Savaşlar arası yıllarda, ne hükümet ne de misyonerler ya da Yerel Yerli Konseyleri, çoğu kıyı bölgesinde eğitim faaliyetlerinde çok başarılı olamadı. Müslüman topluluk, Hıristiyan evanjelikleştirmesine karşı dirençli kaldı ve Mijikenda halklarının din değiştirmesiyle hızla büyüdü.

Afrika’nın iç kesimlerindeki toplumların aksine, kıyı toplumları “uzun zamandır yabancı kültürlerle ve kendi dinini yayma diniyle temas halindeydiler, diğer kültürlere aşinalıkları kendilerini daha dirençli kıldı”.

Hıristiyanlık ve Avrupa plantasyon ekonomisi ile karşı karşıya kalan Mijikenda, köylü mülk sahibi olarak kaldı ve Müslüman oldu. Vurgulamak için önemli olan, Mijikenda’nın bir seçim yapması gerektiğidir. Arazi yabancılaşmasına tabi olmalarına rağmen, Mijikenda yerinden edilmedi veya sömürge hükümetinin ülkeyi Avrupa yerleşimine uygun hale getirme planlarına katılmaya zorlanmadı.

Arap nüfusu, koruma statüsü nedeniyle sömürge yönetiminden daha az etkilendi. Araplar ve Müslüman Afrikalılar için okullaşma, Müslüman toplumun öneminin azalmasıyla birlikte misyoner ve hükümet girişimlerinin birleştirilmesinden olumsuz çağrışımlar edinmişti ve Hıristiyanlığı laik eğitimden ayırmaya yönelik çeşitli girişimlere ve Batılı eğitimin çekiciliği artmamıştı.

Müslümanların okula gitmekle kazanacakları çok az şey vardı. Örneğin, Waa’daki Sahil Teknik Okulu mezunları işsizdi. 1928’de bunun Afrikalı gençler üzerinde iyi bir etkisi olacağı önerildiğinde, kıyıdaki Yerel Yerli Konseyleri bile onları işe almıyordu.

Kıyı Müslümanları arasında, yalnızca yüzyılın başında Hint göçü yoluyla demografik olarak önemli hale gelen ve Kenya’daki geleceğinin politik olarak bilincinde olan Asya topluluğu, sömürge ekonomisine büyük ölçüde dahil oldu ve eğitim kapasitesini geliştirme niyetindeydi. 1911’de Kenya’daki Asyalı topluluk, Avrupalı ​​yerleşimcilerin sayısının yaklaşık üç katıydı.

Bu, daha 1902 gibi erken bir tarihte Asya göçünü kısıtlaması için İngiliz hükümetine baskı yapmaya başlayan Avrupalılar için büyük bir endişe kaynağıydı. Himayenin ilk yıllarında Avrupalıları daha da fazla endişelendiren şey, onlar ile Asyalılar arasındaki muhtemel toprak rekabetiydi.

1908 Arazi Yönetmeliği, Hindistan’ın Afrikalılardan alınan ve Avrupa yerleşimi için ayrılan toprakları satın almasını kısıtladı. Bu mesele çözüldüğünde, Avrupa topluluğu, kendilerini ve aslında bir süre için İngiliz hükümeti tarafından İngiliz göçmenler de dahil olmak üzere diğer tüm İngiliz uyrukları gibi kabul edilen Asyalıların siyasi haklarını belirlemeye başladı.

1907’de oluşturulan Yasama Konseyi, yerleşimcilerin isteklerine karşı, Asya temsiline sahipti. Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra Avrupalılar, ortak bir seçim rolüne göre oy vermek için Asya ajitasyonuna karşı siyasi üstünlükleri konusunda İngiliz hükümetinden daha fazla güvence almak için kampanya yürüttüler.

1920’de Kenya, yerleşimci topluluğun siyasi ayrıcalıklarının korunduğu bir koloni haline geldi. Kenya’daki İngiliz sömürge politikası üzerine 1923 tarihli bir Beyaz Kitap, Asyalıların siyasi temsilini sayılarıyla orantılı olarak reddetmedeki Afrika çıkarlarının üstün olduğuna atıfta bulundu.

türkiye’de eğitim sistemi değişiklikleri
Türkiye de eğitim Durumu
Türkiye Cumhuriyeti’nde eğitim ve bilim
Eğitim Hakkında bilgi
Türkiye hangi ülkenin eğitim sistemini kullanıyor
Eğitim tanımları
Neden eğitim alırız
Eğitim süreci Nedir

Kısıtlamaların arazi edinimi ve siyasi katılım üzerindeki etkisi, Asya topluluğunun sömürge ticaretindeki ve hükümet ve özel sektörde vasıflı mesleklerdeki konumunu güçlendirmesiydi. Asya, Afrika ve Avrupa toplulukları için eğitim için ayrı vergilendirme, 1926’da yaklaşık iki bin (1900) Asyalı öğrencinin hükümet ve dini ve hayırsever toplumlar tarafından işletilen okullara gittiği zaman getirildi.

