İsviçre arka plan raporu, ilgili yaş grubundaki İsviçre nüfusunun yaklaşık %6’sının 1980’de üniversite diploması aldığını, bu oranın 1990’da sadece orta derecede %7’ye ve daha sonra 2000’de önemli ölçüde %10’a yükseldiğini belirtmektedir.

İsviçre Federal İstatistik Ofisi, yükseköğretimin tüm sektörlerinde giriş, kayıt ve mezuniyet gruplarının boyutunun tam bir resmini veren verileri bir araya getirir. 1999’da, İsviçre’de yüksek öğrenim gören toplam öğrenci sayısı 156 145 idi, bunların arasında: üniversitelerde 95 697; 16 749 uygulamalı bilimler üniversitelerinde; 43 699 diğer yükseköğretim (yüksek mesleki) eğitimdedir.

Verilen derecelerin sayısı: 9 054 ilk üniversite derecesi (Diplom, Lizentiat); 2 732 doktora ve 27 000 yüksek mesleki derece, bunların arasında 7.297 ileri düzeyde (TS, HTL, HWV, HFG)1 kısmen uygulamalı bilimler üniversitelerinin yeni kurulan programlarının çekirdeğini oluşturdu.

Veriler, uygulamalı bilimler üniversitelerinde ve diğer benzer yükseköğretim programlarında yeni başlayan öğrencilerin sayısının üniversitelerdeki başlangıç ​​öğrencilerinin yaklaşık yarısı kadar olduğunu göstermektedir. Öte yandan OECD, 1999’da İsviçre’de yükseköğretime net giriş oranını %29,1 olarak bildirmektedir, yani İsviçre istatistiklerinin üniversite düzeyindeki kurumlara giriş oranı olarak bildirdiği oranın yaklaşık bir buçuk katıdır.

İsviçre istatistikleri aynı zamanda ilgili yaş grubunun yaklaşık %18’inin 1999/2000 akademik yılında yüksek öğrenim tipi A derecesine ulaştığını göstermektedir; bunların arasında, üçte ikisi bir üniversite diplomasına ve üçte biri başka bir yükseköğretim-tip A derecesine sahipti, yani yüksek öğretim programlarında en az üç yıllık başarılı bir eğitimin ardından verilen bir derecedir.

1999 OECD istatistikleri, orta dereceli birinci derece programlarından (üç ila beş yıldan az) mezuniyet oranlarını %7,8 ve uzun veya çok uzun birinci derece programlarından %12.7, yani biraz daha yüksek rakamlar bildirmiştir.

Mevcut veriler, genişlemenin İsviçre’deki yüksek öğretim katılımını kabaca diğer OECD ülkelerine denk gelen bir düzeye getirdiğini göstermektedir.

İlgili karşılaştırmaları sağlayan Tablo 7.1, İsviçre’ye giriş oranının Almanya ve Avusturya’dakine benzer olduğunu göstermektedir. Mezuniyete gelince, İsviçre oranı Fransa hariç tüm komşu ülkelerden daha yüksektir. Bununla birlikte, çoğu İngilizce konuşan ve çoğu İskandinav OECD ülkesinden daha düşüktür ve OECD ortalamasının altındadır.

OECD istatistiklerine göre, İsviçre nüfusunun yükseköğretim düzeyindeki eğitim düzeyi, uluslararası karşılaştırmada çok yüksektir. 1999’da, İsviçre’de 25 ila 64 yaş arasındaki nüfusun yaklaşık %15’i üçüncü basamak A tipi düzeyde eğitim görmüştür. Bu oran, Amerika Birleşik Devletleri ve Japonya’dan açıkça daha düşüktür ve İsviçre arka plan raporunun işaret ettiği gibi, Birleşik Krallık’taki ile yaklaşık olarak aynıdır, ancak komşu ülkelerden daha yüksektir. İlgili ülke rakamları, OECD’nin üçüncü derece B tipi olarak tanımladıkları da dahil olmak üzere her türlü ileri mesleki eğitime atıfta bulunmaktadır.

meb istatistik 2019-2020
Eğitim İstatistiği Ders Notları
MEB İstatistik 2021
Türkiye eğitim düzeyi İstatistikleri 2020
Eğitim istatistiği Soruları
MEB öğrenci sayısı 2021
Ulusal Eğitim İstatistikleri Veri Tabanı
Eğitim İstatistikleri TÜİK

İsviçre’deki uzmanların ve paydaşların görüşleri giriş ve mezuniyet oranlarının değerlendirilmesinde farklılık göstermektedir. Kayıt eğilimleri, ekonominin ve toplumun ihtiyaçları ile aşağı yukarı uyumlu olarak görülse de, bilgi toplumu ve bilgi ekonomisinin gelecekteki beklenen gelişmelerini karşılamak için daha fazla artışın arzu edildiğine dair endişeler vardır.

