Kwale çevresi, bir zamanlar, kıyı şeridini Zanzibar’dan yönetilen bir Arap kıyı devletine yeniden entegre etmek için teklifler yapıldığında Afrika milliyetçiliği ile ittifak yapan yerli Digo topluluğunun çıkarlarını korumak için bağımsızlık zamanında oluşturulan Digo yerleşim planının bir parçasıydı. O zamandan önce, kıyı arazilerinin çoğu Arap kökenli Afrikalılara veya sömürge yetkilileri tarafından boş olarak kabul edilen arazileri satın alan Avrupalılara “sahipti”.

Digo yerleşim planı, birçok geçimlik tarımcının arazi tapuları elde etmesini sağladı ve bir takdir jesti olarak Digos, belirli arazilerin devlet mülkiyetini kabul etti ve Msambweni’de ülkenin ilk Başkanı Jomo Kenyatta’ya geniş bir sahil mülkü tahsis etti. Bu arazi daha sonra turizm için birçok mülk geliştiren etkili Asyalı ve Avrupalı ​​Kenyalılara devredildi.

1970’lerin başında, tüm kabile toprakları, bir tapu satın almak veya bu amaçla kredi almak için yeterli nakit geliri olan herhangi bir vatandaş tarafından yerleşime açıldı. Ülkenin orta ve batı kesimlerinde iyi, verimli, ucuz arazi kıttı, ancak satılacak veya kiralanacak büyük “boş” hükümet arazilerinin ve ucuz fiyatlarla satın alınabilecek küçük işletmelerin bulunduğu Sahil Eyaletinde değildir.

Ülkenin orta ve orta doğu bölgelerinden gelen göçmenler, onları kalkınma araçları olarak gören sömürgeci yetkililerin teşvikiyle bağımsızlıktan çok önce güney kıyılarına yerleşmeye başladılar, Digo nüfusu için örnek vardır.

1970’lerin başlarında kabile topraklarının ortadan kaldırılması, göçmenlerin taşradan eski Digo koruma alanına ve tüm ilçeye akını teşvik etti ve Digo topluluğunu Shimba Tepeleri ile Diani’den Msambweni’ye kadar “bozulmamış kıyı şeridi” arasındaki dar şeride itti. şimdi turizm için hedefleniyor.

Msambweni’nin Vengujini alt yerleşiminde 640 aile tarafından ekilen araziler genellikle 1,4 ila 4 hektar arasında değişmektedir. Bu, ortalama yedi kişilik bir aile için yeterli yiyecek üretmek için yeterlidir. (Kwale’de aile büyüklükleri, yüksek bebek ölüm oranı nedeniyle, kırsal kesimdeki birçok bölgeye göre daha küçüktür.)

Çok az sayıda çiftçinin arazi tapusu vardır ve bu nedenle tarımsal kredi alamazlar. Tipik olarak, arazi bir akrabadan kiralanır. Kültivatör, arazinin mülkiyeti olsun ya da olmasın, ağacı ilk diken aileye ait hindistancevizi ve meyveler hariç, üretilen tüm mahsullerin sahibidir. Msambweni’de yetiştirilen başlıca ürünler, kuru mevsimde mısır, manyok, pirinçtir.

Eğitim ve toplum arasındaki ilişki
Eğitim Nedir
Eğitimin TOPLUMSAL DEĞİŞME SÜRECİNDEKİ gücü
Sosyal eğitim nedir
Bireyin toplum hayatına katılmasında eğitimin Rolü
Eğitim Bilimleri açısından TOPLUMSAL DEĞİŞME ve yenileşme
Yeni okullar toplumsal
Toplumsal değişme ve eğitim PDF

Manyok artık iç tüketim için yetiştirilmektedir. Nişasta üretmek için kullanıldığında, bir zamanlar kıyı bölgelerinde önemli bir nakit mahsulüydü. Bugün, mısır ve pirinç başlıca nakit mahsullerdir. Ancak her iki ürün için devlet pazarlama kurulları tarafından üreticilere ödenen fiyatlar muhtemelen üretim maliyetinin oldukça altındadır.

Üreticiler Ksh hakkında alırlar. Örneğin mısır için kilo başına 3/(.250). Sonuç olarak, uygun hava ve toprak koşullarına rağmen devlete satılmak üzere çok az mısır ve pirinç üretiliyor. Bağımsızlıktan bu yana en kötü kuraklığın yaşandığı 1984’te, kuraklıktan etkilenmeyen tüm Sahil Eyaleti, ülkenin diğer bölgelerine dağıtım için sadece 600 çuval mısır ve 12 çuval pirinç üretti.

