İkinci Dünya Savaşı’nın sonunda yayınlanan Sahil Eyaleti Yıllık Raporu, eğitim açısından en gelişmiş kıyı bölgesi olan Mombasa’da okul çağındaki yaklaşık 17.000 Afrikalı çocuğun iki binden biraz fazlasının (2.211) okulda olduğunu gösterdi. İlginç bir şekilde, bu çocukların 1.426’sı, büyük çoğunluğu Kuran kurslarına gidiyordu.

Diğerleri, o zamana kadar çok sınırlı bir başarıya sahip uzun bir geçmişe sahip olan hükümet ve misyoner okullarına kaydoldu. Mombasa da dahil olmak üzere ilkokul bölgelerine kayıtlı Afrikalı çocukların sayısının, 1952’de yaklaşık 10.000 (11.098) olduğu ve bunun belki de yarısı okul çağında olan 460.000 kişilik tahmini bir nüfus olduğu bildirildi.

Bu dönemde kayda değer bir gelişme, Ağa Han’ın bağışı ve sömürge hükümeti ile Zanzibar Sultanı’nın nimetleriyle Mombasa Doğu Afrika Müslümanları için Müslüman Eğitim Enstitüsü’nün kurulmasıydı. Enstitü, İslami çalışmalara ek olarak teknik ve mesleki dersler verdi. Irklar arası bölgesel bir okul olarak düşünüldüğünde, Arapları ve Afrikalıları kabul etti, ancak ilköğretime daha fazla erişimi olan Hintli Müslümanlar baskındı.

Arap nüfusun direnişinin en güçlü olduğu Lamu ve Kwale bölgelerinde eğitimin yaygınlaşması özellikle yavaştı. Örneğin, Lamu’daki sömürge eğitim görevlisi, 1951’de, müdürünün “balıkçılar arasında yaptığı gibi çalışırken biraz yardıma ihtiyaç duyduğunu” hissettiği bir Arap okulu hakkındaki bir raporda “eğitim konusunda hevesli olmayan kayıtsız nüfusa” dikkat çekti. 

Kwale’deki meslektaşları, düşük okul katılımını yerel şeriflerin muhalefetine bağladı. Kwale bölgesi 1948 gibi geç bir tarihte, tesisleri sömürgeci yetkililerin yargısına göre “gerçekten dehşet verici” olan misyoner topluluklar tarafından yönetilen on beş ilkokul tarafından hizmet veriyordu. 1948’de yirmi bir olan ilçedeki ilkokulların sayısı bağımsızlıktan (1959) hemen önce otuz üçe yükseldi. Yeni okulların çoğu Yerel Yerli Konseyi tarafından işletiliyordu.

Kilifi, Taita-Taveta ve Tana Nehri’ndeki diğer kıyı bölgelerinde Afrikalılar için ilkokul eğitimi fırsatlarının genişletilmesinde daha önemli ilerleme kaydedildi. Bu bölgeler daha zengindi ve daha fazla eğitim tesisine sahip olan rezervlerden gelen orantılı olarak daha fazla sayıda Afrikalıya sahipti.

Üç bölgedeki Yerel Yerli Konseyleri savaştan sonra birçok yeni okul açtı, ancak genişleme sadece ilgi eksikliğinden değil, aynı zamanda Müslüman nüfus arasındaki mali yoksulluktan da sınırlandı. Sömürge hükümeti hala misyonerlik kurumlarının veya Yerel Yerli Konseylerin eğitim çabalarını teşvik etmek için işlettiği kurumların genişletilmesini tercih etti.

Bağımsız öğrenme nedir
Bağımsızlık Nedir
Zihinsel Beceriler
Öğrenme stilleri

Merkez İl’deki rezervlerdeki Konseyler vergilendirmeye ve okulların genişletilmesine yoğun bir şekilde yatırım yapmaya devam ederken, kıyıdakiler aynı şeyi yapamazlardı ve bu nedenle resmi eğitim sağlanmasında ülkedeki diğer ilçelerin giderek daha da gerisine düştüler. 

Sömürge hükümeti, savaştan hemen sonraki yıllarda, hükümet veya misyoner toplumlar tarafından yönlendirilmeyen ilkokul genişlemesinin siyasi sonuçları hakkında giderek daha fazla endişe duymuştu. 1949’da Eğitim Departmanı, ilköğretim okullarının düşük standartları, yetersiz tesisleri ve yüksek israfı hakkında yorum yaptı.