Bu bağlamda, İsviçre hükümet temsilcileri, işverenler ve yükseköğretim kurumları, İsviçre’nin “Avrupa uyumlu” olması gerektiğini sık sık vurguladı. Bu geniş politika yönelimi, diğer boyutların yanı sıra, eğitim ve lisans programlarını “Bologna süreci” ile uyumlu olarak reforme etmek için diğer Avrupa ülkeleriyle paralel çalışma üstlenmeyi, yani bir program ve dereceler aşaması sistemini getirmeyi içerir.

İsviçre’de olduğu kadar Fransa ve Almanya’da da bir soru, mesleki eğitim programlarının (üçüncü derece B tipi) şimdi daha yüksek giriş standartlarıyla yükseltilmesinin gerekip gerekmediğidir. Bu tür reformlar, Amerika Birleşik Devletleri, Japonya, Birleşik Krallık ve çoğu İskandinav ülkesinde verilen lisans derecelerinin oranlarını eşleştirmek veya aşmak için yükseköğretim düzeyinde verilen niteliklerin hacmini artıracaktır. Bazı ülkeler yüksek mesleki eğitimin bir kısmını yükseköğretime yükseltme yolunu izlemektedir.

OECD denetçileri, özellikle bu sektör İsviçre arka plan raporunda veya ziyaret sırasında yer almadığı için, bu konuda herhangi bir özel politika öneremezler. Ancak, bu programların rolü, statüleri ve giriş nitelikleri dikkate alınmaya değerdir, çünkü çekicilikleri ve mezunları için işgücü piyasasındaki fırsatlar kısmen iki yüksek öğretim yolu ile ilgili konumlarına bağlıdır.

Çeşitlendirme ve Çeşitli Kurum Türlerinin Oynadığı Rol

Tüm sanayileşmiş ülkelerde, yükseköğretim kurumlarına kayıtlı öğrenci sayısı 20. yüzyılın ikinci yarısında önemli ölçüde artmıştır. Bu genişlemenin öncelikle artan bireysel talebin bir sonucu olarak veya ekonominin ve toplumun artan ihtiyaçlarına bir yanıt olarak ne ölçüde açıklandığı konusunda görüşler farklılık göstermektedir.

Ayrıca, büyüme hızı ve biçimleri ülkeden ülkeye değişiyordu. Mevcut yükseköğretim kurumlarının büyümesi, yeni kurumların kurulması ve daha önce yükseköğretimin bir parçası olarak kabul edilmeyen kurumların iyileştirilmesi ile gerçekleşti. Bu süreçte, “yüksek eğitim” olarak kabul edilen seçici, akademik açıdan zorlayıcı programlar ile ortaöğretim öğrencilerinin tipik yaş grubunun ötesindeki öğrencilere de hitap eden diğer programlar arasındaki sınırlar giderek bulanıklaşmaya başladı. Bu gelişmeleri dikkate almak için OECD, şemsiye terim olarak “yükseköğretim”i kullanmayı seçmiştir.

Ülkeler, farklı derecelerde, çeşitli çeşitlilik modlarını kullanmışlardır – bireysel kurumun itibarının artan tabakalaşması, bireysel kurum ve bölümün önemli profillerinin artan çeşitliliği, farklı uzunluklardaki eğitim programlarına ve eğitim seviyelerine artan ağırlık. diplomalar ve dereceler ve her ülkede farklı yüksek öğretim kurumlarının ortaya çıkması. Ayrıca, öğrenciler yeni program kombinasyonlarını tercih ederek ve daha fazla sayıda başka ülkelerde geçici olarak eğitim alarak yüksek öğretimin çeşitliliğine katkıda bulunurlar.

İşbirliğinde ortak olan ve eğitim reformları tartışmalarında referans noktası olan İsviçre’nin komşu ülkeleri de çeşitlendirmeyi geliştirmeye yönelik faaliyetlerde bulunuyor. Program seviyeleri, dereceleri ve kurum türleri bakımından zaten çeşitli olan Fransız sistemi, hem üniversitelerle yakın ilişkiler içinde Instituts Universitaires de Technologie’nin hem de üniversiteler çerçevesinde Instituts Universitaires Professionnels’in kurulmasıyla daha da çeşitlendi. 

