Phillipson, İngilizce’yi “eğitimin tek dili” yapma çabasının bir parçası olarak, “Finansman konusundaki bu karar, yerli öğrenme geleneklerine kapıyı sıkıca kapattı” diye yazıyor. Aksine, gerçek motivasyon göz önüne alındığında, bu dil politikası, belki biraz değiştirilmiş biçimde olsa bile, yerli öğrenme geleneklerine verilen destekle mükemmel bir uyum içindedir.

Hindistan hükümetinin dil politikasına ilişkin 7 Mart 1835 tarihli Kararı ayrıca şunları beyan eder: “Lord Hazretlerinin konseydeki herhangi bir yerel öğrenim kolejini veya okulunu kaldırma niyeti yoktur, oysa yerli nüfus buna meyilli görünecek. sağladığı avantajlardan yararlanmak için; ve meclisteki Lord Hazretleri, komite nezaretindeki tüm kurumlardaki mevcut tüm profesör ve öğrencilerin maaşlarını almaya devam etmelerini emreder”.

Soru, yalnızca İngiliz hükümetinin kendi başına neyi teşvik etmeyi amaçladığıyla ilgiliydi ve neyin var olmasına izin verileceğiyle ilgili değildi. Kapı sadece yerli geleneklere çarpmamakla kalmadı, bilerek açık bırakıldı. Öyle ki, Mayhew’in kaydettiği gibi, “1839’da Lord Auckland [Hindistan valisi] şark yayınları için hibelere izin veriyordu ve mevcut şark kurumlarını aç bırakmayı reddediyordu”.

Daha açık bir şekilde “Oryantalist” politika önlemleri izlendi. Mayhew’in (1926) kaydettiği gibi, “1853’te N.W. Eyaletler, Anglo-yerli öğrencilerin ne kadar az kamuda işe girdiğini üzülerek belirterek, “Sanskritçe bilgisine ve Hint diline aşinalık eklenmiş sağlam ve genişletilmiş bir eğitimde yetkin” erkekleri tercih etme kararlılığını dile getirdiler.

1880’lere gelindiğinde, Sömürge ve Hint Sergisi, Hint sömürge yönetimi tarafından Marathi, Gujerati, Bengalce, Kanarese, Tamil, Hintçe, Urduca ve diğer yerel dillerde ve Hindistan Sanskritçesi, Arapça ve Farsça’nın klasik dillerinde yayınlanan kitapları dikkat çekici bir şekilde sergiledi. 

Bu belge, sömürge hükümetinin konuyla ilgili son sözü olmuş olsa bile, ithalat, Phillipson tarafından verilenden oldukça farklıdır. Oysa durum tam tersi. Politika gelişmeye devam etti ve son sözden çok uzak olan Macaulay Doktrini, Hindistan’daki İngiliz dil politikasının gelişiminde yalnızca bir aşamayı temsil ediyordu.

Yabancı dil kursları fiyatları
Yurtdışı dil okulları tavsiye
Online dil kursu ücretsiz
Yurt dışı Dil kursu Fiyatları
yurtdışı dil eğitimi – ekşi
Yurtdışı dil eğitimi
Online dil eğitimi
Yabancı dil sertifikası ücretsiz

Macaulay öncesi ve sonrası Hindistan’da yerel dil eğitimi

Kamu Eğitimi Komitesi, kısa süre sonra, önde gelen bir sömürge yetkilisinin daha sonra Hindistan’da eğitim üzerine Parlamento’ya yaptığı bir konuşmada, 7 Mart 1835 tarihli Kararın “hükümetin İngilizce eğitimin ülkenin yerel dillerinde eğitim hariç tutularak kolejlerinde verilmelidir”.

Halk Eğitimi Komitesi’nin açıklaması, pek çok yanlış anlaşılmayı ortadan kaldırdığı için, uzun uzun alıntılamaya değer:

Yerel dillerin yetiştirilmesini teşvik etmenin önemi konusunda derinden duyarlıyız. 7 Mart düzeninin bunu yapmamıza engel olduğunu düşünmüyoruz ve sürekli olarak bu kurgu üzerinde hareket ettik.

Bu düzenden önceki tartışmalarda, yerel dillerin iddiaları tüm taraflarca geniş ve belirgin bir şekilde kabul edildi ve Hükümet’in kararına sunulan soru, yalnızca bir yanda İngilizce öğretmenin göreceli avantajı ile ilgiliydi ve bilginler, Diğer yanda Doğu dilleri vardı.