Bununla birlikte, satılık toplam pirinç ve mısır üretimi bundan çok daha büyüktü. Kwale bölgesinde üretilen mısır, Coast Eyaleti sınırındaki kuraklıktan etkilenen yayla bölgelerinde yasadışı olarak satılıyor ve burada yetiştirilen pirinç, kıtlığın kronik olduğu Nairobi kadar uzak pazarlara ulaşıyor.

Yine de çoğu yetiştirici, değişen derecelerde geçimlik üretimle uğraşmaktadır. Mısır, pirinç ve diğer mahsuller genellikle geleneksel yayma yöntemi kullanılarak ekilir. Yeni çeşitler, tarımsal yayım görevlilerinin teşviki ve yakın gözetimi altında birkaç deneme parselinde tanıtılmıştır.

Sıra ekimi, uygun aralık, sürekli ot ayıklama ve mahsullerin ayrılması, bölgede arazi satın alan ülke dışından yetiştiriciler dışında, uzun yıllar boyunca, temaslı çiftçi planı aracılığıyla fark edilebilir bir etki olmaksızın teşvik edilmiştir.

Msambweni’yi sık sık ziyaret eden ve 1978’de orada ölen ülkenin eski cumhurbaşkanının, büyük bir sevgi beslediği Digo’yu, hindistancevizlerinin ağaçlardan düşmesini bekleyen enerjik olmayan insanlar olarak nitelendirdiği söyleniyor. Bu ifadeyi kesin olarak atfetmek zor olsa da, Msambweni’de ve bölgenin başka yerlerinde, ekonomik durgunluğa ilişkin açıklamalar teklif edildiğinde, birçok ülke hükümet temsilcisi tarafından tekrarlanır ve süslenir.

Kalkınma, oldukça basit bir şekilde, ülkede yapılanı yapmak olarak görülür; modern tarım uygulamalarını benimsemek, nakit ekonomisine katılmak ve çocukları ücretli işlerde çalıştırılacağı ve kazandıkları ile aile için arazi satın alabilmeleri umuduyla okula göndermek gerekir.

Gelişime ve onu destekleyen sosyal ve politik örgütlenme biçimlerine karşıt kabul edilen davranış, elbette, ilerlemenin çıkarları için caydırılmalıdır. Bu, özellikle geleneksel otoritelerin faaliyetleri söz konusu olduğunda, hükümetin sürekli teyakkuz halinde olmasını da gerektirir.

Otorite ve Sosyal Kontrol

Yerel düzeyde ihtiyatlılık, modern çağda bir sosyal kontrol aracı olarak şaşırtıcı derecede yararlı olduğu kanıtlanmış bir sömürgecilik mirası olan şeflik kurumu aracılığıyla gerçekleştirilir. Şefler, yerel işbirliği veya kalkınma girişimlerine uyum gerektiğinde hükümetin iş yaptığı “yerli” siyasi makamlardır; örneğin okul inşaatı için fon toplamak vb.

Hükümet tarafından atanırlar ve hükümete karşı sorumludurlar ve birçok durumda klan ve yaş grubu üyeliğine dayalı geleneksel liderlikle hiçbir ilişkileri yoktur. Bunun yerine şefler, resmi eğitim, hükümet, deneyim, siyasi sadakat ve çoğu Afrika toplumunda geleneksel statü kazanımına yabancı diğer faktörler temelinde yerel başvuru sahipleri arasından da seçilir.

Bu, elbette, geleneksel otoritelerle çatışmayı besler; reislerin, yemin, büyücülük, sığır hırsızlığı ve benzeri uygulamaları yasaklayan yasaları uygulamakla görevli ve tutuklama yetkisine sahip olduğu çatışmalar da üstün gelir.

The post Sosyal Kontrol – Kenya’da Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Eğitim yapısından bahsederken, (1) sınıf ve okul büyüklüğü ve organizasyonu, (2) örgün eğitime karşı yaygın eğitim, (3) genel eğitime karşı mesleki eğitim, (4) ilk ve orta öğretimin uzunluğu, (5) özel ve kamu denetimi ve (6) sınav ve sertifika sistemleri. Bu konuların altısı da ASEAN eğitimcileri için sorun teşkil ediyor.

