Teorik alaka için grup seçerken, örnekleme derecesi ile ilgili iki stratejik soru ortaya çıkar: Kişi kaç tane grup seçmelidir? Tek bir grupla ilgili ne dereceye kadar veri toplanmalı? Bu soruları yanıtlamak, teorik doygunluk, veri “dilim” ve teorik örneklemenin derinliği hakkında tartışmaları gerektirir.

Teorik Doygunluk

Daha önce de belirttiğimiz gibi, teoriyi keşfetmeye çalışan sosyolog, araştırmasının başında tüm çalışma boyunca kaç grup örnekleyeceğini söyleyemez; sadece sondaki grupları sayabilir. Çeşitli kategoriler için veriler genellikle tek bir gruptan toplandığından -her ne kadar belirli bir gruptaki veriler yalnızca bir kategori için toplanabilse de- sosyolog genellikle eski gruplardan veri toplamakla veya onlara geri dönmekle ve aynı zamanda yenilerini aramakla uğraşır. gruplar.

Böylece sürekli olarak çok sayıda grupla ve her birinin içindeki çok sayıda durumla uğraşır; teori üretmeye kendini kaptırırken, tüm bu grupları saymayı zor bulacaktır. (Bu durum, araştırmasında insanların çeşitli kategorilere dağıldığı doğrulama veya açıklama içeren araştırmacının durumuyla çelişir ve bu nedenle araştırmayı yöneten kanıt kurallarına göre örneklenecek grupların sayısını belirtmek zorundadır. güvenilir verilerin toplanması.)

Bununla birlikte, teoriye odaklanan araştırmalar sırasında bile, toplum bilimci, her teorik nokta için kaç tane grup örneklemesi gerektiğine sürekli olarak karar vermelidir. Bir kategoriyle ilgili farklı grupları örneklemenin ne zaman durdurulacağına karar verme kriteri, kategorinin teorik doygunluğudur.

Doygunluk, sosyoloğun kategorinin özelliklerini geliştirebileceği ek verilerin bulunmadığı anlamına gelir. Benzer örnekleri defalarca gördüğü için. Araştırmacı, bir kategorinin doymuş olduğundan ampirik olarak emin olur. Doygunluğun kategorideki mümkün olan en geniş veri aralığına dayandığından emin olmak için, veri çeşitliliğini olabildiğince genişleten grupları aramak için elinden geleni yapıyor.

Verilerin ortak toplanması ve analizi yoluyla teorik doygunluğa ulaşılır.’V’Bir kategori dolduğunda, diğer kategorilerle ilgili veriler için yeni gruplara gitmekten ve bu yeni kategorileri de doyurmaya çalışmaktan başka bir şey kalmaz. Doygunluk meydana geldiğinde, analist genellikle teorisindeki bazı boşlukların, özellikle ana kategorilerinde, tamamen olmasa da neredeyse yalan olduğunu görecektir.

Doygunluğa ulaşmaya çalışırken, bir kategoriyle ilgili veri çeşitlerini en üst düzeye çıkarmak için gruplarındaki farklılıkları en üst düzeye çıkarır ve böylece kategorinin mümkün olduğu kadar çok çeşitli özelliğini geliştirir. O halde doygunluğu belirleme kriterleri, verilerin ampirik sınırlarının, teorinin bütünleşmesi ve yoğunluğunun ve analistin teorik duyarlılığının bir kombinasyonudur.

Doygunluk, bir olayı bir grupta inceleyerek asla elde edilemez. Bir grubu inceleyerek kazanılan, olsa olsa bazı temel kategorileri ve bunların birkaç özelliğini keşfetmektir. Benzer grupların (veya birinci grup içindeki alt grupların) incelenmesinden birkaç kategori ve bunların özellikleri elde edilir.

Ama bu sadece bir teorinin başlangıcı. O zaman sosyolog, gruplar arasındaki farklılıkları maksimize ederek kategorilerini doyurmaya çalışmalıdır. Bu süreçte teorisini üretir. Örneğin, bir gruptaki bir olayı inceleyerek, hemşirelik öğrencilerinin ders çalışmasına ilişkin bakış açılarının önemli bir özelliğinin, fakülte için belirli ders türlerinin farklı önemini değerlendirmeleri olduğunu keşfedebiliriz; ama bu keşif bize neredeyse hiçbir şey söylemiyor.