Hükümetin yanıtı, Yasama Konseyinde Afrika çıkarlarını temsil eden Kilise Misyoner Cemiyeti’nin bir bakanı olan Leonard Beecher başkanlığında bir Afrika Eğitimi Komitesi atamak oldu. Komite’nin o yıl daha sonra yayınladığı raporu, ilköğretimin dört yıllık iki aşama olarak yeniden düzenlenmesini ve bunu dört yıllık orta öğretimin takip etmesini önerdi.

Eğitim standartlarının iyileştirilmesi söz konusu olduğunda, Breecher raporu okulların daha fazla teftiş ve denetimine vurgu yaptı ve okul maliyesi üzerinde daha fazla devlet kontrolü sağladı.

Raporun amacı, en azından birçok Afrikalının algıladığı gibi, eğitimin yayılmasını yavaşlatmak ve bağımsız Afrika okullarını daha fazla hükümet denetimine sokmaktı. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Breecher’ın tavsiyeleri, sömürge hükümetinin 1952’de olağanüstü hal ilan etmesinden sadece üç ay önce yaptığı bir konuşmada bağımsız okul hareketinde önemli bir rol oynayan Jomo Kenyatta tarafından kınandı.

O yılın başlarında yeni bir Yasama Konseyinin kurulması, savaştan sonra başlayan sert istişarelerin sonucuydu ve Kenya’nın ırk topluluklarından hiçbirini memnun etmedi. Hükümet, hayati çıkarlarını koruyacağına dair güvence vermesine rağmen, yerleşimciler artan Asya ve Afrika siyasi temsilini kabul etmeye zorlandı.

Asyalı seçmenler, Hinduların hoşnutsuzluğuna yol açacak şekilde, komünal hatlar boyunca bölünecekti. Afrikalılar daha iyi temsil elde ettiler, ancak sömürge yönetiminin ortaya çıkardığı “geleneksel” siyasi kurumları koruyan dolaylı seçim içeren prosedürleri kabul etmek zorunda kaldılar.

Kenyatta’nın Kenya Afrika Ulusal Birliği bu tavizleri reddetti ve bu şekilde seçilen Afrikalı temsilcileri tanımayacağını tavsiye etti. Asyalılar arasında ağırlıklı olarak Hinduları temsil eden Kenya Ulusal Kongresi, üyelerine ortak seçimlere katılmamalarını tavsiye etti.

Yalnızca, Swahili nüfusunun çoğunluğunu seçim kaydına dahil eden Asyalı Müslümanlar ve Arap topluluğu, hükümetin ırksal uzlaşmasından memnuniyet duyduklarını ifade ettiler. Ek bir koltuk kazandı.

Kıyı nüfusu, Olağanüstü Hal’in dayatılmasına yol açan siyasi ajitasyondan ve kısa sürede hükümetin başlattığı kabileler arası bir savaşa dönüşen bir ayaklanmayı bastırmak için uygulanan baskıcı önlemlerden büyük ölçüde etkilenmedi.

Kikuyu emeği ve siyasi çıkarlarıyla ittifak kuran Hintli Komünist Makhan Singh, 1949’da Mombasa’da grevler düzenledi. Ancak bu olay milliyetçi duyguları uyandırmadı. Kwale ilçesi, önemli bir yukarı-ülke yerleşimci nüfusu nedeniyle, 1952’de Kenya Afrika Birliği’nin bir şubesi burada örgütlendiğinde Kenyatta tarafından ziyaret edildi.

Yerli halkı, birçok Digo’yu Doğu Afrika Estates Şirketi için satın alınan arazilerde gecekondulara dönüştüren arazi yabancılaşması konusunda politize etmek için girişimlerde bulunuldu. Şube 1953’te yasaklandı, üç lideri gözaltına alındı ​​ve bölge OHAL’in geri kalanında sessiz kaldı.

1955’e gelindiğinde ülkedeki güvenlik durumu, sömürge hükümetinin Afrikalıların “sadık” siyasi örgütler kurmasına ve bir yıl sonra Yasama Konseyi üyelerini seçmesine izin verdiği ölçüde iyileşmişti. Konseyin ilham verici Tom Mboya liderliğindeki Afrikalı üyeleri, bakanlıklarda temsil edilmesini ve bir sonraki seçimlerde ırk dağılımına son verilmesini ve ortak bir seçim rolü talep etti.

The post Bağımsızlığa Hazırlık – Kenya’da Eğitim – Essay – Ödev – Tez – Makale – Çeviri – Tez Yazdırma -Tez Yazdırma Fiyatları first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).