Bununla birlikte, öğrenci başına harcamalar, her biri Avrupalılar için yapılan harcamanın yaklaşık altıda birini temsil eden Afrikalılarınkinden sadece biraz daha yüksekti. Asya eğitim faaliyetleri 1920’lerde ve Buhran boyunca çok hızlı bir şekilde gelişti. Mombasa’da 1923’te tahminen 300 olan öğrenci sayısı 1936’da yirmi beş yüzün (2.578) üzerine çıktı ve bunların neredeyse yarısı (%46) devlet okullarına devam ediyor.

İkinci Dünya Savaşı’ndan önce birkaç Asya orta öğretim okulu kuruldu; En eskisi olan Allidina Visram Lisesi, 1921’de eğitime başladı. Bu, hükümete, 1931’de Mombasa’nın kuzeyindeki Shimo-la-Tewa’da Arap nüfus için, mezunları devlet hizmetine girecek olan bir yatılı ortaokul kurma konusunda ilham verdi.

Arap ve Afrikalı tarihçiler, Asya topluluğunun eğitimsel gelişiminin, yerli kıyı halkları, özellikle Araplar üzerinde geciktirici bir etkiye sahip olduğunu ima ettiler. Asyalı mezunlar devlet hizmetine alınırken, Protektora’nın ilk yıllarında sömürge yetkilileri Arap görevlilere güveniyordu.

İlk sömürge Yasama Konseyi’nde Asya’nın temsil edilmesi, Arap topluluğunu neredeyse yerleşimcileri rahatsız ettiği kadar rahatsız etti ve Doğu Afrika Protektorası’nın ilk valilerinden biri olan Sir Percy Girouard, “buradaki küçük Hint topluluğu” önerisine öfkesini dile getirdi. temsil edilmeli ve ülkeyi devraldığımız yüksek eğitimli ve sorumlu Araplar ast olarak sınıflandırılmalıdır”.

1920’lerin başlarında Asya’daki ajitasyona tepki olarak Yasama Konseyi’nin bileşimi yeniden değerlendirilirken, Araplar seçimlerde temsil talep etmek için Kıyı Arap Birliği’ni (1921) kurdular. Dernek Araplar ve Svahililerden oluşuyordu, ancak yönetim kurulu üyelerinin hiçbiri İngilizce konuşamadığından, bir Asya gazetesi editörü sözcüsü olarak görev yaptı.

Heyetin temsil talepleri için yaptırım İngilizlerin çıkarlarını koruduğu Zanzibar Sultanından alındı. 1922’de Birlik, Mombasa’da, Yasama Konseyinde dört sandalye ve Konsey Yürütmesinde iki sandalye taleplerine halkın desteğini göstermek için bir kitle toplantısı düzenledi. Sonunda, Araplara bir koltuk, Asya topluluğu için beş ve Avrupalılar için on bir koltuk verildi. Afrikalılar, Konsey ve Yürütme Komitesinde görev yapan iki misyoner tarafından temsil edildi.

Ne yazık ki, Yasama Konseyi’ne bir Arap temsilcisinin seçilmesi “Arap-Svahili toplumunda ciddi bir bölünmeye neden oldu”. 1923 seçimlerinin amaçları doğrultusunda, birçok Müslüman Svahili Afrikalı olarak kabul edildi ve Arap temsilcisine oy vermeye uygun değildi.

Bu kısıtlama, görünüşe göre, Arap topluluğunun önde gelen üyelerinin ısrarı üzerine uygulandı. Daha önce, 1910’da hükümet, kulübe ve kelle vergilerine ilişkin başvurular açısından Araplar ve Svahililer arasında bir ayrım yaptı. Muafiyet talep edenler Arap soyunu kanıtlamak zorundaydı.

Ancak hukukta, yerli ve yerli olmayan terimlerinin kıyıdaki Müslüman nüfus için belirsiz bir uygulaması vardı, “Araplar yasanın bazı hükümlerine göre ‘yerli’, bazılarına göre de ‘yerli olmayanlar’ olarak kaldılar. Araplar olarak oy kullanmaktan dışlanan Svahililer, 1927’de kendi derneklerini kurdular ve kendilerine açıkça Afro-Asyalılar olarak atıfta bulundular.

İki dernek, 1930’da, Hilton Young Komisyonu tarafından 1927-28’de önerilmiş olan, üç Doğu Afrika bölgesinin siyasi birliğine ilişkin Arap görüşlerini temsil etmek üzere Londra’ya davet edildiğinde, Kıyı Arap Birliği kısa bir ün kazandı.

Kıyı Arap Birliği, gelecekteki herhangi bir topraklar arası düzenlemede Kenyalı yerleşimcilerin olası hakimiyeti hakkında, Asyalı gruplar tarafından kuvvetle dile getirilen bir görüşle ilgili çekincelerini dile getirdi. Afro-Asya Derneği, Kıyı Arap Birliği’nin Müslümanların çıkarlarını müzakere etme hakkını tanımadı ve “yerleşimci delegasyonunun liderlerine yaklaştı ve şikayetlerini sunma işini onlara emanet etti”.

Bununla birlikte, hiçbir dernek, iki savaş arası dönemin siyasetinde önemli bir rol oynamadı. Avrupalılar ve Hintliler, sömürgenin başka yerlerinde olduğu gibi, “siyasi sahnenin baş aktörleri” olarak kıyıdaydılar.

The post Eğitimsel Gelişim – Kenya’da Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).