Ülkeler arasında üretim seviyelerinin değişimi

Tablo 19.1’de görebileceğimiz üzere, doktora üretimi örneklediğimiz ülkeler arasında önemli farklılıklar göstermektedir. Açıkça bu, büyük ölçüde nüfus ve kalkınma seviyesi gibi basit ülke özelliklerini yansıtır.

Girişte, bunun gayri safi milli hasıla (GSMH) ile ilgili araştırma ve geliştirmeye yapılan yatırımı yansıtacak şekilde standartlaştırılabileceğini kaydettik. Tablo 19.1’de ülke nüfusuna göre üretime bakıyoruz.

Araştırma ve geliştirme harcaması ile nüfusla bağlantılı olarak üretilen veya kayıtlı doktora sayısı arasında basit bir ilişki olması beklenebilir. Ancak ilişki basit değildir.

Her ikisi de araştırma ve geliştirmede en üst grup olan Finlandiya ve Almanya’ya, popülasyona göre verilen doktoralar açısından İngiltere de katılıyor. Orta grup, ABD ve Polonya tarafından biraz beklenmedik bir şekilde temsil edilmektedir. Üçüncü grup, şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Meksika, Güney Afrika, Tayland ve Hindistan’ın gelişmekte olan ekonomilerini içermektedir.

Doktora programlarına kayıtlı sayılara dönersek, benzer faaliyet seviyelerine sahip Avrupa, Kuzey Amerika ve Avustralya ile biraz farklı bir tablo buluyoruz. ABD için rakamlar, rakamları açıkça şişiren yüksek lisans öğrencilerini de içerdiğinden biraz sorunludur.

Tablonun ve ülke bölümlerinin netleştirdiği şey, ilişkilerin beklediğimiz kadar basit olmadığı ve bireysel ülkelerde araştırma ve geliştirme faaliyetlerinde ve harcamalarda doktoranın rolü hakkında sorular sorduğudur.

Doktora Adaylarının Planlama Sayıları

Örnek alınan ülkelerdeki doktora öğrencilerinin eğilimlerinde ve hedeflerinde benzer bir karşıtlık buluyoruz. Hem gelişmiş hem de gelişmekte olan dünyadaki birçok ülke büyüme gördü ve önümüzdeki birkaç yıl içinde ek büyüme planlıyor.

Danimarka’da sayının önümüzdeki birkaç yıl içinde ikiye katlanması planlanırken, 1980’lerde yüzde 50 ve 1990’larda yüzde 120’lik bir artış olan Finlandiya’da, sayıların 2008’de yılda 1600 doktora derecesine çıkarılması planlanıyor. Son beş yılda yüzde 10-15’lik bir büyümeye tanık olan Brezilya’da, 2010’da yıllık ödül sayısını 15.000’e çıkarma planları var.

Bu planlanan büyüme, doktora öğrenci sayılarının planlanmasının çok az olduğu veya hiç olmadığı ABD, İngiltere ve Almanya dahil olmak üzere diğer birçok ülkedeki yaklaşımla canlı bir tezat oluşturuyor. Almanya örneğinden, karar vermenin bireysel denetçi düzeyinde göründüğünü, Birleşik Krallık’ta sayıları düzenleyen kurum olduğunu görüyoruz, bu nedenle ulusal düzeyde sayıları planlamak, arzu edildiği düşünülse bile şu anda imkansızdır. 

Doktora öğrencilerinin sayısına yaklaşım, genel olarak İskandinav ülkelerinde ve özellikle Finlandiya’da, ayrıca Fransa’da ve amaçlanan doktora numaralarının açıkça ifade edildiği ve finanse edildiği gelişmekte olan ekonomilerin bazılarında çok farklıdır.

Hindistan ve Çin, doktora öğrencilerinin sayısı ve kurumların onları çekebileceği potansiyel pazar açısından öne çıkıyor. Lisans öğrencilerinin hacmi büyük olsa da (toplam nüfusla ilişkili olmasa da), doktora çalışması söz konusu olduğunda durum böyle değildir. Katılım oranları uzun vadede Batı Avrupa ülkelerine göre artacaksa, doktora programları sunacak bir altyapıya olan talep çok büyük olacaktır.

