Farklı bir yerinde ekibin yönetmek zorunda olduğu bir diğer zor durum, personelin tek bir HEI’de sergilediği tam antipatiydi. Uzman J bunu bana şöyle anlattı:

İnsanlar bir isteksizlikle geldiler: Doğru kriterlere sahip değilsiniz. Bunun ne hakkında olduğu hakkında hiçbir fikrin yok. Bizi yanlış değerlendiriyorsunuz. Bizi yanlış standartlara göre ölçüyorsunuz. Bu, gizli bir savunma argümanı olarak ortaya çıkmaya devam etti ve [HEI adına] son ​​toplantının sonunda [1-2 Nisan 2003, Rektörler ve Mannheim’daki kurumsal temsilcilerle yapılan toplantı] açıktı. Bu sahneyi duydunuz mu bilmiyorum.

Tüm komisyon bu deneyim karşısında dehşete düştü ve eşi benzeri olmadığı konusunda hemfikirdi. Başkan alenen aşağılanmış ve Kültür Bakanlığı’ndan bir üye bu HEI temsilcilerine davranışlarını düzeltmelerinin yıllar alacağını söylemiştir.

Nihai rapor, bu HEI için iki olası senaryoyu tanımladı: ya kapatma (ekip bunu istedi, ancak bunun olmayacağını biliyordu) ya da bilimsel öğretmen eğitimi için asgari standartların korunmasını sağlamak için bir kavramın geliştirilmesi, ki bu bir bilimsel öğretmen eğitimi değildi. 

Bu HEI’nin tepkisi, elbette, uzmanlara genellikle saygılı davranıldığı için aykırı değer olarak kabul edilebilir. Ancak bu örnek, bazı durumların ne kadar hırçınlaşabildiğini ve bu koşullar altında rasyonel söylemin imkansız hale geldiğini ortaya koymaktadır. Nihai raporda yer almayan bir kalite yönetimi kavramı, yukarıdaki skandalın ardından bir uzman tarafından gündeme getirilen akademide kendine zarar verme kavramıdır.

Eğitim değerlendirme Yöntemleri nelerdir
Ölçme sürecinin aşamaları
Eğitimde ölçme ve DEĞERLENDİRMENİN amacı ve önemi
Süreç değerlendirme Nedir
Eğitimde ölçme Nedir
Süreç değerlendirme nasıl yapılır
ölçme ve değerlendirme – pdf
Eğitimde süreç ve sonucun değerlendirilmesi

Genel olarak, aynı zamanda, bu kurumda kendini küçük düşürmeye karşı hiçbir güvence olmadığını da öğrendik. Kriterler hakkında kurumsal olarak sabitlenmiş bir tartışma yok ve bu yüzden hepsi bireylerle, çalışma birimiyle, konuyla ve aynı zamanda kurumla ilgiliydi.

Bu nokta, kalite tartışması tarafından ele alınmıyor gibi görünüyor. Üniversite departmanları içinde kurum içi ayrımcılığı caydırmak ve kalite tartışmalarına ilişkin iletişim kanallarının her zaman açık kalmasını sağlamak için bazı mekanizmaların devreye alınması için güçlü bir argüman var gibi görünüyor.

Bu HEI’deki akademisyenler “adlandırıyor ve utandırıyor” olsa da, bu süreçte kendilerini rezil ediyorlardı. HEI’lerinin müdahale etme imkanı yoktu ve Bakanlığın da müdahalesi yoktu. Mevcut sandalye tutucuların zaman içinde değiştirilmesi, kaliteyi iyileştirmeye yönelik bir hareketin sağlanabileceği tek mekanizma ise, sistem genel olarak kesinlikle başarısız görünüyor.

Uzmanların Değerlendirmeden Öğrenilendikleri

Bazı olumsuz deneyimler olmasına rağmen, uzmanlar Almanya’daki Eğitim Bilimleri konusundaki bilgilerinin bu komisyonda çalışma deneyimi ile zenginleştiğini düşündüklerinde hemfikirdiler.