The post İstatistik – İsviçre’de Eğitim Sistemi – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Eğitimin dilsel bölümü, sosyoekonomik çizgilerin yanında yer aldı. Bu sadece kırsal ve kentsel nüfus arasında değil, aynı zamanda kentsel nüfus içinde de böyleydi. Hükümetin ayrıntılı olarak bildirdiği gibi, devlet İngilizce okullarına katılım için alınan ücretler onları daha az varlıklı sınıflar için erişilemez hale getirirken, “yerel okullar” Britanya Asya’sında ücretsizdi.

Kedah’ta (Birleşik Olmayan Malay Devletleri) bir yetkili, “İngiliz yeterliliğine sahip olanlara açık olan sınırlı sayıdaki randevuları, eğitimlerine yaşının ötesinde devam etmelerini güvence altına almak için yetersiz olan erkekleri caydırmak için İngiliz okullarında yüksek ücretlerin başlatıldığını (ve periyodik olarak artırıldığını) kaydetti. yerleşik meslekler dışındaki işlere yönelebilecek kadar esnek olduklarından kaynaklanır.

Böylece, Seylan’da olduğu gibi, büyük şehirlerdeki “tamamen yerel okulların” yalnızca “yoksullar ve alt sınıflar için” olduğunu görüyoruz. Aynısı İngiliz Malaya’sı için de geçerliydi: “Bir ‘İngiliz’ okuluna devam edebilen Malay erkeklerinin daha iyi sınıfıdır. Bunlar şehirlerle sınırlı” dedi.

Birleşik olmayan Malay Devletleri’nde, İngilizce okul kayıtları “İngilizce Eğitimi olan, Devlette veya özel istihdamda bulunan erkek çocuklar için mevcut olan pozisyon sayısına göre” sabitlendi.

Bu nokta, bir incelemeden çok belirgin bir şekilde ortaya çıkıyor. İngiliz imparatorluğundaki “İngiliz okulları”na karşı “yerel okullar” sayısı. Asya için tutulan eğitim istatistikleri çok daha kapsamlı olduğundan, yalnızca Asya için eğitim dili politikasının derinlemesine bir istatistiksel portresi verilecektir.

İngiliz Asya’da Eğitim Dili Politikası: İstatistiksel Bir Bakış

Ek A’da gösterildiği gibi, Seylan’da on dokuzuncu yüzyılın son on yıllarından 1930’lardaki sömürge döneminin sonuna kadar yaklaşık 4.000 yerel okul vardı. Buna karşılık, 1889’da 124 olan İngiliz okullarının sayısı 1927’de sadece 255’e ulaştı.

İkinci yılda, on altı kat daha fazla yerel okul vardı. İngilizce olmayan eğitime artan vurgu, hükümetin yerel dil eğitimini doğrudan destekleme çabasıyla daha da açık bir şekilde görülmektedir.

Ek B’de gösterildiği gibi, söz konusu dönem boyunca yerel okulların toplam sayısı hemen hemen sabit kalırken, devlet destekli bu tür okulların sayısı 1889’da 1254’ten 3117’ye yükselmiştir ki bu, devletin genişlemesinden daha hızlı bir orandır. 

İngiliz Malaya’sında da durum aynıdır.2 Orada, İngiliz egemenliğinin daha sonra başlaması ve eğitim sisteminin kurulması nedeniyle, yerel okulların sayısındaki artış çok daha çarpıcıdır: 1900’den 1936’ya kadar olan dönemde, Yerel okulların sayısı 174’ten 1332’ye yükselirken, İngiliz okullarının sayısı 24’ten 48’e yükseldi, böylece 1936’da yerel okullar İngiliz okullarını 28: 1 oranında geride bıraktı.

OECD Bir Bakışta Eğitim 2020
Türkiye eğitim Düzeyi İstatistikleri 2020
türkiye’nin eğitim durumu 2020
Türkiye eğitim durumu İstatistikleri
OECD eğitim raporu 2019
OECD eğitim raporu 2020
türkiye’de eğitim düzeyi oranları
türkiye’nin eğitim seviyesi ortalaması

Bir eğitim sisteminin gelişimi, Birleşik Malay Devletlerinde daha da geride kaldı, ancak tam rakamların elde edilebildiği 1928 yılına gelindiğinde, sadece 9 İngiliz okuluna karşılık 294 yerel okul vardı.