SINIF VE OKUL BOYUTU VE ORGANİZASYONU

Hedefler

Sınıf ve okul büyüklüğü, dünyanın tüm ülkelerinde kalıcı problemlerdir. Optimal sınıf mevcudu muhtemelen öğrencilerin verimli bir şekilde öğrenmelerine ve bireysel ihtiyaçlarına dikkat çekmelerine ve öğretmenin grubun öğrenme aktivitelerini kontrol etmesine izin veren bir sınıftır. Sınıflar ayrıca verimli bir şekilde barındırılabilecek ve ulusun finanse edebileceği büyüklükte olmalıdır. Muhtemelen okul büyüklüğü, öğrencilerin okula kolayca ulaşabileceği ve her öğrencinin bilişsel gelişimi için çeşitli öğrenme fırsatları sunulabileceği şekilde olmalıdır, ancak çocuğun duygusal veya sosyal olarak içinde kaybolduğunu hissedebileceği kadar büyük olmamalıdır. kişisel değer ve kimlik duygusundan yoksun olma ve öğretmenler ve sınıf arkadaşlarıyla yakın özdeşleşme ve sosyal etkileşimden yoksun olma duygusu. İdeal olarak, okul, etkili ve ekonomik yönetime izin verecek büyüklükte olmalıdır.

Sınıfı ve Okul Büyüklüğünü Etkileyen Koşullar

Planlamacıların bakış açısından, sınıfın fiziksel boyutları, mevcut öğretmen sayısı, hizmet alanındaki öğrenci sayısı ve okul inşası için mevcut fon miktarı gibi sınıf büyüklüğünü etkileyen bariz koşullar vardır. Sınıf büyüklüğü dikkate alındığında tipik öğretim yöntemlerinin önemli olduğu söylenebilir.

20 ila 40 arası sınıf mevcudu çoğu ülke için tipik gibi görünse de, Kore’nin 1970’lerin ortalarında tam öğrenmenin bir çeşidini bir öğretim stratejisi olarak kullanarak tüm ortaokul öğrencileri için ortalama başarı seviyesini önemli ölçüde arttırdığı belirtilmelidir. 

Ve bu, sınıf mevcudu 50 ila 90 ve ortanca sınıf mevcudu 70 idi. Lindsey (1974), birkaç sözde “gelişmiş” ülkede, sınıf mevcudunun eğitim saatleri, sosyo-ekonomik statü ile etkileşime girdiğini göstermiştir. öğrencinin yaşı, okul programının türü ve öğrencinin cinsiyeti. Bu nedenle, farklı koşullar altında farklı sınıf büyüklükleri en uygun görünmektedir.

Okul büyüklüğüne gelince, nüfus yoğunluğu açıkça bir koşullandırma faktörüdür. Paris’teki Uluslararası Eğitim Planlaması Enstitüsü tarafından tanıtılan okul haritalama tekniği, yalnızca nüfus yoğunluğunun değil, aynı zamanda coğrafi koşullar gibi faktörlerin de hesaba katıldığı Güneydoğu Asya ülkelerinin birçoğunda uygulanmaya başlıyor. Göç eğilimleri, sanayinin yerinin planlanması diğerleri arasında göz önünde bulundurulur.

girdi, süreç çıktı örnekleri
Eğitimin sosyalleşme üzerindeki etkisi
Toplumsal değişme ve eğitim PDF
Yeni okullar toplumsal
Yeni okullar toplumsal ve ekonomik değişimleri
Eğitim sisteminin çıktıları nelerdir
Eğitim sosyolojisi Nedir
toplumsal değişme ve eğitim: temel ilişkiler, çelişkiler

İlköğretim okulları ortaöğretim okullarından daha az uzmanlaşmıştır ve bu nedenle ilköğretim ve genellikle alt orta öğretim, özel donanıma ve çok uzmanlaşmış öğretmenlere ihtiyaç duyan okullardan daha küçük okullara sahip olabilir.

Okulun büyüklüğü, ihtiyaç duyulan uzman öğretmenlerin sayısından ve mevcudiyetlerinden de etkilenir. Bir şehirde, uzmanlaşmış kurslar için yarı zamanlı öğretmenler çalıştırabilen bir okul daha küçük olabilir. Ancak uzak kırsal alanlarda okulun daha büyük olması gerekebilir, çünkü uzmanlaşmış öğretmenler genellikle tam zamanlı bir işe ihtiyaç duyacaklardır, çünkü şehirlerde bulunabilecek diğer orta okullarda yakındaki ek istihdam türlerini bulamayacaklardır.

