Dile sahip çıkarak, sömürgeciliğe en temel düzeyde direnmek için kendilerini güçlendirdiler. Bunu yaparken, İngiliz gücünün temelini aşındırmaya başlamak için dil politikası arenasını kullandılar.

Böylece dil, İngiliz sömürge yetkililerinin asla tasavvur etmedikleri sömürgecilik karşıtı mücadelede bir rol oynadı. Bütünsel olarak direnişle bağlantılı hale geldi. Hem Asya’da hem de Afrika’da İngilizce, sömürgecilik karşıtı mücadelenin ortak dili haline gelmeye başladı ve aslında sömürge yönetiminin silahlarını ona karşı çevirdi.

İngilizcenin temellük edilmesi onu Frantz Fanon’un (1967) “özgürleşme aracı” olarak adlandırdığı şeye dönüştürdü. Afrikalılar ve Asyalılar, sömürgecinin dilini öğrenerek, ekonomik sömürü için olgunlaşmış uysal bir iş gücünün varlığına odaklanan imparatorluğun amaçlarına karşı çıkmak için kendilerini güçlendirdiler. Bu sömürge karşıtı dil politikası, bireysel direniş eylemlerinden çok, toplamda, İngilizcenin toplumsal olarak kazanılması için ortak bir dürtü oluşturdu.

İngiliz işgali altındaki topraklardaki Asyalılar ve Afrikalılar, dil planlama alanında inisiyatifi ele geçirmekle İngilizleri bir tepkiye zorladı. İngilizler, siyasi ve ekonomik gündemlerini korumak için tasarlanmış bir dil politikası uygulamakta kendilerini kısıtlanmış buldular.

Bu pozisyon, doğmakta olan kurtuluş hareketlerinin dili sömürge karşıtı mücadelede güçlü bir silah olarak ele geçirmesini önlemek için bir arka koruma eylemi anlamına geliyordu.

Bu kesinlikle bir İngiliz girişimini değil, imparatorluktaki dil politikasının inşasını şekillendiren İngilizcenin benimsenmesi konusundaki İngiliz bilgisinin sonucunu yansıtıyordu. İngiliz emperyal dil politikasının özü, geliştirilen çevreleme politikasında somutlaşır ve tepkisel doğasında bulunur.

Emperyal Politik Ekonomi ve Endüstriyel Eğitim:

Güney Afrika Madenleri İçin Emek Rezervleri

Dünya İngilizcesinin gelişimini şekillendirmeye yardım edecek olan dil üzerindeki savaş alanı, İngiliz imparatorluğunun ekonomik ve sınıfsal yapısına ayrılmaz bir şekilde bağlıydı.

Sömürge yönetiminin başlıca amacı, nüfusun sosyoekonomik tabakalaşmasını, özellikle Afrikalıların ve Asyalıların büyük çoğunluğunun sömürgecilik tarafından dünya ekonomisinde kendilerine ayrılan yere hapsedilmesini desteklemekti. Eğitim dili politikası bu amaca yöneliktir.

Güney Afrika’daki İngiliz politikasının tarihi, dil politikasının imparatorluğun ekonomik amaçlarına nasıl hizmet ettiğini göstermektedir. Afrika’nın İngiliz sömürgesi, Afrika’nın güney ucundaki Cape Colony’nin 1803’te Hollanda’dan İngiltere’ye devredilmesiyle başladı. Oradan, İngiliz kontrolü sonraki yüzyılda neredeyse tüm Güney Afrika’ya yayıldı.

O zamana kadar, sömürge üretimi, İngiliz Güney Afrika’nın ekonomik dayanağını sağlayan ve bölge genelinde sömürge politikasını belirleyen Güney Afrika madenlerine odaklandı. Diğer kolonilerin koşulları, yalnızca emek yoğun madencilik endüstrilerinin egemen olduğu Güney Afrika ekonomisiyle ilişkileri bağlamında tam olarak anlaşılabilir.

Johannesburg çevresinde yoğunlaşan madencilik endüstrisi, zorunlu olarak sadece onu çalıştıracak Avrupalı ​​yöneticilere değil, daha da önemlisi kol emeğini gerçekleştirecek olanlara ihtiyaç duyuyordu. İkinci görev, Güney Afrika’nın her yerinden Afrikalılara düştü.