Belirtilen ana nedenlerden biri, kendi yükseköğretim kurumlarının duvarlarının ötesinde kendi disiplinleri ve bu disipline ilişkin durum hakkında daha fazla şey keşfetmek için karşılıklı bir süreç içinde olmalarıydı. Ufukları, başkalarının Lebenswelt’i hakkında bilgi edinerek açıkça genişledi. Uzman D, bunu kişisel müdahale olmaksızın kolayca iletilmesi mümkün olmayan bir şey olarak tanımladı:

Böyle bir süreçten öğrenebileceğiniz şey, insanlarla uğraşmaktır. Bunu pratikte tüm bağlamlarda kullanabilirsiniz. Bu, hiçbir yerde öğrenemeyeceğiniz veya öğretemeyeceğiniz, deneyimden gelen bir şeydir ve bu deneyimin yapı taşı da böyle bir komisyonun parçası olmaktır.

Uzman M, en büyük öğrenme eğrisini deneyimlemiş olabilir: ‘Tamamen yeni bir gruba girmenin ve bu tür bir değerlendirme, kurumsal değerlendirme hakkında bilgi edinmenin yeni bir zorluk olduğunu gördüm. Bu benim için yeni bir bölgeydi. Daha önce böyle bir şey yapmamıştım.

Komisyona girdikten sonra uzmanlar, onların hangi “kamp”a ait olduklarını (ağırlıklı olarak ya ampiristler ya da hermenötikçiler) keşfettiler ve bu, kriterler üzerine tartışmaların gidişatını etkiledi. Bu nedenle, kendi değerlerine ve doğrudan yanlarında çalışanların Mitwelten’ine hitap etmek zorunda kaldılar.

Bunun içinde, farklı kamplar üstünlük için savaştıkları için güç mücadelelerine tanık olabilirler, ancak şu anda, Bakanlığın vurgusu bu olduğu için ampiristlerin üstünlüğün olduğunu zaten biliyoruz.

Bir dizi uzman komisyonuna başkanlık etmiş olan kurumsal bir başkan, grup içi üstünlük için mücadelenin değerlendirme komisyonlarında sık görülen bir fenomen olduğunu doğruladı: “uzmanların kalitesi ve kişisel özerklik ve bağımsızlık tek durumdur. Uzman komisyonundaki grup dinamikleri tarafından uzmanların siyasallaştırılması tamamen farklı bir şeydir. 

En önemli mücadelelerden biri, elbette, Baden-Württemberg’deki HEI’leri değerlendirecekleri kriterleri belirlemekti. Hem öğretmen yetiştiren kolejlerde hem de üniversitelerde Eğitim Bilimleri için bu tür kriterler ilk kez oluşturulduğundan, ele alınması gereken çok şey vardı ve belirli yönlere ilişkin farklı değerler ve görüşler hakkında öğrenilecek çok şey vardı. Uzman J’nin dediği gibi:

Bilimsel araştırma, değerlendirme araştırması adı altında ilerlemek ve açık soruların nerede kaldığını görmek için hangi kriterlerin kullanılacağını ve bunun olması gerektiğini gerçekten yoğun ve açık bir şekilde tartıştık, çünkü kriterlere bir kez daha bakarsanız, hala – Bir şeyleri kolayca ölçmek için hangi göstergelerin kullanılacağı sorusunu çözmedi.

Yukarıdaki yorumun gösterdiği gibi, çoğu çözülmemiş kaldı. Bu nosyon, çalışmalarının kesin sayılamayacağını kabul eden komisyondaki diğer pek çok kişi tarafından desteklenmektedir:

Kullandığımız kriterler bir dereceye kadar geleceğe yönelik bir vizyon, gelişimsel bir bakış açısıdır. Ve bu açıdan burada bir statüko kurduk, bir noktaya değinebildik diyebiliriz. Ancak şu ya da bu yönde bir gelişme istiyoruz.

Kriterler bu anlamda adildi ve bu anlamda, raporun sonunda böyle formüle etmeye çalıştığımıza inanıyorum ve geçmişte bir şey yapmadınız, ama bundan haberiniz olamazdı deme anlamında değil. Yani, bu açıdan adil olduk, bence, olabildiğimiz kadar adil.