Diğer bir olasılık, okullardaki dil kalıbıdır. Daha az ebeveyn çocuklarını Tamil dil okullarına gönderdiğinden, Singapur’daki bir Tamil dil okulunun Çince dil okulundan daha küçük olması beklenebilir.

Okul büyüklüğünü etkileyen diğer olasılıklar, ebeveynlerin dini inançları, bir bina dikmek ve bir oyun alanı sağlamak için mevcut alan ve okulları planlayan mimarların sahip olduğu bina tasarımı kavramlarıdır.

Endonezya’daki son araştırmalar, daha büyük sınıfların ve daha büyük okulların öğrencilerinde daha yüksek başarı sağladığını göstermiştir; ancak daha büyük sınıflar ve daha büyük okullar daha yüksek nitelikli öğretmenlere ve daha iyi tesislere sahip olma eğilimindedir ve daha büyük sınıflardan veya okullardan ziyade önemli olan bu özelliklerdir.

Eylemler

En büyük ASEAN ülkelerinin dördünde de bulunan zıt nitelikteki iki sorun, kentsel merkezlerdeki aşırı kalabalık sınıflar ve seyrek nüfuslu iç bölgelerdeki verimsiz küçük sınıflardır.

Aşırı kalabalığa karşı akla yatkın bir çözüm, okul çağındaki çocukların daha az olması için ülkenin nüfus artışını azaltmaktır. Böyle bir azalma ile mevcut okullardaki sınıf mevcudu azaltılabilir. Bununla birlikte, son yirmi yılda böyle bir çözümü gerçekleştirebilen tek ülke Singapur olmuştur. Daha önce belirtildiği gibi, diğer dört ASEAN üyesinin önümüzdeki on yılda büyüme oranlarını önemli ölçüde düşürmesi beklenemez. Bu nedenle, azalan nüfus çözümü, onların aşırı kalabalık sorunuyla ilgilenemez.

İkinci bir çözüm, daha hızlı bir şekilde daha fazla okul inşa etmektir. Ve tüm ASEAN üyeleri okul sayısını artırmada iyi ilerleme kaydetmiş olsalar da, gelecekte nüfus kontrol programları 1950’den beri olduğundan daha başarılı olmadıkça bu yaklaşımın pek başarılı olması beklenemez.

ASEAN okul sistemlerinde kullanılan diğer iki çözüm, çocukların her gün aynı sınıfı kullanması veya yaygın eğitim biçimleridir. İlk önce çoklu oturum yaklaşımını ele alacağız, ardından daha sonraki bir bölümde yaygın eğitimi tartışacağız.

Bir sınıfın iki oturum için kullanılması sistemi, görünüşe göre sabah erken başlayan ve akşama kadar devam eden okullarda bir miktar başarıyla işledi, böylece her çocuk grubu beş veya altı saatlik tam bir eğitim oturumuna katılıyor. Bununla birlikte, çoğu zaman seanslar üç saat veya daha azına kısaltılır.

Bu kısaltılmış sınıf süresi düzenlemesi, en sık olarak, her gün üç öğrenci oturumunun aynı sınıfta kaldığı veya aynı öğretmenin birden fazla oturumu idare etmesi gereken okullarda bulunur. Araştırma sonuçları, öğrencilerin derslerine ne kadar az zaman harcarlarsa o kadar az öğrendikleri şeklindeki sağduyu fikrini desteklemiştir.

Böylece kısa oturumlar öğrenme miktarını azaltır. Ek olarak, öğleden sonra veya akşam sınıflarındaki çocuklar öğretimden faydalanamayacak kadar yorgunsa veya sabah grubuna talimat veren aynı öğretmen aynı zamanda tam bir öğleden sonra veya akşam dersi vermek zorundaysa, öğrenme verimliliği düşer. Endonezya okullarındaki çoklu oturum çalışmaları, öğrencilerin sabah oturumunda sonraki oturumlardakilerle aynı şeyi öğrendiğini göstermiştir.

Gerçekte, çoklu oturumlar sınıf boyutunu azaltabilir, ancak tüm oturumlar için aynı öğretmen kullanılırsa, öğleden sonra veya akşam oturumları tek oturumlu sınıflardan daha az öğrenmeyle sonuçlanabilir.