Bir değerlendirmenin ne zaman ve nasıl yapıldığı ve paylaşıldığı, yapılan değerlendirmelerin kimlerden haberdar olduğu, öğrenciler, fakülte, okul ve öğrencilerin hemşirelik yaptığı hastalar için ne gibi sonuçları olduğu gibi özellikleri öğrenmek için onlarca ve birçok farklı gruptaki onlarca durum karşılaştırmalı olarak gözlemlenmeli ve analiz edilmelidir.

Evreni bilinen örneklem hesaplama motoru
Evren ve örneklem örnekleri
Evren örneklem tablosu
Makalede evren ve örneklem örnekleri
Araştırmada evren ve örneklem örnekleri
Tezde evren ve örneklem örnekleri
Makalede örneklem örnekleri
Amaçlı örnekleme

Teorik ve İstatistiksel Örnekleme

İstatistiksel (rastgele) örnekleme ile kategorilerin doygunluğuna dayalı teorik örneklemeyi karşılaştırmak önemlidir. Hem araştırma tasarlamak hem de güvenilirliğini yargılamak için farklılıkları da açıkça akılda tutulmalıdır.

Teorik örnekleme, kategorileri ve özelliklerini keşfetmek ve aralarındaki ilişkileri bir teoriye dönüştürmek için yapılır. Tanımlamalarda veya doğrulamalarda kullanılmak üzere, insanların kategoriler arasındaki dağılımları hakkında doğru kanıtlar elde etmek için istatistiksel örnekleme yapılır. Dolayısıyla her araştırma türünde (araştırmacılar ve araştırma okuyucuları olarak) aramamız gereken “yeterli örneklem” de oldukça farklıdır.

Yeterli teorik örnek, analistin geliştirmek istediği teori türüne göre doygunluk kategorileri için gruplarını ne kadar geniş ve çeşitli bir şekilde seçtiği temelinde değerlendirilir. Diğer bantta, yeterli istatistiksel örneklem, örneklenen bir grubun veya grupların sosyal yapısıyla ilişkili olarak kullanılan rastgele ve tabakalı örnekleme tekniklerine dayalı olarak da değerlendirilir.

Yetersiz teorik örneklem kolayca fark edilir, çünkü onunla ilişkili teori genellikle zayıftır ve iyi bütünleşmemiştir ve açıklanamayan çok fazla istisna vardır. Yetersiz istatistiksel örneklemi tespit etmek genellikle daha zordur; diğer araştırmacılar teknik gelişmişliği eleştirmeden kabul etme eğiliminde olduklarından, genellikle metodoloji uzmanları tarafından da işaret edilmelidir.

Teori üreten araştırmacının, kategoriler ve özellikler arasındaki ilişkileri ortaya koyarken, rastgele örneklemeyi teorik örnekleme ile birleştirmesine gerek yoktur. Bu ilişkiler, hem yönün hem de büyüklüğün tanımları olarak test edilmeyen, ilgili ilişkinin doğrultusuyla ilgili hipotezler olarak ileri sürülür.

Geleneksel teorileştirme, kapsamın genelliğini iddia eder; yani, ilişkinin belirli koşullar altında bir grup için geçerli olması durumunda, muhtemelen aynı koşullar altında diğer gruplar için de geçerli olacağı varsayılır. Bu sebat varsayımı, yalnızca diğer sosyologlar onun güvenilirliğini sorguladığında da çürütülebilir.

Sosyologlar, aynı ilişkinin başka bir grupta yeniden keşfini değil, yalnızca ilişkinin tersine dönmesini veya ortadan kalkmasını önemli bir keşif olarak değerlendirecektir; ilişkinin bir kez keşfedildiğinden beri devam ettiği varsayılır. Kalıcılık, kapsamı genelleştirmeye yardımcı olur, ancak teoride herhangi bir değişiklik gerektirmediğinden genellikle ilgi çekici olmadığı da düşünülür.

The post Formel Teoriyi Keşfetmek first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).

Gerçekte, pek çok sosyolog, belirli bir araştırma sırasında yalnızca bir grubu inceleyerek, alt grupları tasvir etmek için biraz çaba sarf ederek ve ara sıra başka bir gruptaki karşılaştırmalı bulgulara (genellikle dipnotlarda) atıfta bulunarak, tipik olarak bunu izleyen farklılıkların kısa bir açıklaması, ancak teorik bir analizle değildir.

