet sisteminin ideolojik destekçileri ve müttefikleri olurken, yabancı öğrencileri eğitmek SSCB için önemliydi.

Uluslararası hareketlilik, 1990 yılında Rus yükseköğretim sistemine kayıtlı 126.500 yabancı öğrenci ile zirveye ulaştı ve Rusya, uluslararası öğrencilere akademik hizmet sunan ilk 10 ülke arasında yer aldı. Yabancı öğrencileri çekmek için hükümet, Rusça dil kursları, kütüphanelere ücretsiz erişim ve bir burs programı gibi girişimler başlattı.

Sovyetler Birliği’nde okuyan öğrencilerin çoğu Doğu Avrupa (Polonya, Bulgaristan ve Çekoslovakya), Asya ve Orta Doğu (Vietnam, Moğolistan, Çin, Afganistan, Suriye, Lübnan ve Yemen), Afrika (Etiyopya, Kongo, Nijerya) idi. ve Gana) ve Küba’dadır.

Yabancı uyruklu öğrencilerin %53’ü mühendislik mesleklerini, %17’si sağlık bilimlerini ve yaklaşık %7’si tarım, ormancılık ve balıkçılık alanlarında uzmanlaşmıştır.

Aynı zamanda, genel olarak 1990’larda ve özel olarak yüksek öğretim sisteminde Rusya’da önemli değişiklikler meydana geldi. Bu noktada, yükseköğretimdeki uluslararası faaliyetler, Eğitim ve Bilim Bakanlığı’nın münhasır sorumluluğu olmaktan çıkmıştır.

Yükseköğretim kurumlarına, yabancı ortaklar ve ortak kurumlarla işbirliği formatlarını seçme özgürlüğü verildi. Sonuç olarak, yeni coğrafi tercihler ortaya çıktı ve Rus üniversiteleri dikkatlerini batı ülkelerinden üniversitelerle işbirliğine çevirdi.

Bologna süreci nedeniyle Batı Avrupa’nın yüksek öğrenim alanında meydana gelen değişikliklere ek olarak, bu yeni coğrafi odak, Rusya’yı ve Orta ve Doğu Avrupa’nın eski sosyalist ülkelerini demokrasi ve piyasa ekonomisine geçiş yaparken yüksek öğrenim sistemlerinde reform yapmaya zorladı.

Bu yeni hamlede, uluslararası işbirliği, “post-sosyalist” ülkeler için bir amaç olmaktan çok, yükseköğretim sistemlerinin yeniden yapılandırılmasında önemli bir araç haline geldi. Norveç’te yüksek öğretimin uluslararasılaşması daha çok küreselleşmeye bir tepki olduğu için, bu belki de Rusya ve Norveç’teki yüksek öğretimin uluslararasılaşması arasındaki temel fark olarak düşünülebilir.

The post Rusya’da Enternasyonalizm – Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).