Bu nedenle, “Avrupa edebiyatı ve bilimi”, “yalnızca İngilizce eğitimi” ve “yerli nüfusa İngiliz dili aracılığıyla İngiliz edebiyatı ve bilimi hakkında bilgi vermek” ifadelerinin yalnızca, Avrupa öğrenimi İngiliz dili aracılığıyla, Doğu öğrenimi yerine Sanskritçe ve Arapça dilleri aracılığıyla öğretilir ve seminerlerimizde öğrenilmiş bir eğitim alan yerlilerin eğitimi ile ilgili olarak.

Bu ifadeler, anladığımız kadarıyla, halk kitleleri gibi bir talimatın hangi gizli vasıtayla iletileceği sorusuna atıfta bulunmaz. İngilizce reddedilmiş ve öğrenilmiş Doğu dilleri benimsenmiş olsaydı, halk bilgilerini yerel lehçeler aracılığıyla eşit olarak alacaktı.

Bu nedenle, Hükümet için, rakip diller arasındaki soruna karar verirken, yerel dilleri dikkate alması oldukça gereksizdi ve sonuç olarak, böyle bir dikkate almamasından hiçbir şeyin makul olarak çıkarılamayacağını düşündük.

Tüm çabalarımızın yönelmesi gereken nihai hedef olarak yerel bir edebiyatın oluşumunu düşünüyoruz. Bu tür çevirilerin sayısının artık her yıl katlanarak artacağına inanıyoruz. Eyaletin yerel dilinin bir öğretmeni zaten birkaç kurumumuza bağlı ve bu planın yakında genel hale gelmesini bekliyoruz.

Aslında, genel olarak gözden kaçan şey, 7 Mart 1835 tarihli Kararın “yerel” ilköğretime hiç dokunmadığı ve Hindistan hükümetinin bu hedefi sürdürmeye devam ettiğidir.

Nüfusunun yaklaşık %90’ının kırsal kesimde yaşadığı bir ülkede eğitimin temel dayanağı olan köy okulu, Macaulay’ın adıyla eş anlamlı hale gelen politikayla tamamen yerli dil eğitimi veren bir kurum olduğu için terk edildi.

1859’a gelindiğinde sömürge yönetimi, “kitleler” için temel “yerel” eğitimi teşvik etmenin sömürge yönetiminin eğitim önceliği olduğunu ilan ediyordu.

Britanya Hindistanı’ndaki eğitimin tamamen İngilizce olması bir yana, ezici bir çoğunlukla yerli dillerin hakimiyetindeydi. Alt sosyoekonomik sınıflar için yerel dil eğitimi kurma politikası, Asya’daki İngiliz sömürge yönetiminin en başından beri belirgindir.

1835’te Hindistan’da Macaulay politikasını uygulayan kararın, genellikle yanlış düşünüldüğü gibi “halk kitlesi” için “yerel eğitim” üzerinde herhangi bir etkisi olmayacağını kaydetti. 1850’lerde, Hindistan’ın sömürge yönetimi tarafından yerli dilde eğitimin genişletilmesine başlama kararları alındı.

Bu kararlar, yukarıda belirtildiği gibi, “kitlelerin yerel dil yoluyla eğitimini” kararlı bir şekilde destekleyen 1880’lerin başındaki eğitim komisyonu tarafından güçlendirildi.

Bu politikanın kabul düzeyi o kadardı ki, Birinci Dünya Savaşı sırasında bir yorumcu şunları yazabildi: “Öğretim ortamı sorunu hiçbir zaman zahmetli bir sorun olmadı, ilköğretim neredeyse her zaman yerel eğitimle eşanlamlı oldu. orta dereceli okullara bağlı birincil standartlar”.

Hindistan’daki İngiliz egemenliğinin tarihi boyunca, “yerel eğitim” tüm eğitimin temelini oluşturdu. 5 ila 11 yaş arasındaki çocuklara yönelik neredeyse tüm ilköğretim yerel dillerde verildi. Ortaokul düzeyinde, “Anglo-vernacular” (yerel dil temelli ancak ders olarak İngilizce dahil) ve İngilizce ortaokullar arasındaki ayrım başlamıştır.

The post Yerel Dil Eğitimleri – Çift Dilli Eğitim ve Çift Dillilik – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).