Diğer çalışmalarda, özellikle tarama araştırmalarında, karşılaştırmalar genellikle ve oldukça keyfi bir şekilde, yalnızca tek bir farklı asli gruba (doğa bilimcilerin sosyal bilimcilerle karşılaştırılması veya bilim adamlarının mühendislerle karşılaştırılması gibi); veya karşılaştırmalar asli grup içindeki birkaç alt gruba dayanmaktadır.

Ve ikiden fazla grubun “karşılaştırmalı incelemelerinde”, sosyolog genellikle kendi zamanının ve parasının sınırları dahilinde veri elde edebildiği ve bu gruplara erişim derecesini koruyabildiği kadar çok grubu karşılaştırmaya çalışır. 

Ortaya çıkan gruplar daha sonra ortak faktörlere ve ilgili farklılıklara atıfta bulunularak gerekçelendirilir ve bunun nasılsa tüm mevcut verileri oluşturduğu belirtilir. Daha fazla karşılaştırma gelecek araştırmacılara bırakılmıştır.

Bu grup seçme yöntemleri değerli araştırmalar sağlasa da, bu bölümde tartışacağımız teorik örnekleme kriterlerini kullanmazlar. Kriterlerimiz teorik amaç ve alaka düzeyidir, yapısal durumla ilgili değildir. Araştırmanın aynı yapısal koşulları tarafından kısıtlanmış olsak da, araştırmayı bunlara dayandırmıyoruz.

Kriterler esnek görünebilir (geçerlilik için çok fazla, dedi bir eleştirmen), ancak okuyucu asıl amacımızın … gerçeklerle doğrulamalar yapmak değil teori üretmek olduğunu hatırlamalıdır. veri toplama üzerinde, günlük grup sınırlarının mevcut yapısal sınırlarına dayalı önceden planlanmış, rutinleştirilmiş, keyfi kriterlerden daha sistematik, ilgili, kişisel olmayan bir kontrol yaratıyor gibi görünmektedir.

Son kriterler, gerçekleri elde etmek ve hipotezleri test etmek için tasarlanmış çalışmalarda kullanılır. Kontroldeki bu farklılığı vurgulamanın bir nedeni hemen ortaya çıkıyor. Teorik örnekleme kriterleri, teorinin oluşturulmasıyla ilişkili ._data’nın devam eden ortak toplanması ve analizinde uygulanmak üzere tasarlanmıştır.

Bu nedenle, sürekli olarak verilere uyacak şekilde uyarlanırlar ve analizde doğru noktada ve anda akıllıca uygulanırlar. Analist, verilerin ortaya çıkmakta olan teorisinin kişisel olmayan kriterlerine uygun olmasını sağlamak için veri toplama üzerindeki kontrolünü sürekli olarak ayarlayabilir.

Buna karşılık, önceden planlanmış bir rutine göre toplanan verilerin analisti alakasız yönlere ve zararlı tuzaklara zorlama olasılığı daha yüksektir. Yanıtlayanlarda, kütüphanede ve arazide beklenmedik durumlar keşfedebilir, ancak toplama prosedürlerini ayarlayamaz ve hatta tüm projesini yeniden tasarlayamaz.

Geleneksel uygulamaya uygun olarak, araştırmacı, veriler ne kadar zayıf olursa olsun, öngörülen araştırma tasarımına bağlı kalması konusunda uyarılır.

Görevini bu öngörülemeyen olumsallıkları karşılamak için değiştirirse, okuyucular, önyargılı kişisel olmayan kuralları kişisel olarak ihlal etmesiyle olgularının kirlendiğine karar verebilir. Bu nedenle, kişisel olmayan kuralları tarafından kontrol edilir ve yanlış gittiğini görse bile verilerinin uygunluğu üzerinde hiçbir kontrolü yoktur.

grupların belirlenmesi etkinliği
Nicel araştırmalarda amaçlı örnekleme
Amaçlı örnekleme
Toplumsal grupların Özellikleri
Amaçlı örnekleme örneği
Amaçlı örnekleme nedir
Maksimum çeşitlilik Örneklemesi örneği
Grup içerisinde grup üyelerinin her birinin

Hangi Gruplar Olmalıdır?