The post Eğitimde Daha Etkili Bir Yapıya Ulaşmak – Asya Ülkeleri Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Toplumsal talep, yalnızca insan gücü hedeflerine ulaşmak için değil, aynı zamanda ulusal birliğin peşinde koşmak için de zorluklara neden olur. Her ASEAN toplumu, kendilerini coğrafi konumları, etnik kökenleri veya dini aidiyetleri ile tanımlayan alt gruplardan oluşur. Çoğu zaman, bu grupların üyeleri, bir bütün olarak ulustan ziyade gruplarına karşı daha güçlü bir bağlılık hissederler. Malezya’da birçok vatandaş hala kendilerini öncelikle Malay, Çinli veya Hintli ve yalnızca ikincil olarak Malezyalı olarak tanımlamaktadır.

Aynı şey Singapur için de geçerli. Filipinler’de, birincil grup kimliği, ana dilleri olarak Cebuano, Iloko veya Pampango konuşan ve Pilipino’nun ulusal dilini nadiren ve daha az akıcı kullanan milyonlarca vatandaşta yansıtılabilir.

Tayland’da, kuzeydeki dağ kabileleri, ulustan ziyade kabileleriyle benzer bir birincil kimlik sergilemektedir. Bazı Endonezyalılar kendilerini esas olarak Ambon Hıristiyanları, Balili Hindular veya Achenese Müslümanları ve ikincil olarak Endonezyalılar olarak görürler. Bu alt grupların ulusal hükümetten talepleri, alt grup ihtiyaçlarına dikkat çekmek içindir.

Ulusal bir siyasi ve ekonomik planı, ancak bölgesel ekonomik ilerlemeyi ve bir yerel siyasi kontrol ölçüsünü feda etmemesi halinde destekleyeceklerdir. Ulusal bir dilin gelişmesini ancak bölgesel dil ve edebiyatlarının bozulmasını tehdit etmiyorsa teşvik edeceklerdir. Ulusal din politikasıyla işbirliği yapacaklar, ancak bu, kendi inançlarının taraftarlarının sayısını ve niteliğini azaltmıyorsa geçerlidir.

Bu nedenle, ulusal kalkınma planlayıcıları, ancak bu tür alt grupların gücüne duyarlı oldukları ve kalkınma programının sosyal refah kısmındaki daha güçlü grupların taleplerini yerine getirdikleri takdirde başarılı bir plan tasarlayabilirler. ASEAN ülkelerinde okullaşmanın doğası, bölgesel, etnik ve dini taleplerin gücünü tanımadan anlaşılamaz.

Son olarak, sosyal talebin ardındaki kapsayıcı bir teşvik, insanların okulu sosyal sınıf yapısının daha yüksek seviyelerine taşımak için bir araç olarak görmeleridir. İkinci Dünya Savaşı’ndan önce, tüm ASEAN halkları yüzyıllar boyunca feodal ve sömürge sosyal sistemleri altında yaşadılar. Feodal alanlar prensler, sultanlar, rajalar veya reisler tarafından yönetiliyordu.

Eğitim toplumu nasıl Etkiler
Eğitim talebi nedir
Eğitimin toplumsal işlevleri makale
Toplumsal değişme ve eğitim PDF
Eğitim ve toplum Sosyoloji
Eğitim arzı nedir
Eğitim PLANLAMASI Nedir
Eğitim PLANLAMASI nasıl yapılır

Bu kraliyet aileleri ve onların aristokrat yandaşları, köylülüğün sahip olduğundan çok daha büyük ölçüde prestij, ayrıcalık ve rahatlıktan yararlandı. Sömürgeleştirilmiş bölgelerde, üst düzey güç ve ayrıcalık, Avrupa ve Amerika’dan gelen beyaz gözetmenlerin eyaletiydi.

Bu gözetmenler, tipik olarak, sömürge yönetimine katılmaya istekli feodal prensler aracılığıyla toplumun kontrolünü uyguladılar. Ve yerli feodal hükümetlerde olduğu gibi, nüfusun büyük bölümünü oluşturan köylüler ve emekçiler, sömürgecilere veya yerli aristokrasisine göre çok daha küçük bir ayrıcalık ve dünyevi maldan pay aldılar.

Feodal ve sömürge zamanlarında üst sosyal sınıfların kendilerine sağladığı avantajlardan biri, özellikle günün tercih edilen eğitim türü için okullaşma fırsatıydı. Belirli bir çağda en çok tercih edilen eğitim türü, şu anda iktidarda olanlar tarafından beğenilen bilgi ve beceri türleri tarafından belirlendi. Altı ila on beş yüzyıl önce Endonezya’nın soylu saraylarında, Hindistan’dan ithal edilen Budist-Hindu dini bilgisiydi.