Madenlere işçi almanın başlıca yolu, araziyi ellerinden alarak yerel halkın halihazırda var olan ekonomik desteğini sınırlamaktı. Daha sonra çeşitli Güney Afrika halkları, sömürge idarecilerinin “yerli rezervler” olarak adlandırdıkları, en kıt yaşama bile hiçbir şekilde izin vermeyen koşullara yığıldılar.

Bu topraklarda yaşayan halklar geçimlerini sağlamak ve sömürge yönetimi tarafından alınan vergileri ödemek için iş aramaya zorlandıklarından, bu topraklar gerçekte “emek rezervleri” oluşturuyor ve buna göre yönetiliyordu. Bunlardan birinin, Basutoland’ın sömürge hükümeti, “büyük çoğunluğun toprakta ya da sanayinin alt sıralarında işçi olarak kalacağını” açıkça ilan etti.

İdari amaçlar dışında, sömürge Güney Afrika’nın tamamı, daha geniş Güney Afrika bağlamının bir parçasıydı. Örneğin 1921’de Basutoland için yetişkin erkek nüfusun %40’ının ve yetişkin kadın nüfusun en az %10’unun Güney Afrika’daki “iş merkezlerinde” uzakta olduğu tahmin ediliyordu.

Yıllara göre Merkez Bankası rezervleri
Merkez Bankası net döviz rezervi
Merkez Bankası rezervi
TCMB rezerv grafiği
Merkez Bankası döviz rezervi azalırsa ne OLUR
Merkez Bankası rezervi nedir
ABD Merkez Bankası rezervi
Merkez Bankası rezervi 2021

Uluslararası Çalışma Bürosu tarafından 1935’te yayınlanan bir rapor, aynı koloni için oranın %50’nin üzerinde olduğunu bulmuştur.4 Bununla birlikte, bu göçmen işçiler periyodik olarak evlerine döndüklerinden, yıllık olarak Güney Afrika’ya göç eden toplam nüfusun oranı gerçekte çok fazlaydı. 

Güney Afrika ekonomisine bu fiili entegrasyon göz önüne alındığında, Güney Afrika halkı, nerede yaşarlarsa yaşasınlar, kendilerini Güney Afrika’nın oluşturduğu çok dilli ortamda ikamet etmeye zorlandılar. Bu durum, yukarıda belirtilen istatistiklerin de gösterdiği gibi, Güney Afrika 1913’te bağımsız bir ülke olduğunda değişmedi.

Bu ekonomik kaygılar, Güney Afrika’nın sömürge yöneticilerinin eğitim felsefesine rehberlik etti. Emperyal görevlilerin amacı Güney Afrika endüstrisi için iş gücü sağlamak olduğundan, eğitimi son derece sınırlı sınırlar içinde tutmak için çaba gösterildi. Eğitimin, alt sınıf bir işçi sınıfının sürdürülmesi hedefine müdahale ettiği hissedildi.

Birinin genel hissi ifade ettiği gibi, “kitap öğrenme [Afrikalıların] iş için yararlılığını azalttı” ve onları “kibirli” ve “kibirli” yaptı, bu da Avrupalılar için çalışmaya “isteksiz” olmaları anlamına geliyordu.

Sömürge yetkililerinin oybirliğiyle bildirdiği gibi, sömürge işverenleri arasında eğitimli Afrikalılar korkusu vardı. Güney Afrika’daki İngiliz emperyalizmi tarihinin en önde gelen şahsiyeti Cecil Rhodes, bu olgunun önemini tartmayı bile uygun gördü. Rodos, 1892’de Cape Colony’nin Başbakanı olduğunda şunları söyledi:

Transkeian bölgelerinde yaptığım turlarda, yerlilere Latince ve Yunanca öğretilen bazı mükemmel kurumlar buldum. Bu okullar, puana göre yerli papazları çıkarıyor; ama mesele şu ki, bence, abartılıyor. Yerli papazların cemaatlerden daha bol hale geldiğini söylemekten çekinmiyorum. Böylece tehlikeli bir sınıf gelişiyor.

Yerli vaizler, sayıları sınırlı olduğu sürece mükemmeldir, ancak arz, talebe göre orantısızdır. Bu vaizler ve diğer yerli Latin ve Yunan bilginler, aldıkları eğitimden sonra, kol emeğine geri dönmenin onursuz olduğunu düşünüyorlar, sonuç olarak ülke, sonunda en tehlikeli tipte ajitatörlere dönüşecek olan işsiz erkekler tarafından yavaş yavaş istila ediliyor. 

The post Emek Rezervleri – Çift Dilli Eğitim ve Çift Dillilik – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).