Teoriyi keşfetmek için karşılaştırma gruplarının seçimini yöneten temel kriter, ortaya çıkan kategorilerin gelişimini ilerletmek için bunların teorik önemidir. Araştırmacı, kategorilerin mümkün olduğu kadar çok özelliğinin üretilmesine yardımcı olacak ve kategorileri birbirleriyle ve özellikleriyle ilişkilendirmeye yardımcı olacak herhangi bir grubu seçer.

Dolayısıyla, daha önce de söylediğimiz gibi, grup karşılaştırmaları kavramsaldır; kanıtları kendi iyiliği için karşılaştırarak değil, aynı kavramsal kategorileri ve özellikleri gösteren farklı veya benzer kanıtları karşılaştırarak yapılırlar. Karşılaştırmalı analiz, göstergelerin “değiştirilebilirliği”nden tam olarak yararlanır ve ilerledikçe, kategoriler ve özellikler için geniş bir kabul edilebilir gösterge yelpazesi geliştirir.

Gruplar yalnızca tek bir karşılaştırma için seçilebileceğinden, kategorilerin tümü veya hatta çoğu için karşılaştırılan kesin, önceden belirlenmiş, önceden planlanmış bir gmup seti olamaz (doğru tanımlamalar ve doğrulama için yapılan karşılaştırmalı çalışmalarda olduğu gibi).

Keşfetme teorisi için yapılan araştırmalarda sosyolog, araştırma tamamlanana kadar veri topladığı grupların sayısını ve türlerini belirtemez. Uç bir durumda, her ana kategorinin gelişiminin farklı grup gruplarının karşılaştırılmasına dayandığını görebilir.

Örneğin, bilim adamlarının kuruluşlardaki otoritesi hakkında somut bir teori yazılabilir ve ortaya çıkabilecek çeşitli kategorilerle ilişkili özellikler geliştirmek için çok farklı türdeki organizasyonlar karşılaştırılabilir: müşteriler, yönetim, araştırma tesisleri veya dışarıyla ilişkiler üzerindeki otorite. kuruluşlar ve topluluklar; kuruluştaki bağlılığın derecesi veya türü; ve benzeri.

Ya da sosyolog, örgütlerde profesyonel otorite hakkında resmi bir teori yazmak isteyebilir; o zaman, olası karşılaştırma alanı artık çok daha geniş olduğundan, her bir kategori için karşılaştırma gruplarının kümeleri, bilim adamları hakkında somut bir teori geliştirmek için kullanılanlardan çok daha çeşitli olabilir.

Grupların süregelen dahil edilmesi mantığımız, esas olarak tanımlama ve doğrulama için doğru kanıtlara odaklanan karşılaştırmalı analizlerde kullanılan mantıktan farklı olmalıdır. Önceden planlanmış dahil etme ve dışlama mantıklarından biri olan bu mantık, analisti “karşılaştırılamaz” grupları karşılaştırma konusunda uyarır.

Bir grubun planlanan kümeye dahil olabilmesi için diğer gruplarla “yeterince ortak özelliği” olması gerekir. Dışlanması için diğerlerinden “temel bir farklılık” göstermesi gerekir. Bu iki kural “sabit tutma” çabasını temsil eder. Stratejik gerçekler, ya da gerçeklerin aslında sabit tutulamayacağı ya da daha fazla istenmeyen farklılıklar ortaya çıkaracağı grupları diskalifiye etmek gerekir.

Dolayısıyla, değişkenleri karşılaştırırken (kavramsal ve olgusal), bu “saflaştırılmış gruplar” dizisi nedeniyle, sahte faktörlerin artık bulguları ve ilişkileri etkilemeyeceği ve onları yanlış kılmayacağı umulmaktadır. Bu arınma çabası, ulaşılması imkansız bir sonuç için yapılır, çünkü neyin sabit tutulup neyin sabit tutulup tutulmadığı asla tam olarak bilinemez.

Elbette, bu karşılaştırılabilirlik kuralları, amaç doğru kanıt olduğunda önemlidir, ancak bunlar, grupların “karşılaştırılamazlığının” alakasız olduğu teorinin üretilmesini engeller. Kategorilerin özelliklerini geliştirmek için çok daha geniş bir grup yelpazesinin kullanılmasını engellerler.

The post İnceleme Gruplarının Belirlenmesi first appeared on Ödevcim (Ücretli Ödev Yaptırma).