Bu bağlamda, eğitim politikasının oluşturulması, her şeyden önce, eğitimin kol emeğine ayrılan nüfuslara uygun olmayacağı korkusunu ele almak zorundaydı. Güney Afrika’daki bir misyonerin belirttiği gibi, eğitim her şeyden önce “el emeğinin kölece bir emek olduğu ve zihinsel çalışmanın bir insanı daha yüksek bir sınıfa yükseltmesi gerektiği şeklindeki yanlış düşünceyle” mücadele etmekle suçlandı.

Bu misyonere göre, “Bu, sosyal rütbenin eski yerel fikridir”. Eğer öyleyse, bu, 1889’da Avrupalı ​​sömürgecilerin eğitiminin “bu topraklarda tartışılmaz üstünlüklerini ve üstünlüklerini sürdürmek için onlara uyması” gerektiğini hükme bağlayan sömürge hükümetinin toplumsal rütbe fikrinden farklı değildi.

Öte yandan, Güney Afrika Yüksek Komiserliğine Eğitim Danışmanı, Basutoland halkı için eğitimin, onları “beyaz işverenleri için daha önce hiç olmadığı kadar yararlı” hale getirmeyi amaçladığını yazdı. Avrupalı ​​yerleşimci ve Afrikalı işçi için farklı olmak gerekir.

Her birinin eğitimi, sömürge yetkililerinin dilinde, her birinin kendi “çevresine” uygundu. Afrikalı işçinin koşullarını değiştirmeme kaygısı, Güney Afrika’da eğitim felsefesini motive etti.

Güney Afrika halkları için eğitimin amacı, kol işçileri olarak “çevrelerini” terk etme şanslarını sınırlamaksa, o zaman “ellerin [eğitiminden] ziyade ellerin [eğitiminden] faydalanmaları gerektiği sonucuna vardılar. 

Bu amaca uygun eğitim, en geniş anlamıyla endüstride veya tarımda bir kol işçisinin öbür yaşamı için tasarlanmış eğitim olarak alınan temel endüstriyel eğitimdi.

Güney Afrika kolonileri için eğitim müfettişine göre, Afrikalılar için kurulan ilköğretim okullarında endüstriyel eğitim, gençleri “ciddi el faaliyetlerine “eğilimlendirecek” ve endüstriyel geçiminde tüm fakültelerinin layıkıyla uygulanmasıyla bağdaşmayan hiçbir şey görmeyecektir. 

Aslında, endüstriyel eğitime yönelik bu hareket, Güney Afrika’da on dokuzuncu yüzyılın ortalarına kadar uzanıyordu. İngiliz Güney Afrika’nın ilk merkezi olan Cape Colony’nin valisi, “kitapçı” eğitimden kaçınma ve Afrikalıları pratik eğitimle sınırlama arzusunu dile getirdi.

Bu kolonideki 1879’da bir komisyon, “elle eğitimin” Afrikalıların eğitiminin “temel bir parçasını” oluşturması gerektiğini tavsiye etti. 1899 tarihli Güney Rodezya eğitim kanununda, dört saatlik öğretim süresi belirtilmiş, bu saatlerden en az ikisi “endüstriyel eğitime ayrılacaktır”.

Sömürge Basutoland’ın Yerleşik Komiseri, 1890’larda Basutoland halkının, “mutlu, memnun ve yararlı oldukları ve onlar için en iyi arkadaşlarının en iyi arkadaşlarının bulunabileceği” sanayide veya tarımda kol işçileri olacağı görüşüyle ​​tartıldı. En temel eğitimden, sağlam ahlaki eğitimden ve istikrarlı endüstri alışkanlıklarında teşvikten daha iyi bir şey istemiyoruz.

Tarım Ekonomisi Dersleri
Tarım Ekonomisi ne iş yapar
Tarım Ekonomisi Bölümü mezunları unvanı
Tarım Ekonomisi Ders Notları
Tarım Ekonomisi Yüksek Lisans Tezsiz
Tarım ekonomisi ekşi
Tarım Ekonomisi Yüksek Lisans dersleri
Tarım Ekonomisi Yüksek Lisans başvuru

Çoğu Sotho erkek ve kadınının iş ararken hayatları boyunca Basutoland’ı terk edecekleri düşünüldüğünde, endüstriyel eğitim, Güney Afrika’daki madenlere gitmekten başka seçeneklerinin olmamasını sağlamak için güçlü bir araç sağlayacaktır.

Sömürge otoriteleri arasında eğitime yönelik yaygın tutum göz önüne alındığında, eğitim yetkililerinin “anladığımız kadarıyla gençlerin büyük bir kısmının eğitimsiz büyüdüğünü” kabul etmesi şaşırtıcı değildir. Ana dil okuryazarlığıyla karıştırılan büyük ölçüde endüstriyel eğitim bile çocukların yalnızca küçük bir oranına ulaştı. Nispeten az sayıda çocuk okula gitti.