Kısacası, üretilen doktora sayılarıyla ilgili karar verme, bir uçta Çin gibi, ancak Kuzey ülkeleri ve Fransa gibi, yüksek öğrenim ve araştırmanın merkezi olarak yönetildiği ülkeler ve diğer uçtaki ülkeler arasında önemli ölçüde farklılık gösterir. anayasal ya da ideolojik nedenlerden ötürü, İngiltere, ABD ve Almanya gibi herhangi bir planlama varsa bile çok azdır.

Bu son üç ülkeyi ele alırsak, Birleşik Krallık’ta genel olarak gözlemlenebilir bir büyüme olduğunu görebiliriz, ancak bu büyük ölçüde, fikirlerden ziyade araştırma fonu modeli (RAE) ile oyun oynama yoluyla kısmen plansız bir şekilde sağlanmıştır. Arz ve talep veya aslında (ulusal) ihtiyaç farkı vardır.

Birleşik Krallık ve Almanya vakaları, herhangi bir merkezi planlamanın zorluklarını vurgulamaktadır çünkü Birleşik Krallık örneğinde olduğu gibi, tüm üniversiteler, finanse edilmemiş olsalar bile doktora sunma hakkına sahiptir ve Almanya örneğinde, hepsi profesörlerin de benzer hakları vardır. Bu yaklaşımın gelecekte sürdürülebilir olup olmadığı sorgulanabilir, özellikle AB bir bütün olarak Birlik için araştırma hedefleri belirlemeye başladığında yapılır.

Bununla birlikte, kurumlar ve personel doktora çalışmasını ve bu çalışma ile ilgilenme yeteneklerini üniversite yaşamının tanımlayıcı unsurları olarak gördükleri için değişim çok zor olacaktır.

Seçilen ülke örnekleminde, yüksek merkezi kontrolden plansız yerel belirlemeye kadar, doktora numaralarının ulusal planlamasında bir süreklilik vardır. Yine de bu süreklilik boyunca, büyüme ortak bir özelliktir – her iki uçta da az ya da çok büyümeye yönelik fark edilebilir bir önyargı yoktur. Araştırma ve geliştirme harcamaları ile nüfusla ilişkili olarak üretilen doktora sayısı arasında basit bir ilişki de yoktur.

Devlet destekli Yurtdışı doktora
Yurtdışı doktora şartları
Yurtdışı doktora ücretleri
Yurtdışında maaşlı doktora
Yurtdışında ücretsiz doktora
Doktora tezini yurtdışında yapmak
Yurtdışında doktora yapanlar
Diş Hekimliği Yurtdışı doktora

Doktora Ödülünde Çeşitlilik

İşyerinin karmaşıklığı arttıkça ve yüksek nitelikli lisansüstü öğrencilere olan ihtiyaç geliştikçe, giderek daha çeşitli doktora düzeyinde çalışmalara olan talep ortaya çıktı. Ülke bölümlerinin birçoğu bu tür eğilimleri ve başarılı Ph.D. adayların, girmek istedikleri işyeri bağlamlarında her zaman kolayca kullanılabilir olmaları gerekmez.

Bazı ülkeler bu tür değişen taleplere olumlu yanıt vermiş görünmektedir, diğerleri çok az yanıt vermiş ya da hiç yanıt vermemiştir. Ve sonuç olarak, iki geniş grubu tanıyabiliriz: hem ödülün başlığı hem de niteliği açısından çok çeşitli doktora ödüllerine sahip ülkeler ve Doktora derecesini muhafaza edenler. 

Çin, Güney Afrika, Hollanda, Meksika, Japonya, Danimarka, Almanya ve Hindistan gibi ülkeler, doktora geleneğini sürdürmektedir. doktora düzeyinde tek ödül olarak. Ödülün tam olarak adlandırılması söz konusu olduğunda bazıları farklılaşsa da, ödülün konusuna özel atıfta bulunulsa da, ödülün kendisi aslında bir doktora derecesidir. Finlandiya gibi bazı ülkeler, yeni lisansüstü okul tabanlı doktora programlarının geleneksel Humboldtian tez temelli modelle rekabet ettiği için bir geçiş döneminde görünmektedir.