Aristokrasinin üyeleri, aristokratların sıradan insanlara karşı mesafelerini ve üstünlüklerini korumalarına yardımcı olan bir tür öğrenme olan dini gizemlerde eğitildi. Malezya’da, bir ila altı yüzyıl önce tercih edilen eğitim İslami gelenekler, Müslüman hukuku ve Arap diliydi.

19. yüzyılda Tayland’da, Kral IV. Rama, Batı Avrupa’dan gelen bilgilere hayranlık duyarak, kendisine ve saray üyelerine Batı kültürü ve siyaseti konusunda talimat vermesi için bir İngiliz kadını Bayan Anna Leonowens’i ithal etti. Ve 20. yüzyıldaki tüm ASEAN toplumlarında, Avrupalı ​​bir türün eğitimine çok değer verildi, çünkü bu, sömürgeci ustaların ve yerli aristokrasiden gelen çocukların eğitimiydi.

Buna ek olarak, Batı eğitimi, sömürge kamu hizmetinde ve ticari işletmelerde değerli bir pozisyon için gerekli sertifikalara yol açtı. Böyle bir eğitim, mezunun önemli siyasi ve ekonomik teorileri (demokrasi, sosyalizm, komünizm) kavramasını ve Batı teknolojisinin (makine ve kimya mühendisliği, tarım ve hayvancılık, modern tıp) bilmecelerini çözmesini de sağladı.

İkinci Dünya Savaşı’nın sonunda, Asya ve Afrika’daki sömürgeleştirilmiş halkların yerli liderleri bağımsızlıklarını başarıyla ilan ettiler ve böylece kitlelerin sonunda hem yerli feodal sistemler hem de sömürge hükümetleri tarafından reddedilen ayrıcalıklara kavuşacaklarına dair umutlarını yükselttiler. 

Okullaşma şansı bu ayrıcalıklardan biriydi. Okul, ileride daha iyi bir yaşamın sembolü, sosyal yapıda daha yüksek seviyelere tırmanma fırsatıydı. Yeni cumhuriyetlerin hükümetlerinin şimdi, gıpta edilen sertifikalar ve dereceler için bu taze iştahı tatmin etmesi bekleniyordu. Dünyadaki diğer acemi milletler gibi, ASEAN hükümetleri de anayasalarına ve eğitim yasalarına evrensel eğitime yönelik bir taahhüt ekleyerek bu beklentiyi kabul ettiler.

Tüm hükümetler kendilerini tüm vatandaşlar için eşit fırsatlar taahhüdünde bulundularsa da, hiçbir ulus eşit eğitim fırsatlarını gerçeğe dönüştüren koşulları üretmede tamamen başarılı olmamıştır. Birkaç istisna dışında, çocukların okula düzenli olarak devam etmeleri ve tatmin edici bir şekilde ilerlemeleri için çeşitli koşullara ihtiyaçları vardır. Birincisi, kitapların, uygun bir binanın ve iyi eğitimli, kendini işine adamış öğretmenlerin masraflarını karşılayan ücretleri ödemek için yeterli paraya ihtiyaçları var.

Okul yürüme mesafesinde değilse ulaşıma da ihtiyaçları var. Ya da evden uzakta yaşamaları gerekiyorsa, yiyeceğe ve barınmaya ihtiyaçları var. Ayrıca, en başarılı öğrenciler genellikle okulun amaçlarına saygılı, düzenli devamı teşvik eden ve öğrencilerin ev ödevlerini izleyen bir ailenin psikolojik desteğine sahip öğrencilerdir. Bu nedenle, bir hükümet okul masraflarını ne kadar tam olarak öder ve zorunlu devam yasalarını ne kadar uygularsa, okul eğitiminin alt sınıftan çocukları sosyal yapının üst katmanlarına taşımak için bir araç olma olasılığı o kadar artar.

Tersine, eğitimin kamu finansmanı ne kadar az yeterliyse, alt sınıftan gençlerin sosyal sistemde daha yüksek konumlara geçme olasılıkları o kadar düşük olacak ve üst sınıfların çocukları, aristokrasi için elde edilen aynı ayrıcalıklı eğitim fırsatlarını alma olasılıkları o kadar yüksek olacaktır. 

The post Toplumsal Talep – Asya Ülkeleri Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).