Ancak eğitim fakültelerinin geçmiş çalışmalarını veya eğitim araştırmalarını bu kriterlere göre ölçmek doğru olmaz, çünkü o anda bu kriterlere uyan tek bir eğitim bölümü olmadığını biliyorum.

Max-Planck-Institute gibi bir kurum bu kriterlere ayak uydurabilirdi, ama onlar kitlesel üniversitelerde yaptığımızdan tamamen farklı gereksinimler altında çalışıyorlar. […] Bence iç disiplininizde size çekiş sağlayan bir şeyin olması iyi bir şey ve bu yüzden, tamam, bu benim bakış açım diyebilirsiniz, ama bu konudaki söylemimizi nasıl ilerletebiliriz?

The post Değerlendirmeden Öğrenilenler – Almanya’da Eğitimin Değerlendirilmesi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Değerlendirme uzun zamandan beri var olmuştur ve birçok şekilde tanımlanmıştır. Scriven’in değerlendirme metodolojisiyle ilişkili biçimlendirici ve özetleyici yönler üzerine erken dönem çalışmalarını yansıtan Stake (1975), değerlendirmeyi “bazı standartlara kıyasla gözlemlenen bir değer” olarak tanımladı.

Herhangi bir değerlendirmenin ‘bazı şeylerin vurgusuz’ bırakacağı ve bu nedenle hiçbir değerlendirme sürecinin gözlemlenen her şeyin hakkını veremeyeceği yönünde geçerli bir noktaya değindi. Asla mükemmel bir değerlendirme olamaz. Guba ve Lincoln (1981) değerlendirmeyi “bir değerlendirenin değerinin veya liyakatinin sistematik olarak araştırılması” olarak tanımlamıştır.

Bu tanım yaygın olarak kullanılmasına ve yararlı bir kılavuz olmasına rağmen, bir şeyin değerini veya değerini nasıl doğru ve hangi standart ve değerlere göre ölçtüğümüz sorusunu hala açık bırakmaktadır.

Daha yakın zamanlarda Fournier, değerlendirmeyi “bir programın, kişinin, politikanın, teklifin durumu, değeri, değeri, değeri, önemi veya kalitesi hakkında sonuçlarla sonuçlanan kanıtları toplamak ve sentezlemek için uygulamalı bir araştırma süreci” olarak tanımlamıştır. , ya da planla’. Bu, değerlendirmenin genişliğini ve karmaşıklığını gösterdiği ve eldeki görevin sorunlu doğasını gizlemediği için tercih edilen tanımdır.

Sonuç olarak literatür bize çok sayıda değerlendirme teorisi ve modeli sunmakta ve ayrıca uygulama örnekleri sunmaktadır.

Değerlendirme uygulaması Alman alanında da tanımlanmıştır (Kromrey (2001a), Beywl (1988, 2003), Spiel (2001), Stock (2004) ve Stockmann (2004). Keiner (ed.) (2001) ilk özetini sundu. 21. yüzyılın başında Alman Eğitim Bilimlerinde değerlendirmelerde meydana gelen gelişmelerden kaynaklanır.

Struhkamp (2005) daha sonra, bu genel bir araştırma olmasına ve yüksek öğrenim alanına özgü olmamasına rağmen, Almanya’daki genel değerlendirme gelişimine genel bir bakış sunmuştur. Değerlendirmenin nasıl yapılacağına dair gerçek teorinin ötesinde, değerlendirici olarak çalışmak isteyenler, Law & Bronson (1977) tarafından derlenen çalışmalarda faydalı rehberlik bulmuşlardır.

Ancak, rehberleri yüksek öğrenimde değerlendirici olarak çalışmaya özgü değildi. Orta Amerika Yüksek Öğrenim Komisyonu ayrıca değerlendiricilerle ilgili bir dizi belge, özellikle de şu anda altıncı baskısında olan Değerlendirme Takımları El Kitabı (1974/2000) sağlamıştır. Bu, sahada standart bir çalışma olmaya devam ediyor.