Daha sonra, kapsamlı istatistikler mevcut olmasa da, oran oldukça sabit kalmış gibi görünmektedir. Aynı dönemde ekonomik olarak gelişmemiş Brunei bölgesinde, yalnızca yerel okullar vardı ve İngilizce okulları yoktu.

Boğazlar Yerleşimleri’nde, Singapur’da geçici küçük özel İngilizce okulları bulunduğundan, kesin İngilizce okullarının sayısını bulmak daha zordur.

Tek başına devlet okulları ve devlet destekli okullar alınırsa, resim şu şekildedir: 1900’de 171 111 anadili vardı, 39 İngilizce (4.4: 1) (Eleum, 1905); 1928’de, 84 İngilizce’ye karşı 567 yerel (6.75: 1); 1938’de 297 yerel ve 58 İngilizce (5.1: 1). Boğazlar Yerleşimleri’nde Singapur ve Malacca arasında daha sonra tartışılacak olan başka bir bölünme vardı.

Britanya Pasifik Adası bölgeleriyle ilgili olarak, Sömürge Dairesi, kolonilerin çoğu için neredeyse tüm okulların yerel olduğunu kaydeder. İlk yıllarda bazıları İngilizce’yi ders olarak öğretti, ancak daha sonra onu kaldırdı. Daha sonraki yıllarda, birkaç orta dereceli İngilizce okulu kuruldu.

Solomon Adaları bir istisnayı temsil ediyordu. Orada Dünya Savaşı öncesi dönemde devlet okulu yoktu. 1930’ların başlarında teknik eğitim için hükümetin bir miktar desteğiyle eğitim tamamen misyonların elindeydi. İngilizce o bölgede ders olarak öğretiliyordu.

Bunun için gösterilen resmi sebep, Solomon Adaları’nda “evrensel bir dilin” olmamasıydı. Çok sayıda lehçe konuşulur ve sık sık, birkaç kilometre uzaktaki köylerde yaşayan yerlilerin birbirini anlayamadığı görülür.

Himayenin, özellikle Grubun doğu kesimlerinde, yerliler tarafından bir tür bozuk İngilizce konuşulup anlaşıldığı birçok bölümü vardır.

Öğrenci nüfusunun birkaç bin kadar küçük olduğu İngiliz Pasifik Adası mülklerinin küçük boyutu, eğitim politikasını etkiledi. Daha büyük nüfusa sahip kolonilerin aksine, yerel yetkililer bazen yerel eğitim için harcama yapmaya değer bulmadılar.

Asya’daki İngiliz kolonilerini bir bütün olarak ele alırsak, çok sayıda yerel okul, onların kırsal bölgeye dağılmış olduklarını ve bu nedenle Koloniler Sekreteri William William olarak nüfusun büyük çoğunluğu için mevcut olan tek okul türü olduğunu göstermektedir. Ormsby Gore (1928) kaydetti.

Bu nedenle, çok sayıda yerel okul, kırsal nüfusun eğitim ve dolayısıyla ekonomik fırsatlarını sınırlama ve böylece toprakta bir işgücünü sürdürme hedefine hizmet etme politikası anlamına geliyordu.

Bu nedenle, İngiliz okulları çoğunlukla yalnızca, nüfusun küçük bir bölümünü imparatorluğun gerekli işlevlerini yerine getirmek için eğitme amacına hizmet ettikleri kasabalarda bulunuyordu.

Ayrıca, yerel okulların küçük kayıtları, tanımlayıcı kaynaklar tarafından doğrulanan, bu okulların büyük çoğunluğunun köy yerel okullarında olduğuna dair güçlü kanıtlardır.

İngiliz Asya’sından gelen eğitim istatistikleri, kırsal nüfus için yerel eğitim politikasının, Asya’daki İngiliz mülkleri boyunca sömürge otoriteleri tarafından uygulandığını göstermektedir. Böyle bir politika, İngilizce eğitiminin köy okullarının bile temeli olduğu Filipinler’deki Amerikan politikasıyla taban tabana zıttır.

Verileri analiz ederken, yerel dil oranının İngiliz okullarına bu nedenle, kolonideki kentsel gelişme derecesi ile güçlü bir şekilde ilişkilidir. Genel olarak, koloni ne kadar tarımsalsa, anadilin İngiliz okullarına oranı o kadar büyüktü.

The post İstatistiksel Bir Bakış – Çift Dilli Eğitim ve Çift Dillilik – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).