The post Doktora İçin “üretim seviyeleri”– Dünya Çapında Doktora – Doktoranın Gelişimi – Doktora Çalışması Yaptırma – Doktora tezi – Doktora Tezi Ücretleri first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Birincisi, bölümlerde çalışan ve çeşitli projeler üzerinde çalışan, lisansüstü eğitim gören asistanlar, araştırmacılar ve diğer üniversite çalışanları var. Onlar için ders çalışmak, normal görevleriyle karışık derecelerde çalışmaktır.

Diğer grup, tipik olarak üniversite dışında tam zamanlı çalışır veya çeşitli bağımsız vakıflardan küçük hibeler alır. Bireysel bir bakış açısından, bir lisansüstü araştırma kariyeri çoğu durumda farklı görevlerin ve çeşitli finansman kaynaklarının bir karışımıdır.

Genel olarak, GS, MoE’nin özel bir “finansman aracı” dır. Finlandiya Akademisi, önerilen GS’lerin bilimsel değerlendirmesinden sorumludur. Bu değerlendirmelere göre, nihai finansman kararlarını MEB verir.

2006 için toplam finansman miktarı 39,9 milyona eşitti ve bu 1458 tam zamanlı doktora öğrencisi ve 23 araştırma koordinatörü işe almak için kullanılacak. Doktora öğrencileri için yazı yazarken normal maaş ayda 􏱇2235’tir. Ek olarak, lisansüstü dersler ve diğer faaliyetler için Akademi’den ayrı fonlar mevcuttur.

bütünleşik doktora programı olan üniversiteler 2020-2021
avrupa’da doktora şartları
Yurt dışı doktora programları
bütünleşik doktora programı olan üniversiteler 2018-2019
bütünleşik doktora programı olan üniversiteler 2019-2020
Yurtdışında ücretsiz doktora
Almanya doktora programları
Yurtdışı doktora ücretleri

Öğrenciler

Finlandiya sisteminde lisansüstü çalışmalara erişim nispeten açıktır. Temel dereceye (yüksek lisans) sahip olan herkes, lisansüstü eğitim yapmak için izin isteyebilir. Ayrıca, ikinci aşama derecesi ile karşılaştırılabilen yabancı dereceler de dahil olmak üzere diğer dereceler genel uygunluk sağlar.

Açık erişim ve yaşam boyu öğrenme ilkeleri doğrultusunda üniversite, lisansüstü eğitim için gerekli yeteneği başka yollarla edinmiş adayları da kabul edebilir. Üniversiteler kabullerine kendileri karar verir ve fakülte ve bölümlerin çeşitli işe alım politikaları ve prosedürleri vardır.

Tipik bir durumda, lisansüstü eğitim yapmak isteyen bir kişi, önerilen araştırma konusu konusunda profesörüne danışmalı, bazı durumlarda bir araştırma planı yazmalı ve ilgili idari birim, fakülte kurulu, GS yönetim ekibi vb. İçin bir çalışma planı sunmalıdır. Bazı durumlarda, başvuru için sabit tarihler ve özel başvuru formları vardır.

Diğer durumlarda, başvuru süreklidir ve daha gayri resmidir. Resmi uygunluk kriterlerine ek olarak, kabul, lisansüstü çalışmalardaki başarı ve önerilen araştırma planının uygunluğu ve kalitesi dahil olmak üzere çeşitli kriterlere dayanmaktadır.

Fırsat eşitliğini vurgulayan uzun eğitim politikası geleneğine rağmen, Finlandiya’da yüksek öğretim, başka yerlerde olduğu gibi, sosyal olarak oldukça seçicidir. Ebeveynlerin sosyoekonomik durumu ve eğitimi, çocuklarının yüksek öğretime katılma olasılığını etkiler.

2000 yılında, 33-65 yaş grubundan oluşan bir kohorttan toplam yüzde 0,8’inin lisansüstü derecesi vardı. Ancak babaları lisansüstü eğitim almış olsaydı, yüksek lisans derecesi alma olasılığı 14 kat daha fazlaydı.

Lisansüstü eğitim alanında, toplumsal cinsiyet soruları da hala politika gündemindedir. Akademik merdivenin yukarısına baktığımızda, daha az kadın var. 1990’ların başlarında, kadınların temel üniversite derecelerindeki payı yüzde 54 idi, ancak yeni doktora derecelerinin yalnızca yüzde 31’i ve profesörlerin yüzde 13’ü kadındı. 2004 yılında ilgili rakamlar yüzde 61, 45 ve 22 idi.