Biçimlendirici değerlendirme Nedir
Eğitimde ölçme Nedir
Değerlendirme Süreci Nedir
Biçimlendirici değerlendirme 3 temel soru
ölçme ve değerlendirme – pdf
İkincil değerlendirme sürecinin özellikleri
Süreç değerlendirme nasıl yapılır
Eğitimde ölçme ve DEĞERLENDİRMENİN amacı

Patton (1982, 1987) de değerlendirmelerin nasıl yapılacağına dair kılavuzlar sağlamıştır. Patton, değerlendirmenin faydasının önemini vurgularken dikkate değer olmuştur ve çalışmaları bu yönü vurgulamaktadır. Minelli et al. (2008) ayrıca İtalyan ve Hollanda üniversitelerindeki değerlendirmelerin karşılaştırılmasında değerlendirme sonuçlarından çok az yararlanıldığını belirtmişlerdir.

Alkin et al. (1979), değerlendirme kullanımı hakkında bilgi toplamak için okullarda beş farklı değerlendirmenin incelemesini yapmıştır. Araştırmaları iki yıla yayıldı ve doğal araştırmalarının bir parçası olarak yapılandırılmamış görüşmeler ve literatür taraması kullandılar.

Okullar, mülakat konularının kimlikleri gibi anonimleştirildi. Araştırmalarının odak noktası benimkinden farklı olsa da, değerlendiricilerin çalışmalarını nasıl algıladıklarına ve karşılığında nasıl algıladıklarına biraz ışık tutuyorlar. Bununla birlikte, bu yön, ana araştırma odaklarına göre ikincildir.

Değerlendirici olarak çalışan insan tiplerini incelemek ve ilk olarak Meltsner (1976) tarafından üstlenilen araştırmaya dayanarak, Thompson & King (1981), Meltsner’in başlangıçta dört kategoride sınıflandırdığı değerlendirici türleri fikrini genişletti: girişimci, talip , teknisyenler ve politikacılar.

Okul değerlendiricilerinin nasıl algılandığına ve bu kategorilerin uygun olup olmadığına baktılar. Guba ve Lincoln (1981) da bu fikirle ilgilendiler ve Douglas’ın (1976) tip modelini aşağıdakileri içerecek şekilde geliştirdiler: ‘sosyallik’ (ya da giriş); ‘oyun kurucu’; çantacı; gözlemci; edebiyat uzmanı; ve hibe bulucu. Bölüm 8, bu çalışmada tanımlanabilecek farklı değerlendirici tiplerini kısaca inceleyecektir.

Dressel (1982) değerlendirme çalışmasını başka bir açıdan incelemiş ve kararların, değerlendiricilerin kendilerini kurumun değerlerinden tamamen ayıramadıkları için gittikleri kurumlardan etkilendiği sonucuna varmıştır. Dressel’in incelemesinin küçük ölçekli olduğu yerde, Silvers’ın (1982) değerlendiriciler ve onları görevlendiren kurumlar arasındaki ilişkiye ilişkin geniş ölçekli analizi benzer sonuçlara ulaşır.

Csizmadia, Enders & Westerheijden (2008), kalite yönetiminin (Macaristan’da) hükümet politikasından nasıl etkilendiğine ilişkin araştırmalarında bu yaklaşımı daha da ileri götürmüştür. Bu çalışma (bkz. Bölüm 4), değerlendirmenin gerçekleştirilme şeklini etkileyen Baden-Württemberg eyaletinden gelen siyasi etkileri de dikkate alacaktır.

Değerlendiricilerin nasıl düşünebilecekleri sorusuna devam eden Schön (1983), çeşitli profesyonel alanlardaki gözlemlerine dayanarak profesyonellerin eylemde nasıl düşündüklerine dair kapsamlı bir görüş sağlamıştır. Bununla birlikte, pratiğin epistemolojisini sorgulamamız gerektiği konusunda hemfikir olan ilk kişidir. Şu gibi sorular soruyor: ‘Yetkin uygulayıcıların dahil olduğu bilgi türü nedir? […] Mesleki uygulamada hangi anlamda, eğer varsa, entelektüel titizlik var mı?’