Okuldaki çocuk sayısıyla ilgili tutulan istatistikler, yüzyılın başında okula giden 6 ila 15 yaş arasındaki çocukların sayısının onda bir kadar az olabileceğini gösteriyor.

Bu sayı, sonraki on yıllarda çarpıcı bir şekilde arttı ve 1930’ların ortalarında, Basutoland yöneticilerinin “Afrika için çok dikkate değer bir fenomen” olarak adlandırdığı üçte ikiye ulaştı. Ancak eğitimin önemi değişmemişti.

İngiliz Asya’nın Tarım Ekonomisi için Eğitim

Güney Afrika’nın madenciliğe dayalı ekonomisini yöneten tam olarak aynı endişeler dizisi, Britanya Asya’sının tarımsal nüfusları için eğitimin kurulmasına rehberlik etti. Britanya’nın Asya’daki mülkleri boyunca, sömürge döneminde nüfusun çoğunluğunu meşgul eden tarım, ekonomide baskın faktördü.

Örneğin Seylan’da bu oran %88’di. Nüfusun bu kesimi için üretim, Güney Afrika’nın madencilik ekonomisiyle aynı emek-yoğun temele dayanıyordu.

Kıra dayalı üretimin yanı sıra Boğazlar Yerleşimleri, Hindistan ve Seylan gibi birkaç kolonide de önemli kentsel gelişme yaşandı. O halde Britanya Asya’sının bazı kısımlarında ekonomik gelişme çatallanmış bir işgücüne bağlıydı.

Bununla birlikte, İngilizler birincil görevlerini, hem Birleşik Malay Devletleri gibi yalnızca tarımsal olan kolonilerde hem de yirminci yüzyılın başlarında bir miktar kentleşmenin gerçekleştiği kolonilerde kırsal nüfusu “karada” tutmak olarak tasarladılar. 

Britanya Asya’sının bu sosyo-ekonomik yapısı, Britanya imparatorluğunun bu bölümünde eğitim politikasının geliştirilmesi ve uygulanması için temel bir temel olarak hizmet etti.

Britanya Asyası’ndaki eğitim tasarımına tek bir temel amaç hakimdi: üretimin tarımsal temelini korumak. Bu ekonomik kaygı, gelecek nesil emekçiler için eğitim tasarımına yansıdı.

Hindistan için bir eğitim komisyonunun 1882’de belirttiği gibi: “[İlk] eğitim, kitlelerin yaşamdaki konumlarına en uygun olan konularda yerel dil aracılığıyla eğitimi olarak görülmeli ve zorunlu olarak kabul edilmemelidir. üniversiteye giden öğretimin bir parçası oldu.

Benzer şekilde, Seylan’daki kırsal kesim çocukları için ilköğretim, çocuğu uygun “ortamında” tutmayı amaçlamıştı. Bir Brunei sömürge yöneticisi ortak düşünceyi dile getirdi: “Malayları tarımsal uğraşlarından uzaklaştıracak hiçbir şey öğretilmiyor”.

Seylan’da, Seylan için yirminci yüzyılın sömürge eğitim komisyonunun bir dönümü, genel eğitimin bir Avrupa ülkesinde uygun olsa da, kırsal Seylan’da “uygun olmayan hatlar ve eğitim yoluyla verilirse nüfusa bir çalışma hayatı için uygun olmayacağını iddia etti. 

Daha spesifik olarak komisyon, Seylanlı çocukları kırsal kesimdeki okullarda memurluk mesleğine hazırlamanın “toplum için kötü” olacağı konusunda uyardı.

Eğitimin ekonomik temeli, bir Federal Malay Devletleri yetkilisinin “çok basit ama  öküz vagonu sürücüsü, padi yetiştiricisi, balıkçı vb. olacak Malay erkek çocuklarının olağan gereksinimleri için yeterliydi.

Kırsal eğitim, “kol emeğinin saygınlığını aşılamayı” ve “buraya gitmenin, genellikle yerli erkek çocuklarında görülen, kol işinden daha iyi ve daha onurlu olduğu yolundaki yanlış düşünceyle” mücadele etmeyi amaçlıyordu.

Zaman geçtikçe amaç daha belirgin hale geldi: “raayat’ın tarımsal ve endüstriyel üretkenliğini” ve böylece her zaman üstün ve İngiliz emperyal yönetiminin devamı ile eşanlamlı olarak görülen koloninin refahını artırmak gerekir.

The post Tarım Ekonomisi için Eğitim – Çift Dilli Eğitim ve Çift Dillilik – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).