Çalışma Modları

Farklı gelenekler nedeniyle, lisansüstü çalışmalar farklı biçimler alır. Daha önce belirtildiği gibi, GS’lerde öğrenciler tam zamanlı çalışır ve dört yıl içinde tamamlamaları beklenir. GS’ler öğretilmiş kurslar ve iyi organize edilmiş ve verimli denetim ve özel dersler sunar. Büyük araştırma gruplarında akran desteği de önemlidir. Ancak rekabet de zor olabilir.

MoE, 1996 yılında ilk yüksek lisans öğrencileri için bir anket uygulamıştır (MoE 2000). O zaman, yüzde 55’i yeni sistemle ilgili genel deneyimlerini iyi ya da mükemmel ve yüzde 25’i tatmin edici olarak değerlendirdi. Kalan beşte birinin tatmin edici olmayan ve hatta kötü deneyimleri vardı. Özel dersin kalitesi ile ilgili olarak, yüzde 25, deneyimlerinin tatmin edici seviyenin altında olduğunu iddia etti.

1999’da ilk yüksek okul döneminin sonunda yapılan ikinci bir ankete göre, yanıt verenlerin çoğunluğu (yüzde 67) daha fazla ders ve destek istiyordu. Dört kişiden biri, tezi için aldıkları denetimin yetersiz ve hatta yetersiz olduğunu düşünüyordu. O sırada yüzde 15’i doktora derecesini tamamlamıştı.

Düzenli lisansüstü öğrencilerinin yaşamları ve çalışmaları hakkında çok az güncel bilgi vardır. Lisansüstü çalışmaların tamamlanması ve süresi hakkında da yetersiz istatistiksel bilgi vardır. Mezunların medyan yaşlarına bakarsak, yüksek lisans derecesinden doktora derecesine kadar geçen ortalama süreyi tahmin edebiliriz. 2001 yılında, yüksek lisans mezunlarının ortanca yaşı 27, doktora için 36,3 idi. 

Bu, bu iki derece arasındaki ortalama brüt sürenin 9,3 yıl olduğu anlamına gelir. Gerçek eğitim süresi göz önüne alındığında, herkesin mezuniyetten hemen sonra lisansüstü eğitimlere başlamadığını dikkate almalıyız. Bununla birlikte, lisansüstü öğrenci organının tamamlama olasılığı düşük olan büyük bir grup nispeten yaşlı öğrenci içerdiği açıktır. 2001 yılında tüm lisansüstü öğrencilerin yarısından fazlası (yüzde 54) 34 yaşın üstündeydi.

Anılan GS anketinde, okullara katılan tüm öğrencilerin yüzde 58’inin gerekli dört yıl içinde mezun olacağı tahmin ediliyordu. Bu, öğrencilerin 1999 anketindeki kendi tahminlerine çok iyi karşılık gelir. Yarısı dört yıl içinde idare edeceklerini söyledi ve diğer yarısı mezun olmalarının muhtemelen daha uzun süreceğini tahmin etti.

Sonuçlar ayrıca lisansüstü çalışmalara giden tipik yolları da göstermektedir. 1996 anketinde öğrencilerin yüzde 6’sı okula kaydolmadan önce işsizdi. GS öğrencilerinin çoğunluğu (yüzde 69) başka bir üniversiteden veya araştırma enstitüsünden geldi ve yüzde 18’i diğer sektörlerde çalışıyordu; Yüzde 7’si kayıt sırasında öğrenci statüsüne sahipti.

1999’da öğrenci statüsüne sahip olanların payı yüzde 29’a yükseldi ve sadece yüzde 9’u araştırma alanı dışından geldi. Başka bir deyişle, ilk dört yıllık dönemleri boyunca, GS’ler, halihazırda üniversitelerde veya araştırma enstitülerinde farklı araştırma ve öğrenci pozisyonlarına sahip olan lisansüstü öğrenciler için belirgin bir şekilde yeni bir finansman fırsatıydı. Mevcut durum hakkında güncel bilgi yoktur, ancak dikkate değer bir değişiklik olmadığı konusunda bilinçli bir tahmin olacaktır.

The post Çalışma Modları – Dünya Çapında Doktora – Doktoranın Gelişimi – Doktora Çalışması Yaptırma – Doktora tezi – Doktora Tezi Ücretleri first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).