Yüksek öğrenim değerlendiricileri, ağırlıklı olarak, üst kademelerden seçilen, genellikle yönetim pozisyonlarında geniş deneyime sahip olan ve bu nedenle “elit” olarak kabul edilmeleri gereken, uzman olarak eşit niteliklere sahip olsalar da, alanlarının üyeleridir. Brint (1994, s.131), “elit” ve “uzman” terimleri arasında yararlı bir ayrım sağlar.

Elitleri “toplumdaki merkezi kurumsal alanların tepesindeki “komuta mevkilerini” işgal eden insanlar” olarak tanımlarken, uzmanlar “bu merkezi kurumsal alanlarda çalışan yüksek eğitimli profesyonel personel” olarak tanımlamaktadır. Bu çalışmada, “elit” ve “uzman” değerlendiricilerin bir kombinasyonunu iş başında görüyoruz.

Morley (2003), kurumlara gelen dış emsallerin inceledikleri kişilerle eşit olmadığı, başka bir deyişle değerlendiricilerin değerlendirdikleri kişilerden daha düşük statüde oldukları durumlarda neler olduğunu ele almıştır. Bu, meslektaş uygunluğu ve seçim süreçleri sorununu gündeme getirmektedir. Kimin ve ne zaman yaptığına bağlı olarak kalite değerlendirmesinin istikrarsızlığını vurgular.

‘İdeal değerlendirici’ temasına devam eden Stake (2004), bir değerlendiricinin nasıl olması gerektiği, yani kişisel nitelikleri, amaçları, geçmişi vb. hakkında ayrıntılı bilgiler sunar, ancak bunlar yalnızca öneri olarak kalır. Bu nedenle mevcut çalışma, değerlendiricilerin bu kapasitede çalışırken ideal olarak hangi niteliklere sahip olmaları gerektiğine inandıkları nosyonlarını inceleyecektir.

Evans ayrıca akran değerlendirmelerinde akademisyenlerin rollerini tartıştı ve şu sonuca varıyor: […] ‘akran değerlendirmesi açıkça kesin bir bilim değildir. Aynı alanda çalışan ve adil olmak için ellerinden gelenin en iyisini yapan hakemler bile çoğu zaman radikal bir anlaşmazlık içinde olacaktır’.

Devam ediyor: ‘aynı kişi ve aynı çalışma grubu, eşit makullikle yüksek veya düşük olarak derecelendirilebilir ve bir sonuç, her zaman, kusur bulması zor olan bir akıl yürütme dizisiyle gerekçelendirilebilir.’ Ancak, bu çetrefilli sorunun nasıl aşılabileceği konusunda hiçbir fikir vermiyor.

Kalkwijk (1992), Vroeijenstijn (1992) ve Kieser (1998), bu bölümün sonuna doğru daha ayrıntılı olarak açıklanan Hollanda değerlendirme modelinin işleyişine ilişkin içgörüler sağlamıştır, çünkü bu Alman yüksek öğretiminde seçilen değerlendirme yöntemidir. Eğitim.

Akran değerlendirmesiyle ilgili üç soruna işaret ediyorlar: ilk olarak, tüm alanlar herkes tarafından eşit derecede iyi kapsanmıyor; ikincisi, belirli teorik yaklaşımlara karşı öznellik açıktır ve üçüncü olarak, ‘kalite’ teriminin kendisinin nicelleştirilmesi zordur ve farklı şekilde yorumlanır. Ancak bu öneriler alandan örneklerle desteklenmemektedir.

Şimdi, Alman yüksek öğretiminde değerlendirme uygulamasına dahil olan bazı hususları daha yakından inceleyelim, çünkü bu, orada değerlendirme çalışması yürütenler ve değerlendirme çalışmasına dahil olan kişi türü için önemli olabilir.

The post Değerlendirme Tanımları – Almanya’da Eğitimin Değerlendirilmesi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).